“Ακακίες”, με ανθρώπινη ματια

Συντάκτης: Κωστής Λεβέντης

Το ταξίδι είναι εκείνο που μετράει, όπως λέει και ο ποιητής. Στις «Ακακίες», τη βραβευμένη με χρυσή κάμερα στις Κάννες ταινία του Αργεντινού Πάμπλο Τζιορτζέλι το παραπάνω ρητό βρίσκει την απόλυτη ανταπόκριση. Η ταινία, δείγμα ενός αρχετυπικού road movie, ακολουθεί το ταξίδι δυο ανθρώπων στην Αργεντινή με τελικό «προορισμό» την εφεύρεση μιας κοινής γλώσσας επικοινωνίας, γλώσσας πιο ανθρώπινης απ’ τα σιωπηλά βλέμματα που κρύβουν μυστικά και δεύτερες σκέψεις.

Ο Ρουμπέν, οδηγός νταλίκας, αναλαμβάνει την υποχρέωση να μεταφέρει από την Παραγουάη στο Μπουένος Άϊρες την Χασίντα και το μωρό-χωρίς-πατέρα, την γλυκιά Αχανί. Ο σκληρός Ρουμπέν, στην αρχή στέκεται αμίλητος, φαίνεται έχει τα «θέματά» του ως άνθρωπος. Κάτι απ’ το παρελθόν τον πνίγει, τον βαραίνει. Η νταλίκα καταπίνει τα χιλιόμετρα και το Μπουένος Άϊρες έρχεται πιο κοντά. Στον αντίποδα, ο Ρουμπέν και η γυναίκα αν και κάθονται πλάι είναι χιλιόμετρα μακριά. «Δε μου είχαν πει πως θα υπάρχει και μωρό», ήταν η πρώτη κουβέντα του.

Αγενής, απρόσωπος, μοναχικός, είναι κάποια απ’ τα επίθετα που χαρακτηρίζουν τον Ρουμπέν, όπως αρχικά τον γνωρίζουμε. Το μελαχρινό μωράκι όμως θα ξυπνήσει μέσα του τον άνθρωπο, θα δούμε να χαμογελά, να πιάνει κουβέντα με την συνταξιδιώτισσά του, τον ΑΝΘΡΩΠΟ δίπλα του. Η καρδιά του ζέστανε, το ταξίδι πλέον γίνεται ευχάριστο, δεν κρύβεται πίσω απ’ το προσωπείο του σοβαρού και βαρύ ανθρώπου. Το χάσμα μεταξύ τους γεφυρώθηκε.

Ο Πάμπλο Τζιορτζέλι στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του «ερωτοτροπεί» με τη κάμερα και τους ηθοποιούς του. Το κάδρο του, σχεδόν στατικό. Μέσα στη νταλίκα, πότε απεικονίζει τη μάνα και πότε τον μοναχικό Ρουμπέν, ύστερα το «βλέμμα» του πέφτει είτε σε ένα πουλί που πετάει ανέμελα, είτε στον γαλανό ουρανό της Αργεντινής. Ο Τζιορτζέλι φαίνεται απολαμβάνει το γύρισμα, και πιο πολύ εμείς την προβολή της ταινίας του.

Η εκφραστικότητα των ηθοποιών είναι τόσο έντονη που σε μαγνητίζει στον μέγιστο βαθμό της. Διαγράφονται οι χαρακτήρες τους απ’ τη σύσπαση των χαρακτηριστικών τους, κάποιο βλέμμα ή κάποια κίνηση του κορμιού τους. Τα λόγια περισσεύουν. Η σκηνοθεσία του Τζιορτζέλι σε αυτό το επίπεδο είναι άριστη. Ενώ η φατσούλα-μωράκι βρίσκεται εκεί για να μοιράσει σε όλους τα χαμόγελα που κρύβουμε μέσα μας. Η ταινία δεν έχει επενδυθεί μουσικά. Το μόνο που ακούμε, θα λέγαμε σαν μουσικό χαλί, είναι ο ήχος της νταλίκας και το κλάμα του μωρού..

Οι Ακακίες είναι μια Σινεφίλ ταινία, όπου απαιτεί την υπομονή του θεατή καθ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ. Αν είστε από αυτούς που η σιωπή σας κουράζει, και ψάχνετε να βρείτε σκηνές δράσης η συγκεκριμένη ταινία δεν είναι η κατάλληλη για σας. Το τελικό αποτύπωμα της ταινίας αφήνει μια γλυκιά αίσθηση κάθαρσης των ηρώων της. Πλέον έρχονται πιο κοντά και συνομιλούν σαν ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Συντάκτης: Κωστής Λεβέντης,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.