Ευρώπη: Μέρη της που πρέπει να επισκεφθούμε στη ζωή μας-Μέρος Δ

Συντάκτης: Μαρίνα Σίσκου

Τέταρτο μέρος του αφιερώματος σε μέρη της Ευρώπης-ορόσημα πολιτιστικής κληρονομιάς. Είναι από αυτά που αξίζει να δούμε έωστω μια φορά στη ζωή μας ζωντανά και να ξέρουμε λίγο από την ιστορία τους. Σήμερα κάνουμε τουρ της Γαλλίας με 7 σταθμούς και επιστρέφουμε Τουρκία. Θυμάστε τους προηγούμενους προορισμούς που επισκεφτήκαμε;

  1. Πεδίον του Άρεως, Champs de Mars, Παρίσι: Η πλατεία του πεδίου του Άρεως είναι η πανοραμική θέα που προσφέρει η ανάβαση στον Πύργο του Άιφελ. Η αχανής περιοχή απλώνεται στη νότια πλευρά του πύργου και απέναντι από τον ποταμό Σηκουάνα και προσφέρεται για ημερήσιες αστικές εξορμήσεις. Ο ποταμός Σηκουάνας που διατρέχει την γαλλική πρωτεύουσα χωρίζει την πόλη σε δύο τμήματα: την Αριστερή όχθη στη νότια πλευρά της πόλης, η οποία είναι γνωστή για τα πανεπιστήμια, τα πάρκα και τα ιστορικά σημεία ενδιαφέροντος που έχει, και την Δεξιά Όχθη η οποία είναι γνωστή για την σύγχρονη άποψη της ζωής στο Παρίσι και την ιντελιτζέντσια.

  1. Το Ανάκτορο των Βερσαλλιών: Σε απόσταση 30 χιλιομέτρων από την πόλη του Παρισιού, στο Ιλ ντε λα Σιτέ και στην ομώνυμη πόλη δεσπόζει από το 1660 το ανάκτορο-σύμβολο της γαλλικής μοναρχίας και της πολυτέλειας. Το ανάκτορο των Βερσαλλιών ήταν έως το 1660 ένα μικρό παλάτι, κυρίως καταφύγιο για την κυνηγετική δραστηριότητα των ενοίκων του. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο ΙΔ’ αποφάσισε την επέκτασή του με σκοπό τη μετατροπή του σε ένα παλάτι απαράμιλλης λαμπρότητας της Ευρώπης. Από τα τέλη του 18ου αιώνα τα ανάκτορα είχαν λάβει τη μορφή που έχουν έως και σήμερα, που λειτουργούν ως μουσείο και είναι ανακηρυγμένο μνημείο παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς. Η συνολική του πρόσοψη έχει μήκος τα 570 μέτρα ενώ αριθμεί 700 δωμάτια και 67 σκάλες. Συνολικά η έκταση του μνημείου ανέρχεται στα 67.000 τ.μ, εκ των οποίων τα 50.000τ.μ είναι προσβάσιμα και εκτίθενται στους επισκέπτες. Το κόστος κατασκευής του ανέρχεται σε 500 τόνους ασήμι. Με σύγχρονους όρους στο νόμισμα του ευρώ, κάνουμε λόγο για δαπάνες των 2.6 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Οι Βερσαλλίες ήταν η πρωτεύουσα της Γαλλίας  από το 1682 έως και το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης το 1789 και τη μεταφορά της πρωτεύουσας στο Παρίσι. Η κάθε πτυχή και το κάθε αντικείμενο που βρίσκεται μέσα στο ανάκτορο προκαλεί θαυμασμό λόγω της εξαιρετικής πολυτέλειας. Στο κέντρο του κτιρίου βρίσκεται η «Αίθουσα των Καθρεπτών», μία σάλα των 70 τ.μ ολοστόλιστη με πανάκριβα κρύσταλλα, κεριά και τους ακριβότερους καθρέπτες της εποχής, που χάριν της ιστορίας, οι καθρέπτες κατά την εποχή εκείνην ήταν εκ των πραγμάτων ένα αντικείμενο πολυτέλειας που δεν ήταν προσιτό οικονομικά από την πλειοψηφία των νοικοκυριών.

