Ευχάριστο και δημιουργικό το 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών
«Το 1ο Φεστιβάλ Λογοτεχνών αποτελεί μια πολύ καλή προσπάθεια, καθώς βγάζει στην επιφάνεια καινούρια ταλέντα, στηρίζοντας αυτούς που αρχίζουν τώρα τη σταδιοδρομία τους», αναφέρει ο 19 χρόνος λογοτέχνης, Γιώργος Γκιωνάκης.
Η φράση «Το 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών» έδωσε λάμψη στο κινηματογραφικό πανί της αίθουσας του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη. Μικρόφωνα παντού, ένα έδρανο για τους ομιλητές-εκδότες και οι μοντέρνοι καναπέδες ήταν έτοιμοι για να υποδεχτούν το νέο «αίμα» της ελληνικής λογοτεχνίας, τα υποσχόμενα ταλέντα που θα μαγέψουν μέσα από την πένα τους. Χωρίς επιτηδευμένο ύφος και τυπικά λόγια, αλλά με χιούμορ και φρέσκιες απόψεις νέων ανθρώπων για τη λογοτεχνία και τα έργα τους κινήθηκε το 1ο Φεστιβάλ νέων λογοτεχνών. Η σιωπή και τα καθηλωμένα μάτια του κοινού στους παρευρισκόμενους συνοδεύονταν από ατάκες της στιγμής και χαμόγελα που οφείλουν να υπάρχουν στη νέα γενιά.
«Η ποίηση μπήκε στη ζωή μου από μικρό παιδί και αποτελούσε πάντα μια εσωτερική αναγκαιότητα. Τα περισσότερα στοιχεία της ποίησής μου είναι βιωματικά και εκφράζουν ερωτικά συναισθήματα, αναδεικνύοντας πάνω στο χαρτί τον έρωτα μέσα από τη φαντασία», δηλώνει στο flowmagazine.gr o Παναγιώτης Αρβανίτης, ο 25χρονος νέος λογοτέχνης.
Κάθε προτεινόμενος λογοτέχνης προκαλούσε την περιέργεια του κοινού. Αποτελούσε έναν άγνωστο με λογοτεχνικό ταλέντο, το οποίο θα έβγαινε σύντομα στην επιφάνεια. Συνεντεύξεις, αυθόρμητες απορίες, όμορφες παρουσιάσεις αλλά και ιδιαίτερα ποιήματα κυριάρχησαν στην αίθουσα. Ένας νέος λογοτέχνης, μόλις 19 χρόνων, έδωσε το σήμα για την έναρξη του Μαραθωνίου Ανάγνωσης. Με άνεση και νέα πνοή, ξεδιπλώθηκαν οι προσωπικότητες πολλών νέων, τα ποιήματά και τα μυθιστορήματά τους, οι εμπειρίες και τα κίνητρά τους για το μέλλον. Παρελθόν, παρόν και μέλλον ενώθηκαν για μια στιγμή, αφιερώνοντας το χρόνο σε μια ατέλειωτη πηγή οξυγόνου, τη νέα γενιά.
«Ασχολούμαι με τη μουσική αρκετά χρόνια και αυτή με οδήγησε προς τη λογοτεχνία. Η ποίηση, μου δείχνει τον τρόπο να αποτυπώνω τις σκέψεις μου στο χαρτί, εκφράζοντας κάποια συναισθήματα που δεν μπορώ να τα δείξω με άλλο τρόπο», είπε στο flowmagazine.gr ο Γιώργος Γκιωνάκης.
Ταξιδεύοντας από το Λονδίνο, το Άμστερνταμ και τη Ρώμη έδωσαν την ευκαιρία στη λογοτεχνία να προχωρήσει ένα ακόμα βήμα, να δώσει χώρο στο μέλλον και να αποδείξει ότι αποτελεί πηγή έμπνευσης για όλες τις μορφές τέχνης. «Οι συνάψεις φόβων δημιουργούν τη λογοτεχνία», ακούστηκε κάποια στιγμή μέσα στη αίθουσα του φεστιβάλ. Μέσα από τη μουσική, την εικόνα, το βίντεο και την ποίηση, οι παρουσιάσεις των λογοτεχνικών κειμένων αποκτούσαν μια άλλη διάσταση. Ο τόνος του νέου δημιουργού και τα συναισθήματα που προδόθηκαν από τη φωνή του, δημιούργησαν την κατάλληλη ατμόσφαιρα για μια βραδιά ποίησης και λογοτεχνίας. Κάθε κείμενο και μια εικόνα, κάθε λέξη και ένας ήχος…
«Τα συναισθήματα που προκύπτουν όταν γράφω ποίηση σχετίζονται αυτά που νιώθω πριν την όλη διαδικασία και τα συναισθήματα που δημιουργεί η ίδια η λογοτεχνία. Όταν φτάνεις στο τέλος ενός ποιήματος νιώθεις σαν να ολοκληρώνεται μια ερωτική πράξη», αναφέρει στο flowmagazine.gr o Παναγιώτης Αρβανίτης, ένας από τους συμμετέχοντες στο φεστιβάλ.
Γνωρίζοντας ότι το ύφος στην ποίηση είναι πολύ δύσκολο να το κατακτήσεις, οι νέοι λογοτέχνες έδωσαν όλη τη δύναμή τους για να αποδείξουν ότι η πείρα στη λογοτεχνία είναι αρκετά υποκειμενική. Κάθε λογοτέχνης ήταν διαφορετικός και ξεχώριζε μέσα στο πλήθος. Κάθε ανάγνωση ποιημάτων διέθετε διαφορετικά συναισθήματα και άλλο τόνο φωνής. Η διαφορετικότητα και το ταλέντο τελικά αποτελούν μέρος της λογοτεχνίας και εκεί κρέμεται το μέλλον της.
