Αστυνομία, του Jo Nesbo

Συντάκτης: Βαγγέλης Γραμματικόπουλος

Η δέκατη συνέχεια της αστυνομικής σειράς μυθιστορημάτων του Jo Nesbo είναι από τις πιο συγκλονιστικές που έχει γράψει ο Νορβηγός τα τελευταία χρόνια —ανάμεσα σε άλλες αξιόλογες, όπως ο Χιονάνθρωπος, η Λεοπάρδαλη και η Νέμεσις. Ο τίτλος της είναι Αστυνομία (Εκδόσεις Μεταίχμιο, Μάιος 2014) και αποτελεί την χαρακτηριστικότερη επίδειξη της ικανότητας του δημοφιλή αστυνομικού συγγραφέα να διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον σε μια σειρά noir ιστοριών, οι συνέχειες της οποίας ανέρχονται σε έναν διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό για τα δεδομένα του συγκεκριμένου είδους.

Στο τέλος του μυθιστορήματος που προηγείται του παρόντος βιβλίου (Φαντομάς) ο πρωταγωνιστής της σειράς, ο διάσημος σκοτεινός αστυνομικός επιθεωρητής Χάρι Χόλε, βρίσκεται αιμόφυρτος και μισοπεθαμένος στο δάπεδο ενός διαμερίσματος. Το φινάλε της διάσημης σειράς φαντάζει για τον αναγνώστη το πιθανότερο σενάριο. Στην Αστυνομία, όμως, ο Χόλε επανέρχεται. Η νορβηγική αστυνομική διεύθυνση τον καλεί επειγόντως να επιστρέψει από την αυτοεξορία του, διότι ένας κατά συρροήν δολοφόνος λυμαίνεται τους δρόμους του Όσλο. Αστυνομικοί κατακρεουργούνται σε τόπους όπου εκτυλίχθηκαν σκηνές εγκλημάτων που κάποτε ερεύνησαν, αλλά απέτυχαν να εξιχνιάσουν. Οι δολοφονίες είναι κτηνώδεις και η αναπαραγωγή τους στα μέσα υστερική. Αυτή τη φορά, όμως, ο επιθεωρητής που έχει επιλύσει σχεδόν κάθε σημαντική εγκληματική υπόθεση στην πρωτεύουσα της Νορβηγίας, δεν μπορεί να βοηθήσει. Με τα πρόσωπα που αγαπάει περισσότερο αντιμέτωπους με σημαντικούς κινδύνους ο Χάρι δεν είναι σε θέση να προστατέψει κανέναν. Και πολύ λιγότερο τον εαυτό του…

Με τον βασικό πρωταγωνιστή ανήμπορο αρχικά να συνδράμει στην επίλυση των βάναυσων ανθρωποκτονιών, τη δράση αναλαμβάνουν να προωθήσουν οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, με τους οποίους ο Nesbo τόσα χρόνια είχε στελεχώσει τον Χόλε. Και τα φέρουν επάξια εις πέρας. Η πρώην ερωμένη του, Katrine Bratt, η λαμπρή εγκληματολόγος Beate Lonne και ο χαμηλών τόνων ψυχολόγος Stale Aune ερευνούν την υπόθεση και αποτελούν τόσο καλοσχηματισμένους και πολυεπίπεδους χαρακτήρες, ώστε προς στιγμήν η απουσία του Χόλε παραμένει ανεπαίσθητη. Πολύ περισσότερο, ο αναγνώστης δεν βρίσκει διόλου τον χρόνο να ασχοληθεί με την απουσία του βασικού χαρακτήρα, καθώς η ίδια η πλοκή του μυθιστορήματος με τις πολλαπλές διαστρωματώσεις της και την έξοχη συνύφανση των γεγονότων αποκαλύπτουν ένα σκηνικό τρόμου που κόβει την ανάσα ακόμη και στους πιο υποψιασμένους.

Η επανεμφάνισή του Χόλε θα πραγματοποιηθεί μόνο λίγο μετά το πρώτο τέταρτο του μυθιστορήματος. Τον βρίσκουμε να διδάσκει πλέον σε μια αστυνομική σχολή εγκαταλείποντας την πρώτη γραμμή του καθήκοντος, εξαιτίας των προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Η του υπόθεση εκτυλίσσεται παράλληλα με τη βασική ιστορία και τα χαμένα κομμάτια του παζλ της προσωπικής του περιπέτειάς συμπληρώνονται αργά και σαδιστικά ως το τέλος του μυθιστορήματος. Ο ιδιόρρυθμος ντετέκτιβ θα επιστρέψει στην ενεργό δράση και θα επιδιώξει τη λύση του μυστηρίου των νεκρών αστυνομικών, ενώ ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με σκηνές που σοκάρουν και εκτινάσσουν το σασπένς στα ύψη.

Τα μόνα ελαττώματα της Αστυνομίας αφορούν στις εξάρσεις υπερβολής του Nesbo σε ορισμένες περιπτώσεις και στην απαραίτητη σύνδεση προσώπων και καταστάσεων με τα προηγούμενα επεισόδια της σειράς που ενδεχομένως να προκαλέσει σύγχυση στον αμύητο αναγνώστη. Κατά τα άλλα, ο Νορβηγός μας παραδίδει ένα αριστούργημα συναρπαστικής γραφής και καθηλωτικού τρόμου 669 σελίδων. Αν εξαιρέσει κανείς τις παραπάνω χαρακτηριστικές αρετές των μυθιστορημάτων του Nesbo η Αστυνομία διακρίνεται επίσης για τις ηθικές και κοινωνικές προεκτάσεις που αποκτά και προσδίδουν στο μυθιστόρημα βαθύτερο περιεχόμενο. Μήπως τελικά ο αστυνομικός και ο εγκληματίας έχουν περισσότερα κοινά στοιχεία από ότι νομίζουμε;

Απόσπασμα: “Χάρι, η υπόθεση σε χρειάζεται. Και εσύ τη χρειάζεσαι”. Το χαμόγελο δεν καθρεφτίστηκε στα μάτια του αυτή τη φορά. “Όσο χρειάζομαι ένα ποτό, Κατρίνε, άλλο τόσο χρειάζομαι και μια νέα υπόθεση δολοφονίας. Με συγχωρείς. Μη σπαταλάς τον χρόνο σου, πήγαινε βρες μια εναλλακτική λύση”.

Τον κοίταξε προσεκτικά. Η αναλογία με το ποτό του είχε βγει αβίαστα και επιβεβαίωνε τις υποψίες της: ότι ο Χάρι απλώς φοβόταν. Φοβόταν ότι μια ματιά και μόνο σε μια υπόθεση θα είχε πάνω του το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα με μια σταγόνα αλκοόλ: δεν θα μπορούσε να σταματήσει·

Συντάκτης: Βαγγέλης Γραμματικόπουλος,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr