Η Σιμόν Ντε Μποβουάρ, η μεγάλη διανοούμενη της Γαλλίας, έγινε είδωλο και έζησε μία ζωή χωρίς να καθοδηγείται από ταμπού …
“Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι”
Η Simone de Beauvoir δεν ήταν, απλώς, μια συγγραφέας, αλλά, ήταν εκείνη που άλλαξε, ριζικά και ανεπανόρθωτα, τη θέση και την παρουσία της Γυναίκας στο κοινωνικό σύνολο, δίνοντας τη δύναμη σε κάθε γυναίκα να υψώσει το δικό της ανάστημα και να διεκδικήσει τη ζωή, που τα στερεότυπα και οι κοινωνικοί κανόνες την εμπόδιζαν να έχει.
Το έργο της “Το Δεύτερο Φύλο”, δημοσιευμένο το 1949, χωρίζεται σε τέσσερα μέρη. Το πρώτο αναλύει τη γυναίκα από την άποψη των επιστημών. Η επιστήμη μπορεί να μας αποκαλύψει την υλική πραγματικότητα των γυναικών, αλλά, δεν μας επισημαίνει τι πρέπει να είναι μια γυναίκα ή τι μπορεί να είναι μια γυναίκα. Η υπαρξιακή αλήθεια των γυναικών δεν μπορεί να συναχθεί από τις επιστήμες.
Η δεύτερη ενότητα ασχολείται με το να είσαι γυναίκα από την άποψη της ιστορίας. Σε ιστορική βάση η γυναίκα ήταν μια «παρουσία-απουσία», μια πραγματική παρουσία που απουσιάζει από την ιστορία, μια ιστορία διατυπωμένη από το ανδρικό φύλο. Με μερικές αξιοσημείωτες εξαιρέσεις, η γυναίκα ήταν αυτό,που ο άντρας ήθελε να είναι.
Το τρίτο μέρος είναι αφιερωμένο στη μελέτη της εικόνας της γυναίκας, που προτείνεται από τους αρχαιότερους μύθους, μέχρι τη γυναικεία εικόνα που δημιουργήθηκε από τη λογοτεχνία. Τέλος, το τέταρτο μέρος είναι μια ανάλυση της γυναικείας «εμπειρίας», που περιγράφεται σε μια εξελικτική μορφή μέσω των διαφόρων ηλικιών της ζωής, από τη βρεφική ηλικία έως τα γηρατειά.
Η De Beauvoir υπερασπίζεται την ακόλουθη θέση: η ανισότητα ανδρών/γυναικών είναι ιστορικά και ιδεολογικά δομημένη. Οι γυναίκες πρέπει να ανακτήσουν το πεπρωμένο τους, όχι ως γυναίκες, αλλά ως άντρες. Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι ένα διφορούμενο παιχνίδι, μεταξύ υπερβατικότητας και ανοχής, αλλά οι άνδρες είχαν το προνόμιο να εκφράσουν την υπερβατικότητα μέσω έργων. Η De Beauvoir προτείνει,λοιπόν, να μελετήσει κανείς, πώς προέκυψε αυτή η, ριζικά, άνιση σχέση και πώς εκφράζεται.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Σιμόν ντε Μποβουάρ: Ο αγώνας της γυναίκας για την ελευθερία
Η γυναικεία κατάσταση του παρόντος είναι για την DeBeauvoirμια αφηρημένη ισότητα, σε αντίθεση με μια συγκεκριμένη ανισότητα. Οι γυναίκες, στην πραγματικότητα, έχουν επιτύχει μια πλήρη ένταξη στην κοινωνία. Δεν είναι,λοιπόν, η ώρα για γενικούς ισχυρισμούς ή μάχες αρχών, αλλά, είναι απαραίτητο οι γυναίκεςνα εμβαθύνουν τις γνώσεις τους για τον εαυτό τους. Το να γνωρίσει μια γυναίκα τον εαυτό της είναι μια δύσκολη πρακτική. Όλες οι ταυτότητες,που της προτείνονται από την επίσημη κουλτούρα, είναι απαξιωτικές και καταγράφουν την κατάσταση της πολιτιστικής απουσίας της. Στην ιστορία του ανθρώπινου είδους, η υπεροχή δεν αποδίδεται στο φύλο που δημιουργεί, αλλά, στο φύλοπουσκοτώνει.
Η σύνθεση μεταξύ θηλυκότητας και ελευθερίας, μεταξύ θηλυκότητας και υποκειμενικότητας, εξακολουθεί να είναι ένα ανοιχτό πρόβλημα. Συμπερασματικά, η αλήθεια της γυναίκας δεν μπορεί, ακόμη, να καθοριστεί σε μια έννοια ή να συλληφθεί σε μια οριστική μορφή. Η γυναίκα, αφού αποκάλυψε την πραγματικότητα της κατάστασής της, πρέπει, τώρα, να τη ζήσει, να την επαναπροσδιορίσει. Μια σημαντική στιγμή σε αυτήν την αναζήτηση της ταυτότητας θα είναι οι σχέσεις με το άλλο φύλο. Ωστόσο, η De Beauvoir δεν προτίθεται να διακινδυνεύσει προβλέψεις για το μέλλον της γυναικείας ταυτότητας και για τη σχέση μεταξύ των φύλων.
Προκειμένου να διασφαλιστεί η ισότητα των γυναικών, η Simone de Beauvoir υποστηρίζει αλλαγές στις κοινωνικές δομές, όπως η νομιμοποίηση της αντισύλληψης, η άμβλωση, η οικονομική ελευθερία των γυναικών και η ανεξαρτησία τους. Όσον αφορά τον γάμο, η De Beauvoir τον αντιλαμβάνεται ως εμπόδιο στην απελευθέρωση των γυναικών, διότι καθορίζει, ως ένα θεσμικό όργανο, τους αρχαϊκούς ρόλους του συζύγου, του αφεντικού της οικογένειας. Το δεύτερο φύλο, λοιπόν, μας λέει “Άλλαξε τη ζωή σου σήμερα. Μηστοιχηματίζεις στομέλλον, ενέργησετώρα χωρίς καθυστέρηση”.
