Έρωτας σαν βροχή

Το βιβλίο «Έρωτας σαν βροχή» αποτελεί το πρώτο βιβλίο που διάβασα από την  Λένα Μαντά και ομολογώ ότι θα αναζητήσω και άλλα.

Από την πρώτη σελίδα σε ελκύει ώστε να συνεχίσεις να το διαβάζεις με ενδιαφέρον. Δεν πρόκειται για μια τρυφερή κοριτσίστικη εξιστόρηση ενός παραμυθιού με δράκους, πρίγκιπες, δραματικές εξελίξεις και τελικά την απόλυτη ευτυχία.

Με φόντο την Κέρκυρα, στα καντούνια και τις ομορφιές της οποίας μας ταξιδεύει, γνωρίζουμε όχι μόνο το νησί αλλά και τους κατοίκους πάνω σε αυτό, την φιλοσοφία, την ανατροφή αλλά και τον τρόπο ζωής, συμπεριφοράς και σκέψης του και μάλιστα, όχι μόνο στο σήμερα αλλά, και σε ένα μακρινό παρελθόν. Ένα παρελθόν ξένο σε μας που όμως, έχει τόση γοητεία, ευαισθησία και αριστοκρατικότητα που φέρει μαζί του το άρωμα και την γεύση της νοσταλγίας και της αναπόλησης. Και μέσα στο ταξίδι του χρόνου, ταξιδεύουν οι ήρωες και μαζί τους, ταξιδεύει η ίδια τους η μοίρα από την οποία ακόμα και αν ήθελαν δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν.

Όπως ήδη έχετε καταλάβει, αγάπησα αυτή την ιστορία όσο ίσως να μην περίμενα όταν ξεκίνησα την ανάγνωσή της. Ίσως γιατί οι χαρακτήρες της Μαντά να έχουν κάτι από μας, κάτι από τα προσωπικά μας πάθη, κάτι από την δικιά μας, την κρυφή ή φανερή ιστορία του καθενός μας. Ο χρόνος λένε ότι μπορεί να γιατρέψει όλες τις πληγές. Ίσως αυτό να ισχύει με την προϋπόθεση όμως ότι, αφήνουμε τα παθήματα να γίνουν μαθήματα, τα βιώματα να γίνουν συντροφικές αναμνήσεις και διδασκαλία αποφυγής λαθών του παρελθόντος. Μπορεί ο χρόνος να συγχωρεί, η μοίρα όμως όχι, αν δεν είσαι έτοιμος να την ακολουθήσεις, αν δεν μπορείς να δεις και να διαβάσεις τα σημάδια της. Και αν η συγχώρεση είναι το μεγαλύτερο αγαθό που μπορείς να έχεις, να συγχωρέσεις τον εαυτό σου. Τελικά, οι μεγάλοι, οι μοναδικοί έρωτες, αξίζουν να είναι οι τελευταίοι, έστω και αν αυτό απαιτεί χρόνο, θυσίες και υπομονή.

Διηγείται μια αγάπη που δεν ξεθωριάζει με τα χρόνια, αλλά δυναμώνει. Λάθη του παρελθόντος που πρέπει να αντιμετωπιστούν στο παρόν και να ξεπεραστούν. Οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τα περίεργα παιχνίδια της μοίρας. Μια γυναίκα που ερωτεύτηκε τον λάθος άντρα, θυσιάζοντας για χάρη του μια αγάπη ξεχωριστή, μοναδική. Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Η Κλαίλια, δεν φέρει μόνο το όνομα της ηρωίδας της “Αναδυομένης” του Ξενόπουλου αλλά, κάτι πιο βαρύ, κάτι πολύ πιο σημαντικό. Φέρει όλη εκείνη την τραγικότητα που χαρακτηρίζει τόσο την φιγούρα της, όσο και την ρομαντική και συνάμα θλιβερή ιστορία της. Φτάνει στο σημείο της επιλογής που αποδεικνύει πως η ιστορία πάντα θα επαναλαμβάνεται.  Πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που διαλέγουν λάθος δρόμο, πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που θα καρπώνονται τα αποτελέσματα αποφάσεων όπως αυτές και πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που θα πληγώνονται και ίσως να περιμένουν σιωπηλά μια ευκαιρία.

(διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στην επόμενη σελίδα)

Συντάκτης: Χριστίνα Στογιαννίδη, Φιλόλογος

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr