Όταν η αξία μας δεν εξαρτάται από τα χειροκροτήματα Ζούμε σε μια εποχή όπου η επιβεβαίωση των άλλων μοιάζει συχνά …
Γιατί εξιδανικεύουμε το παρελθόν
Υπάρχουν στιγμές που κοιτάζουμε πίσω και όλα μοιάζουν πιο όμορφα.
Και τότε γεννιέται η σκέψη: «Μήπως τότε ήμουν πραγματικά πιο ευτυχισμένος;»
Ίσως όμως η απάντηση να μην βρίσκεται μόνο στο παρελθόν. Ίσως να βρίσκεται στον τρόπο που το θυμόμαστε.
Η νοσταλγία είναι ένα από τα πιο ανθρώπινα συναισθήματα.
Μας επιτρέπει να επιστρέφουμε σε ανθρώπους, τόπους και στιγμές που άφησαν αποτύπωμα μέσα μας.
Δεν είναι κάτι αρνητικό.
Γίνεται όμως πιο περίπλοκη όταν αρχίζουμε να συγκρίνουμε το σήμερα με μια εξιδανικευμένη εκδοχή του χθες.
Γιατί τότε δεν θυμόμαστε την πραγματικότητα.
Θυμόμαστε την εκδοχή της που κράτησε η μνήμη μας.
Η μνήμη δεν είναι αντικειμενική
Συχνά πιστεύουμε ότι θυμόμαστε τα γεγονότα όπως ακριβώς συνέβησαν.
Στην πραγματικότητα, η μνήμη λειτουργεί διαφορετικά.
Δεν αποθηκεύει μόνο εικόνες.
Κρατά κυρίως το συναίσθημα.
Με τον χρόνο, οι δύσκολες λεπτομέρειες ξεθωριάζουν και μένουν περισσότερο οι στιγμές που μας έκαναν να νιώσουμε κάτι όμορφο. Έτσι, το παρελθόν αρχίζει να μοιάζει πιο φωτεινό απ’ όσο ήταν πραγματικά.
Δεν μας λείπει πάντα αυτό που χάσαμε
Πολλές φορές πιστεύουμε ότι μας λείπει ένας άνθρωπος, μια δουλειά ή μια συγκεκριμένη περίοδος.
Στην πραγματικότητα, ίσως μας λείπει αυτό που ήμασταν τότε.
Η ανεμελιά.
Η αίσθηση των δυνατοτήτων.
Οι άνθρωποι που είχαμε γύρω μας.
Η ηλικία μας.
Οι προσδοκίες που δεν είχαν ακόμη διαψευστεί.
Δεν νοσταλγούμε πάντα το γεγονός. Νοσταλγούμε το συναίσθημα που το συνόδευε.
Όταν το παρελθόν γίνεται καταφύγιο
Σε περιόδους αβεβαιότητας είναι φυσικό να κοιτάζουμε πίσω. Το γνωστό μοιάζει πιο ασφαλές από το άγνωστο.
Έτσι, το παρελθόν γίνεται ένας τόπος όπου όλα φαίνονται πιο απλά. Όμως κάθε εποχή της ζωής είχε τις δικές της δυσκολίες. Απλώς σήμερα τις κοιτάζουμε από απόσταση.
Και η απόσταση αλλάζει την οπτική.
Η σύγκριση με το σήμερα
Το πρόβλημα δεν είναι η νοσταλγία. Είναι όταν χρησιμοποιούμε το παρελθόν για να υποτιμήσουμε το παρόν. Όταν πιστεύουμε ότι οι καλύτερες στιγμές έχουν ήδη περάσει. Ότι τίποτα δεν μπορεί να μας συγκινήσει ξανά με τον ίδιο τρόπο.
Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, σταματάμε να βλέπουμε όσα υπάρχουν σήμερα. Γιατί το βλέμμα μας μένει στραμμένο σε κάτι που δεν μπορεί να επιστρέψει.
Κάθε περίοδος έχει κάτι που δεν φαίνεται εκείνη τη στιγμή
Υπάρχει μια ειρωνεία στη ζωή.
Πολλές από τις στιγμές που σήμερα νοσταλγούμε, τότε δεν τις εκτιμούσαμε ιδιαίτερα.
Ανησυχούσαμε.
Βιαζόμασταν.
Παραπονιόμασταν.
Δεν γνωρίζαμε ότι κάποτε θα κοιτάζαμε πίσω και θα τις θεωρούσαμε όμορφες.
Ίσως λοιπόν και η σημερινή μας ζωή να είναι κάποτε το παρελθόν που θα νοσταλγήσουμε. Και αυτή η σκέψη αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε το τώρα.
Να θυμάσαι χωρίς να μένεις εκεί
Η νοσταλγία δεν χρειάζεται να είναι φυγή. Μπορεί να γίνει υπενθύμιση. Να σε βοηθήσει να αναγνωρίσεις τι είχε πραγματικά αξία για εσένα.
Ποιες σχέσεις σε γέμιζαν.
Ποιες συνήθειες σε έκαναν να νιώθεις ζωντανός.
Ποια στοιχεία του εαυτού σου θα ήθελες να ξαναβρείς.
Όχι για να επιστρέψεις πίσω. Αλλά για να τα φέρεις μαζί σου στο παρόν.
Το παρελθόν έχει έναν τρόπο να γίνεται πιο όμορφο όσο απομακρύνεται.
Ίσως γιατί ο χρόνος μαλακώνει τις δυσκολίες και κρατά περισσότερο τις στιγμές που άγγιξαν την καρδιά μας.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι καλύτερες μέρες βρίσκονται πίσω μας. Σημαίνει μόνο ότι η μνήμη ξέρει να προστατεύει όσα αγαπήσαμε. Και ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση να μην είναι να σταματήσουμε να νοσταλγούμε.
Αλλά να μάθουμε να ζούμε το παρόν με τέτοιο τρόπο, ώστε μια μέρα να το κοιτάξουμε πίσω με το ίδιο χαμόγελο. Γιατί το αύριο θα γίνει κάποτε ανάμνηση.
Και ο τρόπος που ζούμε σήμερα είναι αυτός που θα καθορίσει πώς θα τη θυμόμαστε.