Το σχέδιο του ανακτόρου των Βερσαλλιών είναι σε στυλ πυραμίδας και μπαρόκ ρυθμό. Αποτέλεσαν το κάστρο της Γαλλικής αριστοκρατίας και των φίλων της. Οι καθημερινές δαπανηρές τελετές ψυχαγωγίας της μοναρχικής οικογένειας, τα αστρονομικά ποσά που καταβάλλονταν για τη συντήρηση αυτή του τρόπου ζωής των βασιλιάδων και των ευγενών πυροδότησαν το πνεύμα της Γαλλικής Επανάστασης που αξίωνε τη δικαιοσύνη και την ελευθερία για τον κάθε ελεύθερο πολίτη. Κατά την εποχή εκείνη της έκστασης οι Βερσαλλίες έγιναν το σύμβολο της τυραννίας στη χώρα τους. Είναι άξιο να αναφερθεί ότι κατά την Γαλλική Επανάσταση όλα τα αντικείμενα και τα έργα τέχνης μέσα στο παλάτι μεταφέρθηκαν προκειμένου να διαφυλαχθούν, στο Μουσείο του Λούβρου και με τον τρόπο αυτό διασώθηκαν.  Κατά τη Γαλλική Επανάσταση το βασιλικό καθεστώς που συμβόλιζε το Παλαιό Καθεστώς ανατράπηκε και οι Βερσαλλίες έπαψαν να είναι βασιλική έδρα και συνάμα η γαλλική πρωτεύουσα. Τα χρόνια που ακολούθησαν και με το τέλος της Επανάστασης το ανάκτορο των Βερσαλλιών φυτοζωούσε. Το 1871, στις Βερσαλλίες ανακηρύχθηκε η Δεύτερη Γερμανική Αυτοκρατορία ενώ το 1919 υπογράφηκε η Συνθήκη της Λήξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

  1. Οι κήποι των Βερσαλλιών:  Πίσω από το ανάκτορο των Βερσαλλιών σε έκταση των 800 εκταρίων και σε διαστρωμάτωση τριών επιπέδων απλώνονται οι κήποι των Βερσαλλιών. Εκεί η φύση υπόκειται περίτεχνα σε αριστοτεχνικούς κανόνες συμμετρίας και αισθητικής αρμονίας. Οι Κήποι των Βερσαλλιών διαμορφώθηκαν κατά το 1680 από τον βοτανολόγο, ζωγράφο και αρχιτέκτονα τοπίου Andre le Notre. Οι κήποι των ανακτόρων ήταν επιθυμία και δημιούργημα του Λουδοβίκου του ΙΔ’, όπως και τα ανάκτορα.

Οι Κήποι των ανακτόρων κοσμούνται από εξαίσια έργα τέχνης, από γλυπτά και σιντριβάνια, συνθέτοντας μία αίσθηση εξωπραγματική στον επισκέπτη, ενώ από αυτά ξεχωρίζει το μεγαλοπρεπέστερο σιντριβάνι των Κήπων, «Η Κρήνη της Λητούς»,  καθώς και το «Μεσημβρινό Παρτέρι». Τα σιντριβάνια και τα αγάλματα που κοσμούν τους κήπους αποτυπώνουν αναπαραστάσεις από την ελληνική μυθολογία. Δεντροστοιχίες, κομψοτεχνημένοι σχηματισμοί φυτών, δαιδαλώδεις διάδρομοι και αμέτρητα αρωματικά δέντρα, που κατά την εποχή του απαρχαιωμένου συστήματος ύδρευσης επιτελούσαν και λειτουργικό ρόλο, όλα αυτά συμβάλλουν σε ένα καταπληκτικό αποτέλεσμα με τη συμμετρία, την αρμονία και την ομορφιά της φύσης.  Στους κήπους συναντά κανείς δύο εντυπωσιακά κτίρια, φιλοτεχνημένα εξ ολοκλήρου από πορσελάνη, για να προσφέρουν στιγμές ηρεμίας στα μέλη της βασιλικής οικογένειας, το «Μικρό Τριανόν» και το «Μεγάλο Τριανόν».

  1. Η Βασιλική της Ιερής Καρδιάς του Ιησού, Μονμάρτη, Γαλλία: Η Sacre-Coeur Basilica. Η Ρωμαιο-Καθολική βασιλική εκκλησία δεσπόζει στην υψηλότερη κορυφή της πόλης της Μονμάρτης, επάνω στον ανέκαθεν λατρευτικό τόπο του λόφου της Μονμάρτης και είναι αφιερωμένη στην αγάπη του Ιησού για την ανθρωπότητα. Η ίδρυση της εκκλησίας χρονολογείται το 1875, ως ενσάρκωση του Ιερού Όρκου εάν ο λαός της Γαλλίας κατάφερνε να περάσει αλώβητος από τον πόλεμο με την Πρωσία.  Παράλληλα όμως η δημιουργία της εκκλησίας ήταν και μία έκκληση προς εξιλέωση λόγω της ηθικής παρακμής του λαού, έναν αιώνα μετά το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης. Είναι έργο του αρχιτέκτονα Paul Abadie και είναι φιλοτεχνημένη σε ρωμαϊκό- βυζαντινό ρυθμό. Το έργο αυτό εγκρίθηκε το 1873 από την Γαλλική Εθνοσυνέλευση.

