Ενήλικες που μοιάζουν με παιδιά
Ενήλικες που παρέμειναν παιδιά: Τους κοιτάς και κερδίζεις χρόνια …τους φιλάς και κερδίζεις ζωή! Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που όσο κι αν μεγαλώνουν, είναι αδύνατον να προσδιοριστεί η ηλικία τους. Φαίνονται πολύ μικρότεροι σε σχέση με την πραγματική ηλικία τους κι έτσι δείχνουν σαν να μην μπορούν να μεγαλώσουν ποτέ! Δεν είναι μόνο η φυσιογνωμία τους που ξεγελά, αλλά και η όλη συμπεριφορά τους, το όλο ταμπεραμέντο τους! Με φωνή μικρού παιδιού πολλές φορές και καθαρή ματιά αγέρωχου πλάσματος, αυτοί οι άνθρωποι όχι μόνο συναρπάζουν με την φρέσκια παρουσία τους, αλλά δημιουργούν ένα φανταστικό πλαίσιο συναναστροφής λες κι έτσι θα μπορέσουν να δώσουν λίγο από τη ζωντάνια τους ή θα μοιραστούν το μυστικό τους…
Όπως η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, ο Πίτερ Παν στη Χώρα του Ποτέ ή η Ντόροθι στο Μάγο του Οζ, έτσι κι αυτοί παραμένουν παιδιά, σύμβολα της αιώνιας νιότης, ανεμελιάς και χαράς που αρνούνται πεισματικά να μεγαλώσουν. Τα παιδικά τους χρόνια μοιάζουν να διαιωνίζονται στην αιωνιότητα και για αυτό πάντα επιλέγουν να συνδιαλέγονται με παιδιά ή άτομα μικρότερης ηλικίας και σπάνια με συνομηλίκους τους.
Και εδώ είναι το παράξενο…ότι δεν είναι παιδιά! Ο κόσμος τους είναι αυτός όπου μπορείς να περιμένεις τα πάντα, είναι ο απαίσιος κόσμος της ενηλικίωσης στον οποίο αρνούνται να εισέλθουν. Είναι ο κόσμος που για ένα παιδί είναι παράλογος και η μετάβαση σε αυτόν οδυνηρή. Η ψυχή τους όμως δείχνει να έχει άλλη διάθεση. Δείχνει να καθρεφτίζεται στα αέναα μάτια τους, όπως ο καθρέφτης μαγνητίζει τα βλέμματα όταν αντικρίζουν την ομορφιά σε όλο της το μεγαλείο.
Ο λόγος για τον οποίο κάποιοι ενήλικες μοιάζουν με νεαρά άτομα μπορεί να οφείλεται σε ένα φαινόμενο γνωστό ως neoteny, καθώς και σε σπάνιες ιατρικές παθήσεις, όπου υπάρχει, για παράδειγμα, έλλειψη της υπόφυσης ή όγκοι (Υποφυσιακή).
Σε μια «ψυχολογική ανάγνωση» της προσωπικότητάς τους είναι τα άτομα, εκείνα των οποίων ο εαυτός δεν έχει βρει ένα σημείο ισορροπίας και είναι παγιδευμένος ανάμεσα στον ενήλικα που δεν θέλει να γίνει και στο παιδί που δεν μπορεί να εξακολουθήσει να είναι λόγω ηλικίας. Η ψυχανάλυση ονομάζει αυτή τη συμπεριφορά Σύνδρομο Πίτερ Παν. Για αυτό και οι προσπάθειες να βρουν την ταυτότητά τους σε ένα κλειστό σύστημα που για να την αποδεχθεί, της επιφυλάσσει μια συγκεκριμένη θέση και έναν συγκεκριμένο ρόλο. Για αυτό και η δυσκολία να ελέγξουν τους αδέσμευτους χαρακτήρες τους σε έναν κόσμο που ανατρέπει ό,τι προηγουμένως θεωρούσε δεδομένο. Για αυτό και η προσπάθεια να μην αυτοκαθοριστεί βάσει των άλλων, των ενηλίκων που ασκούν κριτική στους αδέσμευτούς χαρακτήρες τους, στην παντελή έλλειψη ανάληψης ευθυνών, στην ανωριμότητά τους.
Η αλήθεια είναι ότι κάποια στιγμή πρέπει να προσαρμοστούμε στον κόσμο, άλλοτε μεγαλώνοντας και άλλοτε ωριμάζοντας, παίζοντας το παιχνίδι της ζωής με τους κανόνες του. Τους κανόνες της χώρας που ενίοτε επισκεπτόμαστε…της χώρας της ενηλικίωσης!
Βιβλιογραφία/Πηγές
Lifeskills for Adult Children της Janet G. Woititz
Ο Μάγος του ΟΖ του Lyman Frank Baum
Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων του Lewis Carroll
Πίτερ Παν του Sir James Matthew Barrie
