Οι 12 ένορκοι, μια παράσταση που σε καθηλώνει

Συντάκτης: Ροξάνθη Λέτσιου

Influence:

Από μικρή λάτρης του θεάτρου, εκείνης της βαθιάς, άμεσης, σχεδόν ασυνείδητης επικοινωνίας του ηθοποιού με τον θεατή. Εκείνης της πολλά υποσχόμενης, από άποψης μηνυμάτων, επικοινωνίας, που σε καθηλώνει και σε καθιστά «συνένοχο» της θεατρικής πράξης.

Οι 12 ένορκοι, μία θεατρική παράσταση, που λαμβάνει χώρα για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά στο θέατρο Αλκμήνη, δεν θα μπορούσε να αφήσει, θαρρώ, κανέναν ασυγκίνητο. Για τέταρτη χρονιά εν μέσω κρίσης; Αμέσως και μόνο το πέρασμα από την ερώτηση στην καταφατική απάντηση, γεννά περιέργεια να δεις την παράσταση, έτσι και συνέβη!

Υπόθεση:

Η τύχη ενός δεκαεξάχρονου αγοριού, που κατηγορείται, ότι σκότωσε τον πατέρα του βρίσκεται στα χέρια δώδεκα ενόρκων. Οι δώδεκα αυτοί άνδρες καλούνται, να αποφασίσουν και μάλιστα ομόφωνα για την τύχη αυτού του αγοριού. Εκ πρώτης όψεως η απόφαση φαίνεται καταπέλτης, έντεκα χέρια σηκωμένα – «ένοχος», όταν ξαφνικά ένα αναπάντεχο «ΑΘΩΟΣ» μεταβάλλει τις ισορροπίες και τα δεδομένα ανάγονται σε ζητούμενα.

Από την πρώτη στιγμή καθηλωμένη κυριολεκτικά στην καρέκλα, να αναμένω την εξέλιξη, μετά το ηχηρό εκείνο «αθώος». Τα λεπτά και εν τέλει η μιάμιση ώρα, που διαρκεί η παράσταση πέρασαν σαν νερό. Η πλοκή και οι ερμηνείες μοναδικές, αδιαμφισβήτητα δικαιώνουν την διάρκεια της παράστασης στα χρόνια.

Δώδεκα διαφορετικοί ανθρώπινοι χαρακτήρες, που μάχονται αρχικά τον ίδιο τους τον εαυτό και στην συνέχεια ο ένας τον άλλον, ξετυλίγονται μπροστά στην σκηνή. Ο καθένας βλέπει στο πρόσωπο του κατηγορούμενου ένα δικό του οικείο πρόσωπο για παράδειγμα έναν αδερφό, έναν φίλο ή ακόμα και το ίδιο του το παιδί. Πόσο αντικειμενικοί μπορεί να είναι δώδεκα άνθρωποι; Με πόση βεβαιότητα, αμεροληψία, απαλλαγμένοι από προκαταλήψεις και πολύ περισσότερο απαλλαγμένοι από τα ίδια τους τα βιώματα μπορούν να πάρουν την καλύτερη δυνατή απόφαση;

Η απάντηση στις άνωθεν ερωτήσεις δίνεται κάθε φορά, που καθένας εκ των ενόρκων έρχεται αντιμέτωπος με τον άλλον, είτε αυτός ο άλλος ορίζεται ως «ο έτερος ένορκος» είτε ως ο ίδιος τους ο εαυτός. Και τελικά η θεατρική αυτή παράσταση έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό, που ο καθένας από εμάς γνωρίζει και δύσκολα μπορεί να αποδεχθεί.  Είναι δύσκολο να απεκδυθεί κανείς τον εαυτό του, είναι η μοναδική «προίκα», που πολλές φορές κατά ανάγκη μεταφέρουμε παντού σε κάθε μας στιγμή.

Ο εαυτός μας είναι η ταυτότητά μας, είναι τα βιώματά μας, είναι αυτό το διθυραμβικό «εγώ» που έρχεται σε αντιδιαστολή και πολλές φορές συγκρούεται με τον «έτερον άλλο».

Το ιδιαίτερο σε αυτήν την παράσταση είναι ότι ο καθένας μας «παίρνει» αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη. Στην τελική ο καθένας μας ως θεατής και παρατηρητής της παράστασης προβαίνει στους δικούς του απολογισμούς, στα δικά του συμπεράσματα για τον εαυτό του και τους άλλους.

Σίγουρα, πάντως, όποιος καταφέρει και παρακολουθήσει την παράσταση θα φύγει με μία αίσθηση δικαίωσης για το αποτέλεσμα, πράγμα που συνέβη και σε μένα. Σε μία εποχή, που η αδικία τις περισσότερες φορές κυριαρχεί, η λογική υποχωρεί και το συναίσθημα παρασύρει, η παράσταση αυτή έρχεται να αποκαταστήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το αίσθημα δικαιοσύνης. Αίσθημα επιτακτικά απαραίτητο στην κοινωνία μας και τις περισσότερες φορές ζητούμενο και όχι δεδομένο.

Συντάκτης: Ροξάνθη Λέτσιου,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.