Είπαμε: Μένουμε μέσα και το γλεντάμε!

Συντάκτης: Αγνή Αλίκη Μαριακάκη, Ψυχολόγος, Κοινωνική ερευνήτρια

Οι αρχές μας προειδοποιούν αυστηρά: «Μείνετε σπίτι!» Και μερικοί, αντί να απολαύσουν επιτέλους το σπιτάκι τους, που από την πολλή δουλειά έκαναν μαύρα μάτια να το δουν, διαμαρτύρονται. Σε όποιον γκρινιάζει θέλω να πω: Δες την κατάσταση από τη θετική της πλευρά. Γιατί, ναι, υπάρχει και αυτή!

Ναι, μένουμε σπίτι, αλλά να ζοριζόμαστε, να κλαίμε, να ασφυκτιούμε, να τρελαινόμαστε, να αγωνιούμε, όχι και να περνάμε καλά δα! Σε αυτό έχω θέμα σοβαρό: «Την έχω καταβρεί» μέσα στο σπίτι μου.

Έχει και η καραντίνα τα… καλά της

Κάνω πως είμαι μία από τους αρχαίους Πελασγούς, δηλαδή σαν να μην έχουν ανακαλυφθεί ακόμα η Λούτσα, το Τολό, η Θεσσαλονίκη, η Παταγονία και το Νησί του Πάσχα· σαν να είναι το Νέο Ηράκλειο, όπου ζω, το κέντρο του υπάρχοντος κόσμου και ο Ομφαλός της Γης.

Ύστερα, δεν χρειάζεται να τρώω πρωινό στο αυτοκίνητο πλέον. Μέσα στο οποίο μασουλούσα κάθε πρωί και γέμιζα το σύμπαν ψίχουλα. Τώρα νιώθω σαν κλέφτης όταν μπω στο αυτοκίνητο· σαν να μην είναι δικό μου τόσο καθαρό που είναι πια.

Έχω αλλάξει ταυτότητα. Με το αυτοκίνητο στη δεξιά λωρίδα πηγαίνοντας σιγά, άκουγα συχνά από τα «τζίνια» της ασφάλτου: «Βλαχάρα, πώς πας έτσι!». Με έκαναν να νιώθω υιοθετημένη, με πραγματική καταγωγή τα Κράβαρα. Τώρα πια, ξετιμονιασμένη, νιώθω ξανά αστή, «Αθηναία», αντί για σιγανό βλαχαδερό.

Επιπλέον, είναι σαν να είμαι σε δωρεάν Ινστιτούτο Ομορφιάς (τύφλα νά ‘χει ο Φουστάνος). Το μαλλί μέσα στο σπίτι συμπεριφέρεται αλλιώς: δεν λαδώνει, δεν κρεμά, δεν θαμπώνει -το έχετε προσέξει και άλλοι;- και λάμπει σαν φακός στο σκοτάδι. Κάνω και τις μάσκες μου μια-μια, με τη χρονολογική σειρά που τις έχω αγοράσει από τον καιρό της Άλωσης της Κωνσταντινουπόλεως το 1453 και δεν έχω προλάβει να τις κάνω λόγω υπερεργασίας· όσες δεν έχουν λήξει δηλαδή. Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και λέω «ποια είσαι εσύ;», γιατί βλέπω μια άλλη. Πώς είναι η σπιτική σου σπανακόπιτα σε σχέση με την αγοραστή; Έτσι, αγαπημένοι μου, είναι και η σπιτική ομορφιά: νοστιμότατη.

Έχω βγάλει έξω όλα τα φούτερ, φόρμες, πιτζάμες, παντόφλες -καλοκαιρινές και χειμερινές, για ποικιλία- και κάνω σουλάτσο στον ολόσωμο καθρέφτη μου με την μπλε σαγιονάρα, με τη ροζ σαγιονάρα, με τα κορακί κροκς, με τις λαγουδογούνινες παντόφλες μου. Ύστερα φοράω από πάνω το ωραίο επίσημο πουκαμισάκι, κάθομαι στην τηλεδιάσκεψη με σοβαρούς ανθρώπους και απο κάτω φοράω ελεφαντάκια, τριανταφυλλίνια, μίκυ μάους… Θεέ μου, κάνε να μην εφευρεθεί το ολόσωμο Skype…

Άσε που νιώθω κομψότατη πλέον, διότι δεν έρχομαι σε επαφή με βιτρίνες και με πωλήτριες να μου λένε «μεγάλα νούμερα για εσάς δεν έχουμε». Καμώνομαι πως οι ντουλάπες μου είναι ένα Zara, όπου μου κάνουν όλα μα όλα· είναι απίστευτη η αίσθηση!

