Γιαγιάδες και παππούδες: Οι άνθρωποι με την ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας

Άνθρωποι που πάντα θα συνοδεύουν τις παιδικές αναμνήσεις μας. Οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας, αν είχαμε την τύχη να τους έχουμε στη ζωή μας.

Άνθρωποι που θυμόμαστε να μας δίνουν ένα χαρτζιλίκι παραπάνω όταν δεν μας το επέτρεπαν η μαμά και ο μπαμπάς. Άνθρωποι που μας σήκωναν όταν πέφταμε από την κούνια, ακόμα και με τη λιγοστή δύναμη που διέθεταν λόγω των γηρατειών τους. Άνθρωποι που μέσα από τις ιστορίες της γενιάς τους και των εμπειριών τους, μας έκαναν πιο… ανθρώπους. Αδιαμφισβήτητα, πάντα θα έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας.

Τη θέση τους μέσα μας την έχουν κερδίσει για την αγάπη, την αφοσίωση και τη στήριξη στην οικογένειά μας όλα αυτά τα χρόνια: όταν μας πρόσεχαν μετά το σχολείο για να δουλεύουν οι γονείς μας, όταν μας έφτιαχναν την αγαπημένη μας πίτα κάθε φορά που ήμασταν άρρωστοι, όταν μας διηγούνταν παραμύθια, και ας ήταν οι ίδιοι σωματικά εξαντλημένοι από το παιχνίδι που έπαιζαν προηγουμένως μαζί μας, μόνο και μόνο για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε ήρεμοι.

Ακόμα, θέση στην καρδιά μας δικαιούνται και για όταν μας τραγούδησαν στα γενέθλια μας, με τη γέρικη αλλά γεμάτη αγάπη φωνή τους, το «χρόνια πολλά» και το εννοούσαν όσο τίποτα άλλο στον κόσμο. Για την ακρίβεια, μας καμάρωναν με δάκρυα χαράς την ώρα που εμείς σβήναμε τα κεράκια, αλλά… δεν το παρατηρήσαμε ποτέ.

Ανιδιοτελής αγάπη και προσφορά

Χωρίς αυτούς, το σπίτι δεν θα ήταν το ίδιο. Και όχι μόνο επειδή έχουν βάλει και αυτοί το λιθαράκι τους για τη δημιουργία αυτής της οικογένειας όταν γέννησαν τους γονείς μας και εκείνοι, κατ’ επέκταση, εμάς.

Το σπίτι δεν θα ήταν το ίδιο αν δεν υπήρχε ο κήπος που καλλιεργεί η γιαγιά στο χωριό, όπου και κάναμε τις πρώτες μας μελανιές, τα πρώτα μας βήματα, κρατήσαμε τα πρώτα μας λουλουδάκια και επιτρέψαμε σε μία πασχαλίτσα να περπατήσει πάνω μας χωρίς να φοβόμαστε, επειδή ο παππούς μας κρατούσε από το χέρι και μας χαμογελούσε και εμείς παίρναμε δύναμη από τον ήρωα μας.

Επιπλέον, πώς γίνεται να ήταν ίδιο το σπίτι χωρίς την παρουσία αυτών, αφού στις δυσκολίες, στις αρρώστιες, στα οικονομικά προβλήματα, ήταν πάντοτε εκεί να συνεισφέρουν απλόχερα με ό,τι μπορούσαν.

Τα έχουμε σκεφτεί όλα αυτά;

Γιατί υπάρχουν και οι άνθρωποι, οι οποίοι τα έχουν σκεφτεί, αλλά, δυστυχώς, έχουν χάσει πλέον τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους. Άλλοι, πάλι, δεν τους γνώρισαν ποτέ ή τους πρόλαβαν ελάχιστα. Όποια και αν είναι η ιστορία μας, είτε τους γνωρίσαμε είτε όχι, η αγάπη που μας έχουν και θα μας είχαν, αν μας γνώριζαν, δεν αλλάζει. Πριν καν γεννηθούμε, ανυπομονούσαν να δουν τα εγγόνια τους, τα οποία αγαπούσαν τόσο πολύ ακόμα και μέσα από την κοιλιά της μητέρας τους.

Και αν δεν τους προλάβαμε; Οι ιστορίες που ακούμε από τους γονείς μας τους φέρνουν πίσω. Ξεπροβάλλουν σαν ζωντανές φιγούρες στο μυαλό μας, τους φανταζόμαστε να μιλούν και να κινούνται, πολλές φορές μπορεί και να τους μιλάμε, γιατί έχουμε ακούσει τόσα πολλά για αυτούς, που νιώθουμε ότι τους γνωρίζαμε από πάντα. Για να αγαπήσεις κάποιον δεν είναι ανάγκη να τον ζήσεις πολύ. Το λίγο, το αληθινό ή ακόμα και το καθόλου που συνοδεύεται από θαυμασμό, είναι αρκετό για να αγαπάμε τους παππούδες μας.

Εκτίμηση και έμπρακτη αναγνώριση όσο είναι καιρός

Το σημαντικό είναι όσοι έχουν σταθεί τυχεροί και τους έχουν στη ζωή τους να τους υπενθυμίζουν την αγάπη τους, γιατί τα χρόνια περνάνε και τείνουμε να το ξεχνάμε αυτό. Μία φράση αγάπης από εμάς είναι μία ανάσα ζωής για αυτούς. Ένα δικό μας χαμόγελο προσθέτει δύναμη στο δικό τους χαμόγελο. Ένα δικό μας δάκρυ θα δώσει δύναμη στα πονεμένα τους χέρια να σηκωθούν και να μας πάρουν την πιο σφιχτή αγκαλιά.

Η ανιδιοτελής αγάπη πρέπει να εκτιμάται. Μην απαντάς στην γιαγιά σου με τη φράση «άσε μας, ρε γιαγιά», γιατί κάποια στιγμή θα σε αφήσει, οπότε εκτίμησε την παρουσία της και την αγάπη της όσο είναι ακόμα εδώ. Σίγουρα δεν έχει τον τρόπο που θα σου άρεσε για να σε προσεγγίσει, υπάρχει μεγάλη διαφορά στην ηλικία σας, σίγουρα διαφορετικές εμπειρίες και τρόπος ζωής, αλλά πίσω από όλα αυτά υπάρχει θέληση.

Και, αν ήξερε τα μαγικά κουμπιά για να σε κάνει να θες να περνάς λίγο παραπάνω χρόνο μαζί της και να σε μαθαίνει, θα το έκανε· όχι για να ικανοποιήσει το εγώ της και να έχει παρέα, στην περίπτωση που μένει μονή της στο χωριό, αλλά γιατί θέλει πραγματικά να μάθει για εσένα και να σου προσφέρει τις συμβουλές της όσο ακόμα μπορεί· και ας ξέρει ενδόμυχα πως δεν θα τις ακούσεις όλες.

Να ξέρεις, ακόμα και αν κρίνει κάτι που κάνεις, το κάνει από αγάπη. Θυμήσου την, όταν γινόταν και η ίδια παιδί για να παίξεις μαζί της· από αγάπη το έκανε και τότε, και εσύ δεν το έκρινες, αλλά γελούσες. Θυμήσου, που δεν είχε καλή φωνή, αλλά σου τραγουδούσε όταν έλειπαν οι γονείς σου από το σπίτι, για να μη νιώθεις μόνος σου.

Θυμήσου, όταν σου έφτιαξε φαγητό και τα αγαπημένα σου κουλουράκια για να προσφέρεις σε όλους τους φίλους σου. Θυμήσου, όταν σου έπλεξε εκείνον τον σκούφο που δεν σου άρεσε πολύ, αλλά η ίδια αφιέρωσε ώρες για να στο κάνει δώρο, χωρίς να γνωρίζει τι θεωρείται μοδάτο.

Εκτίμησε ότι με τα λίγα χρήματα που έχει, θέλει να σου αγοράσει το αγαπημένο σου ρούχο για τα Χριστούγεννα. Εκτίμησε, ακόμα, και το γεγονός ότι την κόρη της και τον γιο της τους μαλώνει για πράγματα, για τα οποία σε εσένα δεν λέει κουβέντα.

Επομένως, αν είσαι από τους τυχερούς που έχουν τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους στη ζωή, αξιοποίησέ το, προσέγγισέ τους και, κυρίως, δείξε κατανόηση αν δεν έχουν τον καλύτερο τρόπο να σου δείχνουν την αγάπη τους. Κανένας άνθρωπος δεν θα έχει ποτέ τον τρόπο που ιδανικά εσύ θα ήθελες να έχει.

Πες τους πιο συχνά ότι τους αγαπάς, αγκάλιασέ τους, πρόσφερέ τους ένα λουλούδι, όπως εκείνοι σου έδωσαν τόσα λουλούδια από τον κήπο τους όταν ήσουν μικρός. Και, αν καμιά φορά πουν και καμιά κουβέντα παραπάνω, υποχώρησε· δεν θέλουν να σε κάνουν να θυμώσεις, ψάχνουν απλώς να βρουν τον τρόπο επικοινωνίας ανάμεσα σε δυο πολύ διαφορετικές γενιές και κάνουν λάθη, όπως κάνεις και εσύ.

Εκτίμησε ότι εσύ τους έχεις κοντά σου, ενώ σε κάποιους άλλους λείπουν πολύ. Σκέψου, για κάποιους άλλους είναι απλώς μια φιγούρα που χτίζουν οι ίδιοι με τη φαντασία τους.

Εκτίμησε τους και αγάπησέ τους μέσα από την καρδιά σου, όπως κάνουν και αυτοί από τη στιγμή που άκουσαν για την ύπαρξή σου στην κοιλιά της μητέρας σου, επιβεβαιώνοντας την αλήθεια της παροιμίας «των παιδιών μου τα παιδιά δυο φορές παιδιά μου».

Συντάκτης: Μαρίνα Πανέλα,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.