25η Νοέμβρη, Παγκόσμια ημέρα εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών

Συντάκτης: Φρειδερίκη Τενεκετζή, Κοινωνική λειτουργός

H Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών εγκρίνει ψήφισμα με το οποίο ορίζεται η 25η Νοέμβρη Διεθνής Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

Η ημέρα σηματοδοτεί την επέτειο θανάτου των τριών Δομινικανών αδελφών Μαρίας, Τερέζας και Μινέρβας Μιραμπελ που πολέμησαν σθεναρά ενάντια στο διδακτορικό καθεστώς του Ραφαήλ Τουχίγιο. Οι τρεις αδερφές δημιούργησαν το Κίνημα της 14ης Ιουνίου, ένα αντιστασιακό κίνημα, με στόχο την ανατροπή του δικτάτορα και έγιναν γνωστές ως las mariposas (Οι πεταλούδες). Στις 25 Νοεμβρίου του 1960 στη διάρκεια του επισκεπτηρίου στις φυλακές όπου ήταν κλεισμένοι οι άντρες τους, οι τρεις αδερφές συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε ένα χωράφι με ζαχαροκάλαμα. Εκεί βασανίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν και στραγγαλίστηκαν μέχρι θανάτου.

Αν και η θέσπιση της ημέρας ως ημέρας εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών αποτέλεσε θετική αλλαγή στον αγώνα για τον τερματισμό της βίας κατά των γυναικών, τα γεγονότα που εξελίσσονται στις ημέρες μας δείχνουν ότι χρειάζεται ακόμη πολύ δουλειά για να μειωθούν τα περιστατικά βίας. Τα δυο χρόνια της πανδημίας μαζί με τους περιορισμούς στο σπίτι οδήγησαν στην αύξηση των περιστατικών βίας στις γυναίκες.

Το «αόρατο χέρι» της πατριαρχίας δεν παύει να φιμώνει τις γυναίκες χρησιμοποιώντας ως «όπλο» τη βία που αναλόγως την περίπτωση «μεταμορφώνεται» σε σωματική, λεκτική, ψυχολογική, σεξουαλική και οικονομική από τον σύζυγο ή τον σύντροφο της με σκοπό τη χειραγώγηση και την καταπίεση τους. Πολλές γυναίκες προσπάθησαν να ξεφύγουν από τον ατέρμονο κύκλο της βίας προσφεύγοντας σε όργανα της πολιτείας τα οποία δεν έπραξαν τα δέοντα Εξαιτίας της έλλειψης συνδρομής από την Πολιτεία, άλλες γυναίκες απομονώθηκαν, νιώθοντας ντροπή για τον ίδιο τους τον εαυτό και για αυτό που τους συμβαίνει και άλλες έφτασαν στο σημείο να οδηγηθούν στην αυτοκτονία ή την δολοφονία από τον σύζυγό τους.

Για ποιο λόγο όμως οι γυναίκες πρέπει να αναζητούν αμέσως υποστήριξη όταν υφίστανται βία;

Η ανοχή που δείχνει η κοινωνία στη βία και την κακοποίηση και η υιοθέτηση της «Κουλτούρας της σιωπής» όπως αναφέρει ο Paulo Freire, αναπαράγει τη βία σε κάθε της μορφή. Οι άνθρωποι έχουν συνδέσει την ελευθερία τους με τη διατήρηση του κατεστημένου. Αυτό σημαίνει ότι φοβούνται να αποδράσουν από τα «διατεταγμένα» και να αναλάβουν την ευθύνη της παρουσίασης ενός τέτοιου θέματος στο φως, επειδή θεωρείται ότι είναι ένα έγκλημα που συμβαίνει «πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών» και δεν συμβαίνει μες το δικό τους σπίτι. Σε τέτοιο κλίμα προκαταλήψεων, κοινωνικών αντιλήψεων και στερεοτύπων πολλές γυναίκες αισθάνονται ενοχή και αποθάρρυνση με αποτέλεσμα να αποφεύγουν να στραφούν σε αναζήτηση βοήθειας και να υπομένουν τελικά το γεγονός της βίας ως μοιραίο.

Η καθιέρωση παγκοσμίως μιας τέτοιας ημέρας, της εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών, αποκτά ιδιαίτερη σημασία γιατί μας υπενθυμίζει ότι το προσωπικό τραγικό γεγονός της βίας, που μπορεί να αντιμετωπίζει μια γυναίκα, είναι και πολιτικό. Δηλαδή, δεν είναι ένα προσωπικό βίωμα που σχετίζεται με ρόλους αλλά μια συνθήκη που συμβαίνει σε μια κουλτούρα βίας. Επιπλέον, ότι υπάρχει μια κοινωνία που την αποδέχεται και την αναπαράγει και ότι η πατριαρχία αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα μεγέθυνσης του φαινομένου. Ως μέλη μιας δημοκρατικής και σύγχρονης κοινωνίας, οφείλουμε να συμπαραστεκόμαστε στις γυναίκες που υπέστησαν οποιασδήποτε μορφής βίας, αλλά και στις οικογένειες των γυναικών που δολοφονήθηκαν βάναυσα από τον σύζυγο ή τον σύντροφό τους, ώστε να μην αισθάνεται καμία μόνη και να τυγχάνει της αμέριστης συμπαράστασης από τον νόμο.

Συντάκτης: Φρειδερίκη Τενεκετζή, Κοινωνική λειτουργός

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.