Εγώ άραγε… αναγνωρίζω τα λάθη μου;

Το πιο σημαντικό από όλα δεν είναι να μην κάνουμε λάθη, γιατί αυτό είναι αναπόφευκτο, αλλά να τα αναγνωρίζουμε, να τα αποδεχόμαστε, να αγαπάμε τον εαυτό μας και να προσπαθούμε να βελτιωνόμαστε για το δικό μας καλύτερο μέλλον.Ας ξεκινήσουμε από το πιο σημαντικό: ότι δεν υπάρχει άνθρωπος αλάνθαστος, δεν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος δεν έκανε κάτι για το οποίο μετάνιωσε ή σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να το είχε κάνει με έναν διαφορετικό τρόπο. Τα λάθη είναι για τους ανθρώπους και όσο ζούμε μαθαίνουμε, αρκεί να είμαστε έξυπνοι και να κάνουμε τα παθήματα μας… μαθήματα.

Πώς γίνεται να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, ώστε να είμαστε σε θέση να τα διορθώσουμε;

1. Να μπαίνουμε στη θέση των άλλων. Να βλέπουμε τις καταστάσεις από τη δική τους σκοπιά και να αναρωτιόμαστε: Αν εμείς ήμασταν στη θέση τους, πώς θα κρίναμε την τωρινή μας συμπεριφορά;

2. Να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας. Όχι μόνο να τον επαινούμε, αλλά και να τον επιπλήττουμε. Να μην εστιάζουμε μόνο στα προτερήματά μας, αλλά να επεξεργαζόμαστε και τα ελαττώματά μας.

3. Να παρακολουθούμε την εξέλιξη και τις επιλογές μας σε βάθος χρόνου. Να κάνουμε μια ανασκόπηση στις επιθυμίες του παρελθόντος μας. Έχουμε κατασταλάξει στο τι τελικώς ταιριάζει στην προσωπικότητά μας; Το διεκδικούμε για το μέλλον μας; Διορθώσαμε τα λάθη μας;

4. Να επιζητούμε την κριτική. Να χαιρόμαστε όταν μας εξηγούν πού κάνουμε λάθος, γιατί αυτό σημαίνει ότι ενδιαφέρονται για εμάς και θέλουν να μας βλέπουν να αναπτύσσουμε τις θετικότερες πλευρές του εαυτού μας.

5. Να παίρνουμε χρόνο με τον εαυτό μας. Να καθίσουμε μια μέρα σπίτι, να ρίξουμε μια ματιά στο ημερολόγιο μας, να αναρωτηθούμε για τις προτεραιότητές μας και να επανεξετάσουμε τη συμπεριφορά μας.

6. Να μη φοβόμαστε να παραδεχτούμε τα σφάλματα μας. Να μη φοβόμαστε να ζητήσουμε συγγνώμη, μια δεύτερη άποψη, μία δεύτερη κριτική. Να δίνουμε καμιά φορά και στον εαυτό μας “άφεση αμαρτιών” και να τον καθοδηγούμε σε καλύτερες επιλογές για το μέλλον.

7. Να μας αγαπάμε. Για να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, πρέπει να αποδεχτούμε ότι υπάρχουν και ότι συνυπάρχουμε με αυτά. Τα λάθη μάς έχουν ωριμάσει και μας έχουν οδηγήσει στο σήμερα. Δεν είναι η ταυτότητά μας, αλλά έχουν έχουν συμβάλει στη διαμόρφωσή της.

Το να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, πέρα από ορθολογιστική σκέψη, απαιτεί και δύναμη· δύναμη για να τα αποδεχτούμε, για να τα εξηγήσουμε και, ακόμα περισσότερο, για να τα αποφύγουμε στο μέλλον.

Το ότι κάνουμε λάθη σημαίνει ότι ζούμε, ότι δοκιμάζουμε, δηλαδή, κάθε μέρα διαφορετικά πράγματα και, φυσικά, ότι ρισκάρουμε! Με σεβασμό στον εαυτό μας και στους γύρω μας, με αποδοχή του παρελθόντος μας και αγάπη για τη δημιουργία ενός αξιόλογου μέλλοντος, με υπομονή και επιμονή όλα τα παθήματα γίνονται μαθήματα.

Συντάκτης: Μαρίνα Πανέλα,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.