Έχω ανεβεί και μαγειρικό επίπεδο, έχω ξυπνήσει την εσωτερική μου Βέφα. Μέχρι τώρα πετύχαινα το σφιχτό αυγό. Πλέον, μέσα σε ηρεμία ψυχής έχω φτιάξει και μακαρόνια και ρύζια και θα προχωρήσω προσεχώς σε φούρνο. Ποιος να το περίμενε! 🙂

Το καλύτερο είναι αυτές οι αποστάσεις των δύο μέτρων στα ψώνια… Πριν, στο σούπερ μάρκετ ο πίσω μου βιαστικός είχε κολλημένο το καρότσι του στην πλάτη μου και τα μάτια του στα ψώνια μου. Ήταν τόσο κοντά μου, που σχεδόν άκουγα τη σκέψη του, καθώς άδειαζα τα πράγματα στον ιμάντα: «Αυτή παίρνει μετσοβόνε, δεν φοβάται τη χοληστερίνη. Έτοιμο ποπ κορν. Αίσχος! Πατατάκια στην εποχή μας! Ζάχαρη και όχι στέβια; Έλεος!» Να ο τραχανάς και τα λαχανάκια Βρυξελλών, ίσα-ίσα για ξεκάρφωμα, στο καρότσι τού πίσω!

Ενώ τώρα… στα δύο μέτρα απόσταση αισθάνομαι, επιτέλους, λίγη ιδιωτικότητα και ελευθερία να αγοράσω και τα junk μου χωρίς τη φωνή της συνείδησης να αναπνέει στον λαιμό μου. Άλλο πράγμα το να ζεις το αντίθετο από το κλασικό «στριμωξίδι». «Κυρία μου, περιμένετε πίσω από τη γραμμή, σε απόσταση ασφαλείας». Νιώθω μια Σουηδία μέσα μου, έναν πολιτισμό δύο μέτρων. Δεν πρέπει να αναρωτιέμαι μήπως πλένεται ο άλλος κάθε Παρασκευή… Άσε που στη μοναξιά των δύο μέτρων ακούω πεντακάθαρα τις σκέψεις μου!

Να πω και το άλλο: Ανήκω και εγώ στα άτομα που η δουλειά τους τώρα δυσκολεύει. Είμαι σαν ιντερνετικό ρούτερ που πήγαινε με χίλια και ξαφνικά σέρνεται. Ναι, αλλά τώρα είναι που σβουρίζει το μυαλό για το πώς θα κάνω επανεγκατάσταση και, όταν τελειώσει όλο αυτό, σας βεβαιώνω, θα έχω αναβαθμιστεί σε 5G. Βεβαίως!

Όλα καλά! Όλα ανθηρά!

Πείτε με επιπόλαιη, ελαφριά, ασόβαρη… Δεν ξέρω εσείς, αλλά I love my home, I love my life… Δεν βρέθηκε ακόμα ο ιός που θα μου πάρει τη χαρά της ζωής. Μέχρι να βρεθεί, θα το γλεντάω. Και όταν και αν έρθει ποτέ, είμαι πανέτοιμη να τα βάλω μαζί του. Στο μεταξύ θα με βρείτε σπίτι μου, να χορεύω μόνη μου σε συναυλίες που γίνονται στο μυαλό μου, με τα δεκάδες εκατομμύρια κύτταρά μου, που η επόμενη ανάσα μου καλεί στη ζωή, ακαταμάχητα.

Και έχω νέα για όσους αγαπούν την αθέατη πλευρά του φεγγαριού: Μετά από αυτήν τη λαίλαπα, ο κόσμος που θα ξημερώσει θα είναι καλύτερος από ποτέ!

Αγνή Αλίκη Μαριακάκη, Ψυχολόγος και Κοινωνική Ερευνήτρια, Πιστοποιημένη Θεραπεύτρια Τράυματος και Διευθυντρια της MindSearch

Συντάκτης: Αγνή Αλίκη Μαριακάκη, Ψυχολόγος, Κοινωνική ερευνήτρια

Influence:

Πιστοποιημένη θεραπεύτρια τραύματος και διευθύντρια της MindSearch