Γινόμαστε αυτό που οι άλλοι βλέπουν σε εμάς

Συντάκτης: Άννα Μπιρμπιλοπούλου

Όσο και αν νομίζουμε ότι μένουμε ανεπηρέαστοι από τα λόγια και τις πράξεις των γύρω μας, η αλήθεια είναι ότι τελικά γινόμαστε αυτό που οι άλλοι βλέπουν σε εμάς.

Σε περιόδους ενδοσκόπησης συχνά αναρωτιόμαστε αν μας αρέσει αυτό που είμαστε, πώς μετατραπήκαμε στον άνθρωπο που είμαστε, αν τα χαρακτηριστικά και οι επιλογές μας είναι απόλυτα δικά μας.

Ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο έχουμε μεγαλώσει, έχουμε «υιοθετήσει» σε έναν βαθμό κάποιες συμπεριφορές και χαρακτηριστικά, τα οποία, όσο τα παρατηρούσαμε, τόσο περισσότερο γίνονταν κομμάτι του εαυτού μας, ακόμα και αν δεν μας άρεσαν.

Η εκτίμηση ή όχι, που τρέφουμε για τον εαυτό μας, η αυτοπεποίθηση και η πίστη σε εμάς είναι στοιχεία που αποκτούμε όσο μεγαλώνουμε. Αυτό συντελείται μέσα από τις σχέσεις που έχουμε με το περιβάλλον μας. Η σχέση με το φιλικό και, κυρίως, το στενό οικογενειακό περιβάλλον μας είναι βασικός παράγοντας, που επηρεάζει τόσο τη σχέση μας με τον εαυτό μας όσο και την ιδέα που έχουμε για εμάς.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Οι πρώτες μας σχέσεις στη ζωή αποτελούν βασικό πυλώνα στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς μας. Ο τρόπος που μας συμπεριφέρονται οι γονείς μας και οι πρώτες μας σχέσεις γενικότερα παίζουν σημαντικό ρόλο στο πώς βλέπουμε τον εαυτό μας.

Στα πρώτα μας χρόνια, δεν έχουμε απόλυτη συναίσθηση του ποιοι ακριβώς είμαστε, ποια χαρακτηριστικά έχουμε ως άνθρωποι, ελαττώματα ή προτερήματα, θετικά ή αρνητικά. Συνεπώς, οι μόνοι που μας δίνουν μια πρώτη εικόνα του ποιοι είμαστε, τι θα πρέπει να περιμένουμε από τους άλλους και τι οι άλλοι από εμάς είναι τα πρόσωπα με τα οποία βρισκόμαστε σε στενή επαφή, συνήθως οι γονείς μας.

Ό,τι όμορφο και δημιουργικό μπορούμε να αναπτύξουμε, μπορεί να γίνει πραγματικότητα μόνο αν λάβουμε την απαραίτητη ενθάρρυνση από το περιβάλλον μας.

Όποια εικόνα και αν νομίζουμε ότι έχουμε για εμάς, ο τρόπος που οι άλλοι μας βλέπουν και μιλούν για εμάς, διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που βλέπουμε και εμείς τον εαυτό μας.

Ας φανταστούμε δύο γονείς που μιλούν στο παιδί τους με όμορφα λόγια, του φέρονται τρυφερά, το επαινούν και το στηρίζουν, λέγοντάς του πόσο ικανό και έξυπνο είναι ή υπενθυμίζοντάς του πώς του αξίζει να πετύχει ό,τι θέλει. Το παιδί αυτό είναι λογικό να διαμορφώσει παρόμοια εικόνα για τον εαυτό του, να έχει εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του και στον εαυτό του και ακόμα και σε «αποτυχίες» να μην αποθαρρυνθεί. Από την άλλη, όταν ένα παιδί ακούει συνεχώς από την οικογένειά του ότι «δεν παίρνει τα γράμματα» και δεν διαθέτει εξυπνάδα ή ικανότητες, σταδιακά θα ενστερνιστεί αυτούς τους χαρακτηρισμούς για τον εαυτό του, θα διαμορφώσει την ταυτότητά του με βάση αυτή την εικόνα και στο εξής θα θεωρεί ότι οι άλλοι περιμένουν πράγματα που δεν μπορεί να δώσει.

Όλοι διαθέτουμε θετικά και αρνητικά στοιχεία. Υπάρχουν πράγματα στα οποία πετυχαίνουμε ενώ σε άλλα όχι. Το ζήτημα είναι να αφήσουμε τα παιδιά να γίνουν ό,τι τα ίδια θέλουν, αυτό που «μπορούν να γίνουν» υπό τις καλύτερες και ευνοϊκότερες, κατά το δυνατόν, συνθήκες. Στηρίζοντάς τα με θετικά σχόλια και χωρίς να τηρούμε επικριτική στάση απέναντί τους, δεν θα τα «φορτώσουμε» με μια ψευδή εικόνα, με την ιδέα ότι «ό,τι τους λέμε είναι για το καλό τους». Οι προσπάθειές μας πρέπει να επικεντρώνονται στο να είναι τα παιδιά ευτυχισμένα και με αυτοπεποίθηση.

Συντάκτης: Άννα Μπιρμπιλοπούλου,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.