Έρωτας και συντροφικότητα στην τρίτη ηλικία
Η συντροφικότητα και -γιατί όχι;- ο έρωτας στην ώριμη ηλικία του ανθρώπου είναι ένα θέμα πολυδιάστατο και συναντά κανείς αντικρουόμενες απόψεις σχετικά με αυτό. Όταν επεξεργαζόμουν το συγκεκριμένο θέμα όμως και τι να γράψω σχετικά με αυτό, δεν μπορούσα να μην θυμηθώ τα λόγια μίας φίλης, κοινωνικής λειτουργού σε Κ.Α.Π.Η. Οι έρωτες, οι ίντριγκες και οι διεκδικήσεις της θύμιζαν την εφηβεία της, όταν πήγαινε στο λύκειο. Θυμάμαι πόσο με είχε εντυπωσιάσει αυτή η αναλογία.
Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο ηλικιωμένος άνθρωπος πρέπει να αποσύρεται από τη ζωή, «να κάνει τόπο στα νιάτα». Είναι μάλλον οι ίδιοι που λησμονούν το γεγονός ότι και οι ίδιοι θα υπάρξουν στο μέλλον ηλικιωμένοι. Άλλοι άνθρωποι ταυτίζουν τα γηρατειά με τις αρρώστιες, την ανημποριά και την ταλαιπωρία. Είναι, όμως, όλοι οι ηλικιωμένοι άρρωστοι και ανήμποροι; Και αν είναι, είναι μόνο αυτό; Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν βλέπουν με δυσπιστία την ανάγκη για συντροφικότητα και τον έρωτα στην τρίτη ηλικία. Θα τον χλευάσουν ή θα τον μειώσουν, μιλώντας για “ξεμωράματα”.
Υπάρχουν όμως και άνθρωποι, όπως και η γράφουσα, που είναι υπέρ της ζωής σε κάθε ηλικία. Το να ερωτευτεί δηλαδή ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, αν μη τι άλλο, φανερώνει μία συναισθηματική εγρήγορση, μία ικανότητα να συναισθάνεται κανείς, να αγαπά, να νιώθει και να μοιράζεται τρυφερότητα. Είναι άδικο να ταυτίζουμε την τρίτη ηλικία με την αρρώστια και την παραίτηση.
Έχω ανάγκη, όμως, να αναφερθώ και στα ζευγάρια που είναι μαζί πολλές δεκαετίες, όχι μόνο στους ανθρώπους που συναντιούνται κατά την ώριμη ηλικία τους. Ποιος δεν συγκινείται άλλωστε όταν βλέπει ένα ζευγάρι μεγάλης ηλικίας να εκδηλώνει τρυφερότητα ο ένας προς τον άλλον; 
Όταν βλέπω ηλικιωμένους να φροντίζουν τον εαυτό τους και ο ένας τον άλλον, να αφιερώνουν χρόνο στη σχέση τους, πηγαίνοντας για έναν περίπατο για παράδειγμα, σκέφτομαι πόσο ωραία πρέπει να έζησαν στη ζωή τους. Υπάρχουν βέβαια και γάμοι ηλικιωμένων που έχουν να κάνουν μόνο με συντάξεις, φάρμακα και διεκπεραιώσεις. Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τη ζωή ενός τέτοιου ζευγαριού σε νεότερη ηλικία.
Μάλιστα, θα μπορούσα να προσεγγίσω το συγκεκριμένο θέμα συσχετίζοντάς το με τον φόβο θανάτου και άλλα υπαρξιακά θέματα με τα οποία έρχεται κανείς σε επαφή μεγαλώνοντας. Κάποιες φορές, όμως, πρέπει να μην αποδομούμε κάτι στην προσπάθειά μας να το κατανοήσουμε. Ο θαυμασμός που νιώθω για τους ηλικιωμένους που συνεχίζουν να ζουν τη ζωή τους ερωτικά είναι αυτό που απλά ήθελα να εκφράσω με το παρόν κείμενο.
«Το κείμενο αποτελεί μια συνεργασία του flowmagazine.gr με την ψυχολόγο κ. Μεσσαριτάκη. Για περισσότερα κείμενα της συγκεκριμένης αρθρογράφου πατήστε εδώ.»
