Δεν είμαστε αντίπαλοι. Είμαστε εγώ και εσύ μαζί, αντίπαλοι με το πρόβλημα

Πώς μπορεί ένα ζευγάρι να αντιμετωπίζει τα προβλήματα της σχέσης του; Ποια στάση θα βοηθήσει, ώστε οι τριβές, που πολύ συχνά προκύπτουν, να μη μας απομακρύνουν;

Όταν δύο άνθρωποι γίνονται συνοδοιπόροι στη ζωή, ο καθένας τους έρχεται κάποια στιγμή αντιμέτωπος με στοιχεία του χαρακτήρα τού άλλου, τα οποία μέχρι τότε δεν γνώριζε. Όντας δύο διαφορετικές προσωπικότητες στον πυρήνα τους και έχοντας ζήσει διαφορετικές εμπειρίες, παρουσιάζουν διαφορές ως προς τη νοοτροπία, τα ενδιαφέροντα, τις επιθυμίες τους.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Προσπαθώντας να τροποποιήσουν ο ένας την προσωπικότητα του άλλου και επιθυμώντας να τη συνταιριάξουν με τη δική τους, όπως είναι φυσικό, συχνά αποτυγχάνουν. Έτσι, γίνονται παραπονιάρηδες, μουτρώνουν, αποδοκιμάζουν τον σύντροφό τους, κλείνονται στον εαυτό τους, και, στο τέλος, απογοητεύονται.

Υπό την επήρεια της συναισθηματικής φόρτισης και του θυμού, είναι δύσκολο να ανθίσει ένας γόνιμος διάλογος, ο οποίος θα αποφέρει την υγιή επικοινωνία. Κανένα ξέσπασμα δεν θα επιφέρει την αλλαγή εάν δεν βασιστεί πρώτα στην αμοιβαία κατανόηση και τον αλληλοσεβασμό. Καμιά από τις δύο πλευρές δεν θα έχει την πρόθεση για «ανακωχή» και για συζήτηση εάν η αντίστοιχη διάθεση δεν είναι αμοιβαία.

Επομένως, πού οδηγούν οι τσακωμοί, οι ατέρμονες φωνές και η αβεβαιότητα; Πολλές φορές στον χωρισμό. Ακόμα και αν υποχωρήσουν και οι δύο με σκοπό να μην συνεχιστεί ο καβγάς, “θάβοντας” τα νεύρα τους, προσποιούμενοι πως έχουν κατανοήσει ή συγχωρέσει τον σύντροφό τους, κατά βάθος δεν έχουν απελευθερώσει όλα τα αρνητικά τους συναισθήματα. Έτσι, το ζευγάρι αρχίζει σταδιακά να απομακρύνεται, να αδιαφορεί για τα προβλήματα της σχέσης, και ο καθένας επιζητά να διοχετεύει αλλού τον χρόνο του, προκειμένου να αποφεύγει την οποιαδήποτε σύγκρουση, καθώς υποσυνείδητα έχει την ανάγκη να ξεφύγει.

Ποια είναι, λοιπόν, η λύση στις πιθανές ασυμφωνίες που δημιουργούνται στις ερωτικές μας σχέσεις; Τι κάνουμε όταν προκύπτει κάποιο πρόβλημα;

Το πιο σημαντικό είναι να αποδεχτούμε το πρόβλημα και το γεγονός ότι ο καθένας από εμάς έχει διαφορετικό τρόπο σκέψης και άλλον τρόπο επίλυσης των ζητημάτων που τον απασχολούν. Έπειτα, είναι καλό να κατανοήσουμε ότι ο καθένας κάνει το καλύτερο που μπορεί, με τον δικό του τρόπο. Ίσως ο σύντροφός μας να πραγματώνει εκείνο που θεωρεί ότι θα βοηθήσει και θα εξελίξει τη σχέση μας.

Όταν αισθανόμαστε αποδοκιμασία και πίεση ότι πρέπει με οποιονδήποτε τρόπο να αλλάξουμε τη συμπεριφορά μας για να είμαστε αποδεκτοί, υποσυνείδητα πιέζουμε τον εαυτό μας αλλά και τον σύντροφο μας να μπούμε σε ένα “καβούκι” απομακρυσμένο και μοναχικό, όπου θα βρούμε ασφάλεια και σταθερότητα. Είναι, λοιπόν, ουσιώδες να αντιληφθούμε ότι κατά τη διάρκεια του καβγά, όπως και μετά από αυτόν, δεν είμαστε ούτε αντίπαλοι ούτε εχθροί αλλά συνοδοιπόροι. Δεν είμαστε αντίπαλοι, είμαστε και οι δυο μαζί, αντίπαλοι με το πρόβλημα.

Ας μην ξεχνάμε πως είναι ιδιαίτερα γόνιμο να κατανοούμε τις διαφορές μας, να τις συζητάμε, έτσι ώστε να μπαίνει όσο γίνεται ο ένας στη θέση του άλλου. Με αυτόν τον τρόπο, θα προσπαθούμε μαζί να βρούμε μια κοινή λύση, που δεν θα γέρνει τη ζυγαριά προς ευχαρίστηση του ενός ή του άλλου, αλλά θα ικανοποιεί, όσο περισσότερο γίνεται, και τις δύο πλευρές. Όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει και τρόπος.

Ο ειλικρινής διάλογος και η βαθιά επικοινωνία με σκοπό τη βελτίωση της σχέσης μας, η ώριμη και ουσιαστική έκφραση των παραπόνων μας, η αποδοχή των συναισθημάτων μας και η αγάπη που έχουμε μεταξύ μας θα βοηθήσουν τη σχέση μας να καρποφορήσει.

Μπορούμε, αντί να γκρινιάζουμε, να συζητάμε· αντί να αποδοκιμάζουμε, να ενθαρρύνουμε· αντί να θυμώνουμε, να κατανοούμε· αντί να βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα, να ρωτάμε. Τέλος, μπορούμε αντί να αδιαφορούμε, να αποδεχτούμε.

Όταν έρθουμε αντιμέτωποι με την ουσία του προβλήματος, όταν δούμε πίσω από τον φράχτη που θεωρούμε ότι μας χωρίζει με τον σύντροφο μας, όταν ψάξουμε την αιτία πίσω από τις αφορμές, τότε θα είμαστε σε θέση να βρούμε την καλύτερη δυνατή λύση, αφού θα έχουμε εξετάσει όλες τις πιθανές εκδοχές.

Ο στόχος της αντιπαράθεσης είναι η μελλοντική καλύτερη επικοινωνία. Δεν είμαστε μόνοι μας σε όλο αυτό· δεν έχουμε κανέναν λόγο να αποδείξουμε ότι έχουμε δίκιο, διότι αυτό δεν αρκεί ώστε να λυθεί το πρόβλημα. Το σημαντικό είναι να κατανοήσουμε για ποιον λόγο θεωρούμε ότι έχουμε δίκιο, όπως και για ποιον λόγο θεωρεί ο σύντροφός μας ότι έχει δίκιο, και, διαμέσου της συζήτησης, να βρούμε ένα κοινό μονοπάτι διαβίωσης, θέλησης και αγάπης.

Συντάκτης: Μαρίνα Πανέλα,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.