Γυναίκα μια… διαχρονική μούσα

Συντάκτης: Νίκη Σταματοπούλου

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας ας κάνουμε ένα σύντομο ταξίδι στο χώρο της τέχνης και στο πως η γυναίκα αποτέλεσε εφαλτήριο για δημιουργία.

Μια αστείρευτη και διαχρονική πηγή έμπνευσης για όλους τους ποιητές, τους συγγραφείς, τους ζωγράφους, τους γλύπτες ήταν και θα είναι πάντα η γυναικεία μορφή. Η μητέρα, η κόρη, η ερωμένη, η σύντροφος, η αδελφή, ενέπνευσε σε ολόκληρο τον κόσμο τους δημιουργούς και αποτέλεσε αφορμή για απαράμιλλου κάλλους καλλιτεχνικά επιτεύγματα.

Γιατί όμως η γυναικεία μορφή ήταν πάντα πηγή έμπνευσης; Ποιο ήταν εκείνο το χαρακτηριστικό γνώρισμα που έδινε ερεθίσματα τα οποία μετουσιώθηκαν σε έργα μοναδικά και διαχρονικά; Μα αναμφίβολα η απαράμιλλη θηλυκότητά της, το μυστήριο που κρύβεται πολλές φορές μέσα της, η αγάπη που μπορεί να δώσει και ο ερωτισμός που αποπνέει.

Η γυναίκα στην ποίηση

Πολλά τα χαρίσματα της γυναίκας αλλά και τα ιδιαίτερα γνωρίσματά της και αυτά παρουσιάστηκαν μέσα στην ποίηση.  Οι ποιητές ύμνησαν τη γυναικεία φύση με τους στίχους τους και της απέδωσαν πληθώρα χαρακτηριστικών.

Γυναίκα μια… διαχρονική μούσα

Ο Νίκος Καββαδίας στο θεμελιακό του ποίημα με τον τίτλο «Γυναίκα» την παρουσιάζει με διάφορα πρόσωπα. Από τη μία η ποιητική του ηρωίδα  δαμάζει τη θάλασσα όπως μια γοργόνα και από την άλλη βαμμένη με κόκκινα χείλη τη φωτίζει το φεγγάρι, προσδίδοντας μια ερωτική διάθεση στο πρόσωπό της.

Ο Γ.  Παυλόπουλος με το  ποίημά του «στης Κίρκης»  παρουσιάζει τη  γυναίκα που γίνεται αντικείμενο πόθου καιξεγελά το αντίθετο φύλο, ενώ η Κική Δημουλά στο περίφημο ποίημά της «Σημείο αναγνωρίσεως– άγαλμα γυναίκας με δεμένα χέρια», την παρουσιάζει ως το αιώνιο σύμβολο της κάθε καταπιεσμένης γυναίκας που προσπαθεί να αποτινάξει τα δεσμά της.


Διαβάστε Επίσης: Η ιστορία που κρύβεται πίσω από πολυσυζητημένα έργα τέχνης


Η γυναίκα στη ζωγραφική  και στη γλυπτική

Στη ζωγραφική και στην γλυπτική η  γυναίκα άλλαξε μορφή μέσα στο πέρασμα των αιώνων. Στην κλασική αρχαιότητα έγινε κόρη με υπέροχες αναλογίες, Καρυάτιδα, και Αφροδίτη της Μήλου. Στο Μεσαίωνα ο Μποτιτσέλι την παρουσίασε ως αναδυόμενη Αφροδίτη και ύμνησε με τα χρώμα της παλέτας του το γυναικείο σώμα, την ομορφιά και την αγάπη ως γενεσιουργό δύναμη.

Αργότερα ο Λεονάρντο ντα Βίτσι  φιλοτέχνησε τη Μόνα Λίζα ίσως την πιο χαρακτηριστική απεικόνιση της γυναίκας στις τέχνες. Μέσα από την αινιγματική της έκφραση  που την κάνει να φαίνεται δελεαστική αλλά και απόμακρη έδωσε, μέσα στο πέρασμα των αιώνων αφορμή για  ποικίλες ερμηνείες.

Γυναίκα μια… διαχρονική μούσα

Στη συνέχεια ο Γιοχάνες Βερμέερ παρουσίασε ένα κορίτσι με ένα μεγάλο μαργαριταρένιο σκουλαρίκι. Μια νεαρή γυναίκα μας κοιτάζει με νόημα πάνω από τον ώμο της, με μια λάμψη στα μάτια, με μια μοναδικότητα. Στα μάτια της μπορεί κάποιος να διακρίνει την κοριτσίστικη αθωότητα και γλυκύτητα. Τέλος στη δεκαετία του 1960 ο Άντι Γουόρχολ με το έργο του «Το δίπτυχο της Μέριλιν» παρουσίασε  το απόλυτο σύμβολο της γυναικείας σεξουαλικότητας.

Βέβαια οι αναφορές είναι καθαρά ενδεικτικές, καθώς τα δημιουργήματα με θέμα τη γυναικεία φύση είναι αμέτρητα και θα εξακολουθούν να εμπλουτίζουν τον κόσμο μας σε διαφορετικές τεχνοτροπίες. Η γυναίκα θα εμπνέει πάντα, όχι μόνο για μεγάλους έρωτες και πάθη, αλλά και για μεγάλα δημιουργήματα και θα αποτελεί σημείο αναφοράς, είτε μέσω στίχων είτε με την πανδαισία των χρωμάτων…

Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες!

Συντάκτης: Νίκη Σταματοπούλου,

Influence:

Είμαι Φιλόλογος – απόφοιτος του τμήματος Ιστορίας-Αρχαιολογίας στο ΕΚΠΑ. Το 2013 απέκτησα την εξειδίκευση της Ειδικής Παιδαγωγού…