Γυναίκα χορτάτη, σιωπηλή, βυθισμένη, ψάχνει…

Η γυναικεία ψυχή μοιάζει κάποιες φορές σαν μια πολύ αυστηρή δασκάλα, ενώ κάποιες άλλες σαν ένα απροστάτευτο βρέφος. Κάποιες φορές μοιράζεται την πολυπλοκότητα της σκέψης και της εμπειρίας της, ενώ κάποιες άλλες μαθαίνει κάθε τι από την αρχή. 

Παραπαίει σχεδόν σε όλη της την πορεία ανάμεσα σε αυτούς τους δύο πόλους — μια διαδικασία που καθιστά δύσκολη τη μετάφρασή της για την ίδια, πολλώ δε μάλλον για το αντίθετο φύλο.

Θα γράψω αυτό το άρθρο παίρνοντας έμπνευση από μια εκπληκτική —κατά την προσωπική μου άποψη— ταινία,  η οποία δείχνει την απόφαση μιας γυναίκας να ανακαλύψει τον εαυτό της μέσα από τρία στάδια: της διατροφής, του διαλογισμού και της αγάπης. (Αναφέρομαι στην ταινία “Eat, Pray, Love” με πρωταγωνίστρια τη Τζούλια Ρόμπερς).

Απενοχοποιημένη Διατροφή

Το στάδιο της διατροφής είναι αυτό που πλημμυρίζει από ενοχές και τύψεις. Έχεις αναρωτηθεί αλήθεια γιατί η διατροφή για τη γυναίκα, σε αρκετές περιπτώσεις (δεν θα πω σε όλες), αποτελεί τόσο ενοχική απόλαυση; 

Επόμενο ερώτημα: γιατί είναι σημαντικό για τη γυναίκα να προσέχει τη διατροφή της; Να πρέπει να είναι πάντα προσεγμένη, κομψή και λεπτή; Άραγε πρόκειται για κάποια σοφή παραδοχή που σχετίζεται με την υγεία; Ή απλά για μια ισχυρή και θεμελιωμένη πεποίθηση, που ταξιδεύει στους αιώνες ανενόχλητη αλλά αναλλοίωτη;

Δεν θα παραθέσω απαντήσεις γιατί θα σε επηρεάσω. Θα σε προκαλέσω να δώσεις τις δικές σου απαντήσεις, ειλικρινά, αυθεντικά.

Ξέρεις, υπάρχει ομορφιά και στο να μην κουμπώνει εύκολα το κουμπί, στο να αλλάζεις μέγεθος ρούχων, στο να χαϊδεύεις την απαλή σου κοιλίτσα. Και η ομορφιά οφείλεται στο ότι αποδέχεσαι και αγκαλιάζεις τον εαυτό σου. Αυτό που πραγματικά είσαι. Αυτό που —ίσως— έχεις επιλέξει να είσαι. Και είναι πολύ ανακουφιστικό να μη νιώθεις τύψεις, ενοχές, εκνευρισμό.

Καταλήγω: η αποδοχή είναι δύσκολος δρόμος, αλλά λυτρωτικός. Η επιλογή είναι σταυροδρόμι, αλλά έχει διέξοδο. Η οπτική λατρεία της εξωτερικής εικόνας είναι βάλσαμο για τα μάτια και ευεξία για την ψυχή. Τι λες;

Η απενοχοποιημένη διατροφή είναι εισιτήριο για να νιώθουμε καλά. Να είμαστε χορτασμένες και όχι να λιγουρευόμαστε. Να καταναλώνουμε ό,τι μας ευχαριστεί χωρίς να παντρευόμαστε τις θερμίδες. Να λειτουργεί ο μεταβολισμός με υγεία και όχι με φρένο-γκάζι-κίνηση. Ουφ, δυσβάσταχτο.

Η Γαλήνη της Σιωπής

Αλλάζω κεφάλαιο. Διαλογισμός. Επίγνωση. Προσευχή. Ένα θορυβώδες ταξίδι προς την εύρεση της σιωπής, που από τη μια την επικαλούμαστε τόσες φορές, αλλά όταν έρχεται μας τρομάζει.

Πες μου τώρα: υπάρχει καλολαδωμένη μηχανή που δεν χρειάζεται κάποια στιγμή να σταματήσει; Υπάρχει μέρα χωρίς να έχει ανάγκη τη νύχτα; Υπάρχει θόρυβος που δεν διψά για ησυχία; Υπάρχει αγάπη δίχως μίσος;

Όλα είναι αναγκαία σε αντίθεση και δυαδικότητα. Έτσι και ο νους θέλει να ησυχάζει. Αγαπά την αδιάκοπη φασαρία, αλλά διψά για την ηρεμία. Για την ησυχία. Για την ηδονή του απόλυτου κενού.

