Αλλάξτε την κίνησή σας και μειώστε την εγκληματικότητα!
Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξετε τον τρόπο που ελίσσεστε και περπατάτε στους δρόμους της πόλης σας; Δεν έχετε άλλη επιλογή. Εκτός και αν θέλετε να αποτελείτε εύκολη λεία στους εγκληματίες. Ερευνητές τονίζουν ότι ο τρόπος που το άτομο περπατά είτε ενισχύει την πιθανότητα επίθεσης είτε μειώνει τις πιθανότητες στοχοποίησής του.
Ποια είναι χαρακτηριστικά ενός θύματος;
Φαίνεται ότι κάποια άτομα φαίνεται να έχουν πέσει θύματα βίαιων επιθέσεων κατ’ επανάληψη. Γιατί συμβαίνει αυτό; Πίσω στη δεκαετία του 1980, δύο ψυχολόγοι από τη Νέα Υόρκη, η Betty Grayson και ο Morris Stein έθεσαν ως στόχο να ανακαλύψουν τα χαρακτηριστικά που αναζητούσαν οι εγκληματίες στα θύματά τους. Βιντεοσκόπησαν πλάνα μικρής διάρκειας στους δρόμους της Νέας Υόρκης, και στη συνέχεια έδειξαν τα κλιπ αυτά σε μια μεγάλη φυλακή στην Ανατολική Ακτή. Πιο συγκεκριμένα, έδειξαν τις ταινίες σε 53 κρατούμενους, και κατόπιν τους ρώτησαν πόσο εύκολη είναι η επίθεση στο κάθε άτομο ξεχωριστά.
Οι κρατούμενοι υπέβαλαν διαφορετικές κρίσεις σχετικά με αυτά τα πλασματικά θύματα. Κάποια θύματα αξιολογήθηκαν ως πιο ευάλωτα στην επίθεση. Ειδικότερα, οι γυναίκες κρίθηκαν ως ο πιο εύκολος στόχος επίθεσης από τους άνδρες, κατά μέσο όρο, και οι ηλικιωμένοι ως ο πιο εύκολος στόχος από τους νέους. Αλλά ακόμη και οι νέοι άνδρες αξιολογήθηκαν ως εύκολη λεία από τους κρατουμένους, κάτι που μας προκαλεί εντύπωση.
Laban: Αξιολόγηση της κίνησης
Οι ερευνητές στη συνέχεια ζήτησαν από επαγγελματίες χορευτές να αναλύσουν τα κλιπ χρησιμοποιώντας ένα σύστημα που ονομάζεται Laban. Το σύστημα αυτό χρησιμοποιείται από χορευτές, ηθοποιούς και άλλους για να περιγράψουν και να καταγράψουν την ανθρώπινη κίνηση με λεπτομέρεια. Προχώρησαν λοιπόν στην αξιολόγηση των κινήσεων των ευάλωτων ανθρώπων για επίθεση. Η ανάλυση κατέδειξε ότι οι κινήσεις τους ήταν λιγότερο συντονισμένες. Μολονότι οι καθηγητές Grayson και Stein αναγνώρισαν την κίνηση ως την κρίσιμη μεταβλητή στις εγκληματικές αποφάσεις, η μελέτη τους είχε ένα ελάττωμα. Οι ταινίες τους περιείχαν, για παράδειγμα, πολλές πληροφορίες σε σχέση με τα ρούχα των ανθρώπων. Δύο δεκαετίες αργότερα, μια ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τη Lucy Johnston του Πανεπιστημίου του Canterbury, στη Νέα Ζηλανδία, πραγματοποιεί ένα ακόμη πείραμα, αυτήν τη φορά πιο ισχυρό.
Σημείο φωτός του περιπατητή: Αξιολόγηση της κίνησης
Η ομάδα χρησιμοποίησε μια τεχνική που ονομάζεται σημείο φωτός του περιπατητή. Εδώ καταγράφεται με βίντεο ένας άνθρωπος μέσω της προσάρτησης φώτων ή ανακλαστικών δεικτών στις αρθρώσεις του, ενώ φορά μαύρο κοστούμι. Χρησιμοποιώντας αυτήν την τεχνική οι ερευνητές έδειξαν ότι, ακόμα και όταν αφαιρέθηκαν όλες οι άλλες πληροφορίες, ορισμένα άτομα ήταν πιο πιθανό να πέσουν θύματα επίθεσης εξαιτίας της κίνησής τους.
Περπατήστε αλλιώς
Αλλά το πιο εντυπωσιακό ερώτημα της Johnston ήταν το εξής: «Είναι εφικτό να αλλάξει ο τρόπος που περπατάμε;» Βιντεοσκόπησαν μια ομάδα εθελοντών να περπατά πριν συμμετάσχει σε μαθήματα αυτοάμυνας, αλλά και μετά την ολοκλήρωσή τους. Το στιλ αυτήν τη φορά βαθμολογήθηκε από εθελοντές (όχι κρατούμενους). Πάντως, η εκπαίδευση αυτοάμυνας δεν μετέβαλε την κίνηση και κατ’ επέκταση την αξιολόγηση.
Σε ένα δεύτερο πείραμα οι εθελοντές εκπαιδεύονταν στο πώς να περπατήσουν αποδίδοντας ιδιαίτερη σημασία στις πτυχές εκείνες που καθιστούσαν τους πεζοπόρους εύκολη λεία. Αυτό οδήγησε στην τροποποίηση της αξιολόγησης. Οι εθελοντές πια ήταν λιγότερο ευπαθείς.
Μία σχολή σκέψης υποστηρίζει την άποψη ότι ο εγκέφαλος υπάρχει για να ελέγχει μόνο την κίνηση. Έτσι, ίσως δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι η κίνησή μας είναι ικανή να μας «προδώσει». Επίσης, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι οι άλλοι άνθρωποι μπορούν να διαβάσουν τις κινήσεις μας, όπως για παράδειγμα την μπλόφα στο πόκερ. Οι κινήσεις είναι το πρώτο σημάδι της σκέψης, και γι’ αυτό άλλωστε έχουμε αποκτήσει την ικανότητα να την αποκωδικοποιούμε γρήγορα.
