Eleanor Roosevelt: Επαναπροσδιορίζοντας το American Dream – Μέρος Β’

Συντάκτης: Σταυρίνα Κούτρη

H Eleanor Roosevelt θεωρείται μία από τους πιο σημαντικές μορφές στην αμερικανική ιστορία του εικοστού αιώνα. Έξυπνη, φιλάνθρωπος και ακτιβίστρια, εκμεταλλεύτηκε όσες συνθήκες μπορούσε για το κοινό καλό και την εξάλειψη της αδικίας. Η Οικουμενική Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καθιερώθηκε υπό την ηγεσία της στα Ηνωμένα Έθνη, κάτι που χαρακτήρισε ως ένα από τα μεγαλύτερά της επιτεύγματα.

Αν και η Eleanor είχε όλη τη διάθεση να εργαστεί και να υπηρετήσει τη χώρα της, η κατοχή μιας τόσο υψηλού επιπέδου θέσης δεν ήταν κάτι το εύκολο. Η σχέση της με τον άνδρα της ήταν κυρίως επαγγελματική, οπότε ζήτησε υποστήριξη από άλλους.

Η γέννηση της στήλης της

Στη δεκαετία του 1930, μια από τις πιο στενές της σχέσεις ήταν με τη δημοσιογράφο Lorena Alice Hickok, την οποία συχνά αποκαλούσαν «Hick». Η Eleanor και η Hick εμπιστεύονταν η μία την άλλη, ανταλλάσσοντας συχνά μακροσκελείς, προσωπικές επιστολές. Η Hick ενθάρρυνε την Eleanor να κάνει συχνά συνεντεύξεις τύπου και να ξεκινήσει μια εβδομαδιαία στήλη με τίτλο “My Day“ (Η μέρα μου).

Μέσα από το My Day και άλλες στήλες, η Eleanor μοιράστηκε αυτό που βίωσε με ένα ευρύτερο κοινό. Ενθάρρυνε τους Αμερικανούς να της γράψουν. Έλαβε εκατοντάδες χιλιάδες γράμματα και έκανε ό,τι μπορούσε για να απαντήσει σε όσο το δυνατόν περισσότερα.

Eleanor Roosevelt: Επαναπροσδιορίζοντας το American Dream - Μέρος Β’

Οι ψηφοφόροι προφανώς ήθελαν την προσοχή της, αφού αυτή γνώριζε των Πρόεδρο του έθνους περισσότερο από τους συμβούλους του. Ως γυναίκα του, μπορούσε να του πει πράγματα που οι υπόλοιποι δεν μπορούσαν. Του είπε τι είδε ταξιδεύοντας και τι διάβασε στα γράμματα που έλαβε.

Γνωρίζοντας τον πραγματικό κόσμο

Ο ρόλος της πρώτης κυρίας έφερε την Eleanor σε επαφή με ανθρώπους που δεν ήταν μέρος της αφρόκρεμας τηε κοινωνίας, μέσα στην οποία είχε μεγαλώσει και συνέχιζε να ζει. Έγινε γρήγορα συνήγορος της αφροαμερικανικής κοινότητας, υποστήριξε τον σχηματισμό ενός άτυπου υπουργικού συμβουλίου των μαύρων και στρατολόγησε μαύρους ακτιβιστές όπως η Mary McLeod Bethune για υψηλόβαθμες θέσεις. Αν και δεν μπορούσε πάντα και παντού να φέρει την αλλαγή, η Eleanor κατάφερε και κέρδισε τον σεβασμό των ηγετών των πολιτικών δικαιωμάτων μέσω της ευφυΐας της και της προθυμίας της να ακούσει τα προβλήματα όλων. Επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι ήταν υπέρμαχος και των γυναικών σε ηγετικές θέσεις. Υπενθύμιζε στον Franklin ότι οι γυναίκες ήταν ικανές να φέρουν εξαιρετικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και τον ενθάρρυνε να προσλάβει γυναίκες από όλη τη χώρα για να εργαστούν στην κυβέρνηση.

Η δέσμευση της Πρώτης Κυρίας στο κοινό και στα ανθρώπινα δικαιώματα συνεχίστηκε και κατά τον Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ακόμη και πριν πάρουν μέρος οι Η.Π.Α. στον πόλεμο, η Eleanor μιλούσε για το φασισμό και έστρεφε την προσοχή στα δεινά που ζούσαν οι Εβραίοι στην Ευρώπη. Αντιτάχθηκε στον εγκλωβισμό Ιαπωνοαμερικανών και χαρακτήρισε την πολιτική του συζύγου της ως “παραβίαση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων”. Ταξίδεψε τόσο στην Ευρώπη όσο και στον Νότιο Ειρηνικό, παρατήρησε τις συνθήκες στο μέτωπο και ενθάρρυνε τους Αμερικανούς που υπηρετούσαν στο εξωτερικό.

Τα Ηνωμένα Έθνη και η Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Ο Franklin πέθανε απροσδόκητα στις 12 Απριλίου 1945. Η Eleanor ανακοίνωσε ότι θα αποχωρούσε από τη δημόσια ζωή καθώς δεν ήταν πια πρώτη κυρία. Αυτό κράτησε μόνο λίγους μήνες βέβαια, αφού ο νέος Πρόεδρος Harry Truman τη διόρισε εκπρόσωπο στη νεοσύστατη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών.

Eleanor Roosevelt: Επαναπροσδιορίζοντας το American Dream - Μέρος Β’

Η Eleanor δεν ένιωθε ικανή να αναλάβει μία θέση τέτοιου βεληνεκούς, αλλά ο κόσμος είχε άλλη άποψη. Αποδέχτηκε τελικά την πρόσκληση να υπηρετήσει ως πρόεδρος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών. Το καθήκον της επιτροπής ήταν να συντάξει ένα έγγραφο που θα καθόριζε τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Η Eleanor ήταν ο πιο κατάλληλος άνθρωπος για αυτή τη θέση και αυτή τη δουλειά – ήξερε πώς να συνεργάζεται με άντρες που έχουν εξουσία και να τους πείθει να δουν τις καταστάσεις με εναλλακτικό τρόπο. Ήταν έξυπνη, υπομονετική και έμπειρη στο να αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Υπό την ηγεσία της, η επιτροπή συνεργάστηκε για τη δημιουργία της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στόχευαν να δημιουργήσουν ένα έγγραφο στο οποίο θα μπορούσαν να συμφωνήσουν όλα τα έθνη και που να αρθρώνει μια εξιδανικευμένη άποψη για τον μεταπολεμικό κόσμο. Στις 10 Δεκεμβρίου 1948, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε το έγγραφο. Η Eleanor το περιέγραψε ως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ζωής της.

Παρέμεινε στα Ηνωμένα Έθνη και σε άλλα κυβερνητικά προγράμματα για το υπόλοιπο της ζωής της. Ο τελευταίος διορισμός της ήρθε το 1961, όταν ο Πρόεδρος John F. Kennedy της ζήτησε να προεδρεύσει της Επιτροπής του νέου Προέδρου για το Καθεστώς των Γυναικών (Status of Women).

…και η αυλαία πέφτει

Η Eleanor άφησε την τελευταία της πνοή στις 7 Νοεμβρίου του 1962, κλείνοντας τον κύκλο της στη ζωή, μία ζωή γύρω από τον αλτρουισμό, αγώνα και αγάπη για τον άνθρωπο.

Και για να είναι ο επίλογος όσο πιο όμορφος γίνεται, θέλω να παραθέσω δικά της λόγια:

«Από πού, τελικά, ξεκινούν τα οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα; Σε μικρά μέρη, κοντά στο σπίτι—τόσο κοντά και τόσο μικρά που δεν φαίνονται σε κανέναν χάρτη του κόσμου. Ωστόσο, είναι ο κόσμος του μεμονωμένου ατόμου· τη γειτονιά που μένει, το σχολείο ή το κολέγιο που φοιτά, το εργοστάσιο, το αγρόκτημα ή το γραφείο όπου εργάζεται. Αυτά είναι τα μέρη όπου κάθε άνδρας, γυναίκα και παιδί αναζητά ίση δικαιοσύνη, ίσες ευκαιρίες, ίση αξιοπρέπεια χωρίς διακρίσεις. Αν αυτά τα δικαιώματα δεν έχουν νόημα εκεί, έχουν ελάχιστη σημασία οπουδήποτε αλλού.».

Συντάκτης: Σταυρίνα Κούτρη,

Influence:

Γεννημένη και μεγαλωμένη στην πολύπλευρη πρωτεύουσα, διανύοντας την δεκαετία των ρίσκων και των μεγάλων αλλαγών για την ώρα…