10 φράσεις αισιοδοξίας, γιατί το ποτήρι είναι ΠΑΝΤΑ μισό-γεμάτο!

Πόσο όμορφο να ήταν όλα ρόδινα… σκεφτόμαστε πολλές φορές, αλλά… θα ήταν όντως τόσο όμορφο να ήταν όλα ρόδινα; Πόσες ρόδινες καταστάσεις δημιουργήθηκαν μόνο μετά από δυσκολίες; Πόσα άνθη, πάλι, μεγάλωσαν κάτω από βροχές;

Πόσο κάθε δυσκολία σε πήγε ένα βήμα παρακάτω, το οποίο εκτίμησες αφού ξεπέρασες τη δυσκολία; Πόσες φορές συνειδητοποίησες πως έβλεπες το νόμισμα από τη λάθος πλευρά, επειδή απλώς δε σκέφτηκες να το αναποδογυρίσεις και να επεξεργαστείς προσεκτικά και τις δύο εκφάνσεις του;

Πόσο ωρίμασες μετά τη φουρτούνα που πέρασες, πόσο δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος με εκείνον ήσουν κάποτε… με εκείνον που έκανε ένα μεγάλο λάθος ή πήρε μια βιαστική απόφαση, ή έγινε φίλος με την απαισιοδοξία σε κάποια φάση στη ζωή του!

Πόσο, με λίγα λόγια, δεν είσαι αυτός που ήσουν χθες, χάρη στις δυσκολίες που αντιμετώπισες; Αυτό από μόνο του δημιουργεί ένα αίσθημα αισιοδοξίας, μία ελπίδα, δηλαδή, πως όλα συμβαίνουν για κάποιον καλύτερο λόγο από αυτόν που πιστεύαμε στην αρχή.

Αισιόδοξος δεν είναι ο άνθρωπος που δημιουργεί αυταπάτες, ψευδαισθήσεις ή παραμυθιάζει τον εαυτό του, πως όλα θα πάνε τέλεια… χωρίς να κάνει κάτι για αυτό, γιατί έτσι κάνει μία τρύπα στο νερό και μένει άπραγος σε μία κατάσταση που αργά ή γρήγορα θα τον «καταπιεί».

Αισιόδοξος, εν αντιθέσει, είναι αυτός ο άνθρωπος, που έχει το θάρρος να παραδεχτεί στον εαυτό του πως, πράγματι, τα πράγματα δεν πήγαν όπως θα ήθελε να πάνε, αλλά, πάραυτα, έχει αρκετή δύναμη σαν χαρακτήρας, θέληση να προσπαθήσει και αγάπη για τον εαυτό του, ώστε να τα αλλάξει όλα μόνος του από την αρχή, ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ. Και η δύναμη που πηγάζει από την αγάπη για τον εαυτό μας είναι ΑΝΙΚΙΤΗ.

Οι 10 φράσεις που ένας αισιόδοξος άνθρωπος ΕΠΙΛΕΓΕΙ να υπενθυμίσει στον εαυτό του καθημερινά, επειδή πράγματι το ποτήρι είναι μισό-γεμάτο και όχι επειδή θα γίνει κάποτε -ουδέν κακό αμιγές καλού-, είναι οι εξής:

1. Με πειράζει (αποδοχή του συναισθήματός μου) , αλλά δε μπορώ να το αλλάξω. Ας αλλάξω τον τρόπο που το βλέπω και ας εστιάσω στα θετικά που έχω ως τώρα. Γιατί σίγουρα έχω!

2. Η αντίδρασή μου σε μία κατάσταση έχει ουσιαστικά τη δύναμη να αλλάξει την ίδια την κατάσταση.

3. Αφού φοβάμαι πως δε θα φτάσω μακριά, δε θα ξεπεράσω εύκολα την κατάσταση αυτή, τον πόνο, τη δυσκολία, ας κοιτάξω πόσο μακριά έχω φτάσει ως τώρα. Κοιτώντας πίσω, γιατί όλα μου μοιάζουν αποστασιωποιημένα και ήρεμα; Μάλλον, επειδή, τελικά όλα περνάνε!

4. Μη κολλάς εαυτέ μου σε ένα λάθος, μία κακοτυχία, μία άσχημη στιγμή, ακριβώς επειδή ξόδεψες πολύ καιρό κάνοντας αυτό το λάθος, ζώντας την κακοτυχία και την άσχημη στιγμή. Γιατί έτσι, χάνεις πολύτιμο χρόνο βελτιώνοντας το «λάθος» αυτό.

5. «Οι μεγάλοι μάστορες Ελένη, κάνουν και μεγάλα λάθη» όπως είπε και ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Έτσι κι εγώ στα τόσα πράγματα που προσπαθώ καθημερινά και βιώνω, είναι λογικό να κάνω λάθη και να ζω κάποιες δύσκολες στιγμές. Είναι εντάξει αυτό και μου το επιτρέπω.

6. Είναι ευκολότερο να υποφέρω παρά να πράττω. Μάλλον για αυτό αναλώνομαι στο τι πρόβλημα υπάρχει και πως νιώθω για αυτό, κι όχι στο πως θα το αλλάξω ή θα αλλάξω τον τρόπο που σκέφτομαι για αυτό.

7. Αν αυτό που θέλω, το έχει καταφέρει έστω κι ένας άνθρωπος στον κόσμο, γιατί όχι κι εγώ; Σκοπός δεν είναι να γίνω όπως ήμουν πριν την κακοτυχία, το πρόβλημα ή την άσχημη κατάσταση, αλλά να πάω τον εαυτό μου ένα βήμα παρακάτω.

8. Αν δεν χάνομαι μία στο τόσο, πως περιμένω να βρω και να ανακαλύψω πλήρως τον εαυτό μου και τι του ταιριάζει, τι αντέχω και τι ζητώ; Κάτι όμορφο θα φτιαχτεί από όσα έχεις ζήσει… κι αυτό θα είσαι ΕΣΥ.

9. Η τωρινή μου κατάσταση δεν είναι η μόνιμη μου κατάσταση.

10. Όταν ένα λουλούδι δεν ανθίζει, δε φταίει απαραίτητα το λουλούδι το ίδιο, αλλά ίσως το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει. Αν κάτι δεν μου βγαίνει όπως θα ήθελα, αν νιώθω πιεσμένος σε μία κατάσταση, αν δεν με ικανοποιεί μία συνθήκη… δεν είναι δικό μου λάθος! Δεν ταιριάζουμε όλοι σε όλα και σίγουρα αυτό είναι και η ομορφιά της ανθρώπινης μας φύσης.

Η ζωή, επομένως, πάντα θα μοιάζει με μία ανάβαση, μία πεζοπορία σε ένα βουνό. Χώμα και πέτρες θα πέσουν στο διάβα σου. Εκεί που φτάνεις στην κορυφή και λες τα κατάφερα, ξαφνικά έρχεται μία πέτρα στο κεφάλι σου. Την απομακρύνεις και σκέφτεσαι πως «πάει, πέρασε κι αυτό». Μετά από λίγο έρχεται ένας βράχος.

Βλέπεις; Πάντα κάτι θα έρχεται, αλλά το ποτήρι μισό-γεμάτο. Εμείς… πήραμε τις πέτρες για ενθύμιο της πεζοπορίας μας και φτάσαμε στην κορυφή με χαμόγελο επιτυχίας.

Συντάκτης: Μαρίνα Πανέλα,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.