Το βίωμα ενός χωρισμού ή ενός διαζυγίου μπορεί να είναι πολύ δύσκολο, ανεξαρτήτως του λόγου που τον προκαλεί. Μπορεί να …
Διαζύγιο: Το τέλος ενός κεφαλαίου, η αρχή ενός καινούριου.
Για δεκαετίες το διαζύγιο αποτελούσε κοινωνικό στίγμα και σήμαινε ότι το ζευγάρι απέτυχε να κρατήσει την οικογένεια και τον γάμο. Γι’ αυτό και τα ζευγάρια προσπαθούσαν πολύ να διατηρήσουν τον γάμο “ζωντανό”. Αλλά και στις περιπτώσεις που δεν το κατάφερναν, συνέχιζαν να είναι μαζί είτε επειδή υπήρχαν παιδιά είτε επειδή δεν ήταν η κοινωνία τόσο «ανοιχτή» , ειδικά στην επαρχία. Οπότε, μπορεί παλιότερα να μην χώριζαν εύκολα τα ζευγάρια, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ήταν και ευτυχισμένα .
Κύρια αιτία: τα οικονομικά προβλήματα.
Ένα διαζύγιο δεν συνεπάγεται και το τέλος στην προσπάθεια εύρεσης του ιδανικού συντρόφου. Στην σημερινή κοινωνία το διαζύγιο δεν είναι κατακριτέο. Αντιθέτως, τα ζευγάρια του σήμερα χωρίζουν πολύ πιο συχνά απ’ ό,τι παλιότερα. Από έρευνες φαίνεται η πιο συχνή αιτία να είναι τα οικονομικά ζητήματα. Τέτοια προβλήματα μέσα στον γάμο φαίνεται να επηρεάζουν και την γενική ποιότητα της σχέσης του ζευγαριού. Η αδυναμία επίλυσής τους οδηγεί συνήθως σε διαζύγιο, αφού προκαλούν και αυξημένη εχθρότητα προς τον/την σύζυγο.
Συνεχής η αναζήτηση της συντροφικότητας – δεύτερος γάμος / συγκατοίκηση.
Τα αυξημένα διαζύγια είναι ένα θέμα, που απασχολεί την σημερινή κοινωνία, για τις αιτίες και τις συνέπειες τους. Χωρίς όμως να αποτελούν και το τέλος ούτε της προσπάθειας ούτε και της ελπίδας των ανθρώπων να βρουν το ιδανικό τους ταίρι. Οι δεύτεροι γάμοι είναι επίσης συχνό φαινόμενο, με αυτούς των διεζευγμένων αντρών να υπερτερούν έναντι των διεζευγμένων γυναικών. Η ελπίδα δεν χάνεται καθώς, όπως φαίνεται, η πλειοψηφία των χωρισμένων που επιλέγουν να ξαναπαντρευτούν, επιλέγουν έναν επίσης χωρισμένο σύντροφο.
Φυσικά, υπάρχουν και αυτοί που προτιμούν την συγκατοίκηση και δεν επιθυμούν να παντρευτούν για δεύτερη φορά, όπως και αυτοί που προτιμούν την συγκατοίκηση χωρίς να έχουν κάνει καθόλου γάμο, είτε με απλή συγκατοίκηση, είτε με σύμφωνο συμβίωσης, η ακύρωση του οποίου αποτελεί μια λιγότερη χρονοβόρα διαδικασία από το διαζύγιο. Μάλιστα, η συμβίωση πλέον είναι τόσο διαδεδομένη ώστε έχουν θεσπιστεί και νόμοι αντίστοιχοι με εκείνους του γάμου.
Ευρωπαϊκοί λαοί και συγκατοίκηση.
Στην Ευρώπη, η συγκατοίκηση παρατηρείται περισσότερο στους νέους, καθώς την προτιμούν έναντι του γάμου. Επιπλέον, στην Βόρεια Ευρώπη, είναι ακόμη πιο συχνή όπως και η απόκτηση παιδιού εκτός γάμου είναι περισσότερο διαδεδομένη στην Σουηδία. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν στοιχεία της Ευρώπης που δείχνουν ότι οι παντρεμένοι πολίτες χωρών , οι οποίες δεν είναι τόσο συντηρητικές στο το θέμα του γάμου και της συμβίωσης, είναι πιο ευτυχισμένοι από εκείνους που επιλέγουν τον πιο χαλαρό τρόπο συγκατοίκησης. Αντίθετα, στις χώρες όπου ο γάμος αποτελεί παράδοση και δεν είναι τόσο ανοιχτές στην συγκατοίκηση, τα παντρεμένα ζευγάρια δείχνουν να είναι πιο δυστυχισμένα.
Η συγκατοίκηση ως… “crash test”.
Η συγκατοίκηση φυσικά αποτελεί και μια δοκιμασία για το ζευγάρι, ώστε να διαπιστώσουν αν μπορούν να συμβιώσουν κάτω από την ίδια στέγη , όπως και να μοιραστούν τις υποχρεώσεις του σπιτιού. Αποτελεί, δηλαδή, μια «προσομοίωση» του γάμου, αφού μοιράζονται τις απαιτήσεις της καθημερινότητας με τον/την σύντροφο τους. Έτσι, μπορούν να καταλάβουν αν ταιριάζουν και αν θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε γάμο.
Συνεπώς, βλέπουμε ότι στις σύγχρονες κοινωνίες οι άνθρωποι από την μια πλευρά χωρίζουν πιο εύκολα απ’ ό,τι παλιά, όμως αυτό δε σημαίνει ότι δεν ξαναπροσπαθούν να βρουν ένα ταίρι και να ξαναπαντρευτούν ή έστω να κάνουν ένα σύμφωνο συμβίωσης ή απλά να συγκατοικήσουν.
Οι άνθρωποι σήμερα μπορεί να μη συμβιβάζονται σε ένα γάμο όπως παλιότερα, αυτό δε σημαίνει όμως ότι έχουν πάψει να ελπίζουν στις ανθρώπινες σχέσεις.
Χριστίνα Νόβα-Καλτσούνη, Οικογένεια και Οικογενειακές σχέσεις.
