Η επικοινωνία δεν χαλάει πάντα από όσα λέμε. Συχνά, καταστρέφεται από τον τρόπο που ρωτάμε. Μια φαινομενικά αθώα ερώτηση μπορεί …
Γιατί μερικές συζητήσεις δεν γίνονται ποτέ
Υπάρχουν συζητήσεις που τις κάνουμε ξανά και ξανά στο μυαλό μας. Φανταζόμαστε τι θα πούμε, πώς θα αντιδράσει ο άλλος, πώς ίσως αλλάξουν τα πράγματα αν ειπωθούν όλα όσα μένουν καιρό μέσα μας.
Και όμως, όταν έρχεται η στιγμή, σωπαίνουμε.
Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν καθορίζονται μόνο από όσα λέγονται. Καθορίζονται και από όσα μένουν ανείπωτα.
Από τις ερωτήσεις που δεν έγιναν ποτέ. Από τα συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν. Από τις αλήθειες που αναβλήθηκαν «για την κατάλληλη στιγμή».
Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια της επικοινωνίας.
Γιατί μερικές φορές δεν μας λείπουν οι λέξεις. Μας λείπει το θάρρος να αντέξουμε ό,τι μπορεί να φέρουν.
Δεν φοβόμαστε πάντα τη συζήτηση
Συχνά λέμε ότι φοβόμαστε να μιλήσουμε.
Στην πραγματικότητα, όμως, τις περισσότερες φορές φοβόμαστε το αποτέλεσμα.
Μια απόρριψη. Μια αλήθεια που δεν θέλουμε να ακούσουμε. Το ενδεχόμενο να αλλάξει μια σχέση που μέχρι σήμερα γνωρίζαμε.
Έτσι, η σιωπή μοιάζει ασφαλέστερη. Για λίγο.
Η ψευδαίσθηση ότι ο χρόνος θα λύσει τα πάντα
Πολλές συζητήσεις αναβάλλονται με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα γίνουν πιο εύκολες.
«Δεν είναι η σωστή στιγμή.»
«Ας περάσει λίγος καιρός.»
«Ίσως αλλάξουν τα πράγματα από μόνα τους.»
Κάποιες φορές αυτό συμβαίνει.
Τις περισσότερες όμως, ο χρόνος δεν λύνει όσα αποφεύγουμε. Απλώς τα σκεπάζει προσωρινά. Και όσο περνά, οι λέξεις γίνονται πιο βαριές.
Όταν προσπαθείς να προστατεύσεις τον άλλον
Υπάρχουν φορές που δεν σωπαίνουμε για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας.
Σωπαίνουμε γιατί δεν θέλουμε να επιβαρύνουμε κάποιον που αγαπάμε.
Δεν θέλουμε να τον φέρουμε σε δύσκολη θέση.
Δεν θέλουμε να δημιουργήσουμε πίεση ή να αλλάξουμε μια ισορροπία που, έστω και εύθραυστη, υπάρχει.
Όμως καμιά φορά αυτή η προστασία έχει και κόστος.
Γιατί όσο προστατεύουμε τον άλλον, μένουμε μόνοι με όσα νιώθουμε.
Οι συζητήσεις που γίνονται μέσα μας
Οι πιο δύσκολες συζητήσεις δεν είναι πάντα εκείνες που κάνουμε.
Είναι εκείνες που επαναλαμβάνουμε αμέτρητες φορές μέσα μας.
Απαντάμε σε ερωτήσεις που δεν τέθηκαν ποτέ. Εξηγούμε πράγματα που κανείς δεν ζήτησε να ακούσει. Φανταζόμαστε εκδοχές μιας πραγματικότητας που ίσως δεν υπάρξει ποτέ.
Και χωρίς να το καταλάβουμε, ζούμε περισσότερο μέσα στους διαλόγους του μυαλού μας παρά στην πραγματική επικοινωνία.
Δεν χρειάζονται όλες οι αλήθειες την ίδια στιγμή
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε συναίσθημα πρέπει να εκφράζεται αμέσως.
Υπάρχουν αλήθειες που χρειάζονται χρόνο για να ωριμάσουν.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι ακόμη έτοιμοι να ακούσουν.
Και υπάρχουν στιγμές που η σιωπή είναι πιο σοφή από μια βιαστική εξομολόγηση.
Το σημαντικό όμως είναι η σιωπή να είναι επιλογή.
Όχι φόβος.
Η πιο δύσκολη ερώτηση
Ίσως το πραγματικό ερώτημα να μην είναι γιατί δεν έγινε μια συζήτηση. Ίσως να είναι τι θα συνέβαινε αν γινόταν.
Θα άλλαζε κάτι; Θα ένιωθες πιο ελεύθερος;
Ή απλώς φοβάσαι να χάσεις κάτι που, ακόμη κι αν δεν είναι αυτό που θα ήθελες, εξακολουθεί να έχει θέση στη ζωή σου;
Μερικές φορές, οι απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις είναι πιο σημαντικές από την ίδια τη συζήτηση. Δεν είναι όλες οι σιωπές ίδιες.
Άλλες κρύβουν φόβο. Άλλες σεβασμό. Άλλες ελπίδα. Και άλλες απλώς χρόνο.
Γιατί υπάρχουν συζητήσεις που δεν γίνονται ποτέ όχι επειδή δεν υπήρξαν συναισθήματα, αλλά επειδή υπήρξαν πάρα πολλά.
Και ίσως η ωριμότητα να μην είναι πάντα να λες όλα όσα νιώθεις.
Ίσως να είναι να ξέρεις γιατί επιλέγεις να μιλήσεις, αλλά και γιατί, κάποιες φορές, επιλέγεις να σωπάσεις.
Γιατί οι πιο σημαντικές κουβέντες δεν κρίνονται μόνο από το αν ειπώθηκαν.
Κρίνονται και από το αν, όταν ήρθε η στιγμή τους, ήταν πραγματικά έτοιμες να ακουστούν.