Δύσκολο να γράψω με λέξεις το βάλσαμο του διαλογισμού. Δεν θα είναι αντάξιες της βαρύτητας, της σημασίας και της θεραπείας του. Μια θεραπεία ανέξοδη, καθόλου τοξική και άμεση. Απαραίτητη για να λειτουργεί ορθά η καλολαδωμένη μηχανή.

Σου δίνω άλλο ένα κλειδί για την κατάκτηση της ευεξίας σου. Η γαλήνη της σιωπής είναι κομμάτι της φύσης μας. Υπενθυμίζω ότι είμαστε παιδιά της φύσης. Αυτή είναι η πιο αγαπημένη μας μητέρα, που αντέχει στον χρόνο, μας φροντίζει ενόσω μεγαλώνουμε, ενόσω γερνάμε. Είναι εδώ και γιατρεύει τις πληγές της ανώριμης και παιδικής μας εκδοχής, σε όποια ηλικία κι αν βρισκόμαστε.

Είναι δύσκολο να σταματήσεις τις σκέψεις. Αλλά ταυτόχρονα και πολύ εύκολο. Γιατί; Διότι είναι θέμα επιλογής —πρώτον— και εκπαίδευσης —δεύτερον. Άρα εφικτό.

Μια Βαθιά Βουτιά στο Άγνωστο

Τρέχοντας, φτάνω στο τρίτο κεφάλαιο, στο πολυαγαπημένο: σε αυτό της αγάπης. Εδώ μπορεί κάποιος να γράψει τόμους, και πάλι να έχει κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο. Εδώ ο νους παίρνει φωτιά από τα ερωτήματα. Τι είναι αγάπη; Πότε έρχεται; Ποια τα δείγματα όταν φεύγει, όταν σβήνει; Και ο κατάλογος των ερωτημάτων δεν έχει πυθμένα.

Θα σου μεταφέρω μια απίθανη σκέψη που ειπώθηκε στην υπέροχη ταινία: κάποιες φορές η έλλειψη ισορροπίας βοηθά στο να αποκτήσουμε καλύτερη ισορροπία στη ζωή. Αυτό για μένα είναι η αγάπη.

Μια βαθιά βουτιά στο άγνωστο, εκεί που χάνεις τον έλεγχο, εκτίθεσαι και βυθίζεσαι. Εκεί που προσπαθείς να γραπωθείς γιατί χάνεις την ανάσα σου, αλλά από την άλλη νιώθεις τη θαλπωρή του κινδύνου. Γιατί ελπίζεις πως θα επιβιώσεις, και αυτό σε κρατά στη ζωή.

Και κάποια στιγμή φτάνεις στον πυθμένα. Εκεί που στέκεσαι, σταματάς και νιώθεις την απαλή άμμο ανάμεσα στα δάχτυλά σου. Τη δροσιά και την ελαφρότητα των συναισθημάτων. Εκείνη τη μοναδική στιγμή είσαι στο «μάτι της αγάπης», για λίγα δευτερόλεπτα, γιατί πρέπει να βγεις στην επιφάνεια να αναπνεύσεις. Δίνεις φόρα με τα χέρια σου για να σηκωθείς, να ανέβεις, και μόλις φτάσεις στην επιφάνεια νιώθεις χαρά. Είσαι ζωντανή, κι ευγνώμων που βίωσες στιγμιαία αυτό το συναίσθημα, μέσα στο απόλυτο χάος, δίχως ανάσα, εκτός ελέγχου, με τρυφερή αφή και δροσιά.

Αν δεν είναι αυτό η αγάπη, τι άλλο θα μπορούσε να είναι;

Απόλαυσε το φαγητό, με κάθαρση. Αγκάλιασε τη δύναμη της σιωπής. Βυθίσου στη θαλπωρή του κενού. 

Μα πάνω απ’ όλα, εμπιστεύσου τη δύναμη μιας αγκαλιάς.

Συντάκτης: Σίσσυ Μιχαλοπούλου,

Influence:

Ονομάζομαι Σίσσυ Μιχαλοπούλου. Καθοριστικοί σταθμοί της ακαδημαϊκής μου πορείας ήταν η απόκτηση…