Από την αυτοκριτική στην αυτοαποδοχή: η πιο δύσκολη συμφιλίωση

Η πιο σκληρή φωνή μέσα μας δεν είναι εκείνη των άλλων· είναι η δική μας. Όμως, η ζωή αλλάζει όταν μάθεις να μιλάς στον εαυτό σου όχι με επίκριση, αλλά με καλοσύνη.

Η αυτοκριτική μοιάζει με υπερπροστατευτικό μηχανισμό· νομίζουμε πως μας κρατά “σε τάξη”, μας κάνει καλύτερους, πιο προσεκτικούς, πιο συγκεντρωμένους. Όμως συχνά γίνεται πηγή ενοχής, ανασφάλειας και αυτοϋποτίμησης.
Από την άλλη, η αυτοαποδοχή δεν σημαίνει παραίτηση ή αδράνεια· είναι η βαθιά αναγνώριση του ποιοι είμαστε, με ατέλειες, λάθη και ευαλωτότητες. Και αυτή η συμφιλίωση, η πιο δύσκολη και πιο σιωπηλή, είναι εκείνη που αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο ζούμε.

Η παγίδα της υπερβολικής αυτοκριτικής

Η εσωτερική κριτική έχει σκοπό να μας βοηθήσει να εξελισσόμαστε. Όμως, όταν γίνεται υπερβολική, μετατρέπεται σε φωνή που μας σαμποτάρει.
Μας λέει:

• “Δεν είσαι αρκετός.”
• “Θα μπορούσες να τα είχες κάνει καλύτερα.”
• “Δεν αξίζεις να χαλαρώσεις.”

Και όσο περισσότερο την ακούμε, τόσο πιο μικροί νιώθουμε.
Η αυτοκριτική που δεν συνοδεύεται από κατανόηση δεν θεραπεύει, τραυματίζει.

Γιατί είναι τόσο δύσκολη η αυτοαποδοχή

Η αυτοαποδοχή απαιτεί να αναγνωρίσεις την αλήθεια σου. Και η αλήθεια, πολλές φορές, πονάει.
Απαιτεί:

• θάρρος,
• ειλικρίνεια,
• τρυφερότητα προς τον εαυτό,
• διάθεση να αφήσεις πίσω σου το “τέλειο”.

Μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι πρέπει να είμαστε πάντα δυνατοί, σωστοί, “αρκετοί”. Έτσι, η αποδοχή μοιάζει σαν να χαλαρώνουμε τα στάνταρ μας, όμως στην πραγματικότητα, η αποδοχή τα κάνει πιο υγιή.

Η μετάβαση από την αυστηρότητα στη συμπόνια

Η αυτοαποδοχή ξεκινά όταν αρχίζεις να παρατηρείς τη φωνή της κριτικής μέσα σου χωρίς να ταυτίζεσαι μαζί της.
Δεν είσαι η φωνή που σε κατακρίνει.
Είσαι ο άνθρωπος που τη ακούει.

Μπορείς να ρωτήσεις τον εαυτό σου:

• “Αν αυτό που έκανα το είχε κάνει ένας φίλος μου, θα του μιλούσα τόσο σκληρά;”
• “Αξίζω λίγη καλοσύνη από εμένα;”

Η απάντηση είναι πάντα ναι, αλλά χρειάζεται εξάσκηση για να τη νιώσεις.

Η αυτοαποδοχή δεν σημαίνει ακινησία

Πολλοί φοβούνται ότι αν αποδεχτούν τον εαυτό τους, θα σταματήσουν να εξελίσσονται. Στην πραγματικότητα, ισχύει το αντίθετο.
Η αλλαγή έρχεται φυσικά όταν δεν πολεμάς πια τον εαυτό σου.
Όταν σταματήσεις να συγκρίνεσαι, να πιέζεις, να υπεραναλύεις, τότε βρίσκεις χώρο να αναπνεύσεις. Κι από αυτή την αναπνοή ξεκινά η εξέλιξη.

Η αυτοαποδοχή είναι το έδαφος.
Η αλλαγή είναι ο σπόρος που φυτρώνει πάνω της.

Η θεραπευτική δύναμη της καλοσύνης

Η πιο βαθιά μεταμόρφωση έρχεται όταν αρχίζεις να μιλάς στον εαυτό σου όπως θα μιλούσες σε κάποιον που αγαπάς.
Με κατανόηση.
Με τρυφερότητα.
Με σεβασμό.

Η αυτοσυμπόνια δεν είναι αδυναμία· είναι θάρρος.
Είναι η απόφαση να μην κάνεις τη ζωή σου δυσκολότερη απ’ όσο ήδη είναι.
Να βλέπεις την προσπάθειά σου, την πορεία σου, την πρόθεση πίσω από κάθε λάθος.

Ποια είναι η πραγματική συμφιλίωση

Η συμφιλίωση με τον εαυτό σου δεν σημαίνει ότι σου αρέσουν όλα επάνω σου. Σημαίνει ότι:

• σταματάς να σε πολεμάς,
• αναγνωρίζεις τις πληγές σου,
• σέβεσαι τον ρυθμό σου,
• αποδέχεσαι ότι είσαι άνθρωπος.

Αυτή είναι η πιο δύσκολη συμφιλίωση, γιατί δεν την κάνεις με κάποιον άλλο, την κάνεις με εσένα.

Η πορεία από την αυτοκριτική στην αυτοαποδοχή είναι μια εσωτερική επανάσταση. Μια σιωπηλή αλλαγή που μεταμορφώνει τον τρόπο που μιλάς, σκέφτεσαι και ζεις.
Και κάποια στιγμή, συνειδητοποιείς ότι δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να αξίζεις την αγάπη, ούτε των άλλων, ούτε τη δική σου.
Αρκεί να είσαι άνθρωπος.

Συντάκτης: Παναγιώτα Μπαλικούρα,

Influence:

Μέσα από τα άρθρα μου επιδιώκω να εμπνέω τον αναγνώστη να ανακαλύπτει νέους τρόπους σκέψης…