Γυναίκες εν δράση – Στη μάστιγα της βίας

Συντάκτης: Χρυσούλα Μουλαρτζή, Πτυχιούχος Φιλοσοφικής με ειδίκευση στην Ψυχολογία, Ειδική Παιδαγωγός

Σε μία κοινωνία που ακόμη και σήμερα γίνεται λόγος για τα προφανή, τα οποία μάλιστα καλούμαστε και να τα διεκδικήσουμε, είναι ολοφάνερο πως υπάρχει ανισότητα, όχι μόνο μεταξύ των δύο φύλων, αλλά συναντάται και σε πολλούς τομείς της ζωής μας.

Πώς γίνεται να μιλάμε για ελευθερία, ισότητα και δικαιοσύνη, όταν εντοπίζονται ταξικές διαφορές, οι οποίες καταλήγουν να γίνονται τοξικές.

Σε μία κοινωνία που κυριαρχούν ο συντηρητισμός, η πατριαρχία, τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις σίγουρα θα υπάρχουν θεωρίες που αφορούν το αγόρι που θα γεννηθεί και πρέπει να γίνει άντρας ισχυρός, δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του και θα πει και μία κουβέντα παραπάνω κι από την άλλη το χαριτωμένο κοριτσάκι που θα μεγαλώσει, θα σπουδάσει μεν, αλλά οφείλει να παντρευτεί, να κάνει παιδιά και να υπηρετεί με πίστη την οικογένειά της, χωρίς να είναι απαραίτητο να λαμβάνει προσωπικές πρωτοβουλίες.

Ακούμε για ενδοοικογενειακή βία, η βία δηλαδή που μπορεί να προκύψει σε διαφορετικές σχέσεις μέσα στην οικογένεια, Για παράδειγμα στη σχέση μεταξύ συντρόφων, μεταξύ ενηλίκων και παιδιών, μεταξύ ηλικιωμένων και ενηλίκων ή μεταξύ ατόμων που συγκατοικούν απλά σαν οικογένεια.

Είναι η καταχρηστική συμπεριφορά από ένα άτομο που αποφασίζει να εξουσιάζει, προκαλώντας φόβο και αμηχανία. Σωματικές επιθέσεις, πράξεις σεξουαλικής βίας, συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίηση, απομόνωση του θύματος, κακοποίηση που στηρίζεται σε οικονομικά συμφέροντα, απειλές και εκβιασμοί, είναι κάποιες απο τις τακτικές των τοξικών ανθρώπων, που αποφασίζουν με αυτόν τον τρόπο να κάνουν υποχείριό τους έναν άλλον άνθρωπο.

Έναν άνθρωπο που για κάποιο λόγο υποτάσσεται και ακολουθεί σχεδόν παθητικά αυτό το μοτίβο ζωής, μιας και η ίδια η κοινωνία ή η εκπαίδευση δεν είναι σε θέση να το “προστατεύσει”.

Μία στις τρεις γυναίκες κατά τη διάρκεια της ζωής της θα αντιμετωπίσει ψυχολογική ή σεξουαλική βία από το σύντροφό της, μία στις πέντε θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας, το 50% των γυναικών έχει αναφέρει κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης κυρίως στο χώρο εργασίας ή ψυχαγωγίας, το 50% κυρίως γυναίκες και παιδιά, εξαναγκάζονται σε σεξουαλική εκμετάλλευση.

Οι γονείς καμαρώνουν και χαμογελάνε ακόμη και στην περίπτωση που εντοπίσουν περίεργες συμπεριφορές στους γιους τους, δεν τρομάζουν από εκδηλώσεις επιθετικής συμπεριφοράς, ούτε αντιδρούν στη συμπεριφορά του γιου που προσπαθεί να επιβληθεί στην κοπέλα του. Η ευθύνη προφανώς βαραίνει τους γονείς σε μεγάλο βαθμό, γιατί ενώ εντοπίζουν κάποια στοιχεία θεωρούν φυσιολογικό ο γιός που είναι αγόρι και αργότερα θα γίνει άντρας να είναι κάπως “νταής”, “μάγκας’ και “βαρύς”.

Σημαντικό ρόλο στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού ως προς αυτό παίζει και το ευρύτερο περιβάλλον σχολικό και κοινωνικό, στο οποίο μεγαλώνει το παιδί, παρατηρεί, ακούει και μιμείται.

Το σχολικό περιβάλλον είναι χρήσιμο να περιλαμβάνει δραστηριότητες τέτοιες που να αφορούν την συνεργασία και την ομαδικότητα και θα βοηθήσουν στην εξάλειψη ρατσιστικής συμπεριφοράς. Είναι απαραίτητο το σχολείο να περιλαμβάνει στο πρόγραμμα σπουδών μαθήματα που θα ωθήσουν τους μαθητές να σκέφτονται και να δημιουργούν, αντί να αποστηθίζουν και να μιμούνται πρότυπα που δεν τους οδηγούν στην εξέλιξη.

Να διδάσκονται την οργάνωση της κοινότητας και της κοινωνίας και πως η θέση της γυναίκας και του άντρα είναι εξίσου σημαντικές, αφού μπορούν να προσφέρουν και να λάβουν τα ίδια, να δουλέψουν, να σπουδάσουν, να μεγαλώσουν παιδιά, να εκφραστούν, να μοιραστούν, να ζήσουν.

Η εκπαίδευση βοηθά στην εξάλειψη της βίας, των προκαταλήψεων και του ρατσισμού, πλάθοντας άτομα με σκέψη, προβληματισμό, άποψη, φαντασία και δημιουργικότητα που είναι σε θέση να αντιληφθούν την πνευματική και ηθική δύναμη και αξία ενός ανθρώπου, ανεξαρτήτως φύλου, κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης.

Η γυναικοκτονία είναι μία εκδήλωση καταχρηστικής συμπεριφοράς του άντρα απέναντι στη γυναίκα που καταλήγει σε φόνο. Γυναικοκτονία δεν ονομάζεται επειδή ο άντρας σκοτώνει τη γυναίκα, αλλά επειδή την σκοτώνει γιατί είναι γυναίκα.

Το αγόρι από μικρή ακόμη ηλικία χρειάζεται να διδάσκεται πως όλοι οι άνθρωποι αξίζουν τον σεβασμό, πως η γυναίκα είναι ισάξια και πως χρειάζεται να μάθει να την αγαπά χωρίς ανταλλάγματα και θυσίες.

Το κορίτσι πρέπει να αντιληφθεί ότι δεν χρειάζεται να φοβάται και να καταπιέζεται από κανέναν, πως δεν είναι ο ρόλος του άντρα τέτοιος ώστε να επισκιάζει τον δικό της όταν θα γίνει γυναίκα, να έχει το θάρρος της γνώμης κι όχι θράσος χωρίς αιτία και να μην επιτρέπει σε κανέναν κανενός είδους βία.

Τα κορίτσια και τα αγόρια ανήκουν ακριβώς στην ίδια κατηγορία, είναι παιδιά, γονέων που πασχίζουν για να τα μεγαλώσουν και απαιτούν για αυτά μία ζωή γεμάτη ευτυχία. Κανείς δεν είναι κατώτερος από κανέναν, κανείς δεν αξίζει τίποτα περισσότερο από τον διπλανό του.

Οι διαφορές των ανθρώπων δεν εντοπίζονται στα φύλα, τα χρήματα ή τις πολιτικές πεποιθήσεις, εντοπίζονται στο πως ο καθένας αντιλαμβάνεται και πορεύεται στον κόσμο. Οτιδήποτε μας ενοχλεί ή μας φοβίζει, οφείλουμε να το εκφράζουμε και να προστατεύουμε τον εαυτό μας. Το να ζούμε μία ζωή μακριά από ανισότητες και προκαταλήψεις είναι κάτι που το χρωστάμε στους ανθρώπους μας, στα παιδιά μας, στον εαυτό μας, στον κόσμο ολόκληρο.

Συντάκτης: Χρυσούλα Μουλαρτζή, Πτυχιούχος Φιλοσοφικής με ειδίκευση στην Ψυχολογία, Ειδική Παιδαγωγός

Influence:

Είμαι απόφοιτος του Τμήματος Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Ιωαννίνων και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος…