Χάρη στο καινοτόμο πρόγραμμα που υλοποιούν οι δυο σχολικές μονάδες (6ο Γυμνάσιο Καβάλας και Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. Καβάλας) μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς …
Η αξία της διαφορετικότητας μέσα στην τάξη και η αναγνώριση της
Είναι ευρέως γνωστό και -ελπίζω- κατανοητό σε όλους μας, πως κάθε παιδί φέρνει μαζί του μοναδικές εμπειρίες, χαρακτηριστικά και τρόπους σκέψης. Η διαφορετικότητα δεν είναι εμπόδιο· είναι μια ευκαιρία για μάθηση, ανάπτυξη και ουσιαστικό σεβασμό. Η τάξη μετατρέπεται σε μικρογραφία της κοινωνίας, όπου τα παιδιά μαθαίνουν να συνεργάζονται, να ακούν και να αποδέχονται τον άλλο.
Σε αυτή την προσπάθεια, ο μεγαλύτερος αρωγός είναι ο εκπαιδευτικός. Αυτός αποτελεί τον συντονιστή της τάξης που καθορίζει πάνω απ’ όλα το πλαίσιο της αποδοχής. Μέσα από το παράδειγμά του, την ενθάρρυνση της συνεργασίας και την ανοιχτή συζήτηση, καλλιεργεί το κλίμα σεβασμού και αγάπης. Με πρακτικούς τρόπους παλεύει καθημερινά να ενσωματώνει δραστηριότητες ομαδικής συνεργασίας, να δίνει φωνή σε όλα τα παιδιά, ακόμη και στα πιο ντροπαλά με την ελάχιστη αυτοπεποίθηση, να τα αποτρέπει από την οποιαδήποτε ματαίωση προκύπτει μετά από κάποιο λαθάκι τους & τελικά να συζητά για τις διαφορές μεταξύ των μαθητών του με θετικό τρόπο, χωρίς ταμπού.
Σημασία, όμως, σε αυτή την υπερπροσπάθεια των δασκάλων έχει και η συμμετοχη των γονιών. Οι γονείς είναι αυτοί που μπορούν να στηρίξουν- ή σε κάποιο δυστοπικό σενάριο να εμποδίσουν- την αποδοχή μέσα από τις καθημερινές συζητήσεις στο σπίτι. Διδάσκουν στα παιδιά ότι όλοι αξίζουν σεβασμό-ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, χρώματος, γλώσσας, κοινωνικοοικονομικής κατάστασης, ικανοτήτων κλπ-, ότι η αγάπη, η φιλία, η συνεργασία, η συνδιαλλαγή δεν εξαρτάται από τίποτε άλλο πέραν της καλοσύνης και της αλληλεγγύης.
Μπορούν, λοιπόν, και οι γονείς- όπως είπαμε και παραπάνω για τους εκπαιδευτικούς- να υιοθετήσουν πρακτικές, ώστε να ωθήσουν τα παιδιά τους προς αυτήν την κατεύθυνση: της πλήρους αποδοχής του δαιφορετικού. Πώς;
- Μιλώντας θετικά για τη διαφορετικότητα.
- Ενθαρρύνοντας τα παιδιά να κάνουν φίλους από όλα τα κοινωνικά και πολιτισμικά περιβάλλοντα.
- Αντιμετωπίζοντας άμεσα ρατσιστικές ή αποκλειστικές συμπεριφορές.
- Δείχνοντας μηδενική ανοχή-ακόμα και στο ίδιο τους το παιδί- αν πράξει με τρόπο που προσβάλλει ή θίγει το συνάνθρωπό του.
Κλείνοντας, αξίζει να τονιστεί πως η διαφορετικότητα μέσα στην τάξη δεν είναι πρόβλημα που πρέπει να λυθεί ή κατάσταση που πρέπει επειγόντως να αντιμετωπιστεί ως προβληματική·είναι δώρο που πρέπει να αγκαλιαστεί. Όταν δάσκαλοι και γονείς συνεργάζονται, τότε η σχολική κοινότητα γίνεται το πρώτο βήμα για μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο ίση, πιο ανθρώπινη.
Δήμητρα Πήττα, Εκπαιδευτικός, Ειδική Παιδαγωγός & Απόφοιτη του ΜΠΣ της Ιατρικής Αθηνών “Επιστήμη του Στρες & Προαγωγή της Υγείας”