Ξεχωρίζει ως εκκλησιαστικό μνημείο λόγω του ιδιαίτερα λευκού χρώματος: Πράγματι, η λευκή πέτρα , η οποία προέρχεται από τα λατομεία Chateu-Landon, περιέχουν ασβεστίτη, οποίος σε υγρή ατμόσφαιρα, καθιστά εντονότερο και διαυγέστερο ολόλευκο χρώμα της εκκλησίας. Ο εξαγνισμός αυτός έχει φυσικά σπουδαίο συμβολικό ρόλο, ως εξαγνιστική επίδραση στις καρδιές των πιστών. Υπόγεια της εκκλησίας υπάρχει μία κρύπτη, ενώ η καμπάνα της, γνωστή ως «La Savoyarde” , είναι ακουστή από απόσταση 10 χιλιομέτρων. Σήμερα επισκέπτονται την εκκλησία περί τους 11.5 εκατομμύρια επισκέπτες και προσκυνητές.

  1. Κεντρική Πλατεία της πόλης Μπετύν, Γαλλία: Η γραφική πόλη του Μπετύν βρίσκεται βόρεια της αλλοτινής γαλλικής επαρχίας του Αρτουά και έχει πλούσια αρχιτεκτονική και ιστορική κληρονομιά. Η πόλη Μπετύν έχει μία πλακόστρωτη κεντρική πλατεία που είναι ένας ιδανικός χειμερινός προορισμός, όταν ντύνεται στα γιορτινά της για την περίοδο των Χριστουγέννων.

  1. Κολμάρ, Γαλλία. Στη βορειοανατολική πλευρά της Γαλλίας και 68 χιλιόμετρα από το Στρασβούργο συναντά κανείς στην ιστορική πόλη Κολμάρ. Είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος του Άνω Ρήνου της περιφέρειας της Αλσατίας και έδρα του Ανώτατου Δικαστηρίου. Η πόλη Κολμάρ βρίσκεται στην Route de Vin, το Δρόμο του Κρασιού και τιμάται ως η πρωτεύουσα των αλσατικών κρασιών. Το όνομα της πόλης αναφέρεται πρώτη φορά το 823 ως η Καρολιγγειακή επικράτεια σε διάταγμα του βασιλιά Λουδοβίκου του Ευσεβούς, οπότε και χρονολογείται η ίδρυσή της. Το Κολμάρ βασίζεται κυρίως στην αμπελοκαλλιέργεια που ευνοείται από το μικροκλίμα της περιοχής καθώς και από τη βιομηχανική ανάπτυξη από τον πόλεμο και ύστερα. Πέρα από τον διαρκώς αυξανόμενο τουρισμό της πόλης η πόλη Κολμάρ αποτελεί την έδρα των εταιρειών Liebherr, Timken και Leitz.

  1. Γέφυρα του Millau: Η εντυπωσιακή γέφυρα αποτελεί τμήμα του άξονα των αυτοκινητοδρόμων που συνδέει το Παρίσι με το Μπεζιέρ και εκτείνεται έως το Μονπελιέ και ίπταται πάνω από το φαράγγι του ποταμού Ταρν, κοντά στο Millau της νότιας Γαλλίας. Είναι η υψηλότερη γέφυρα του κόσμου με ύψος 345 μέτρων. Από τις 14 Δεκεμβρίου του 2004, η γέφυρα χαιρετίζεται ως ένα πραγματικό θαύμα της μηχανικής και των δομικών έργων. Η δημιουργία της είναι αποτέλεσμα Γάλο-Βρετανικής εταιρικής σύμπραξης και έτσι αρχιτέκτονας είναι ο Βρετανός Sir Norman Foster και ο γάλλος μηχανικός δομικών έργων, Michael Vir Logeux. Χαρακτηριστικά ο αρχιτέκτονας ενός από τα πιο εξέχοντα αρχιτεκτονικά κατορθώματα, Norman Foster έχει ομολογήσει ότι μεγάλη του μέριμνα υπήρξε αυτή η αρμονική σύμπλεξη της υπερσύγχρονης γέφυρας με το τοπίο.  Έκρινε άστοχο να εγκαταστήσει ένα παράφωνο κατασκεύασμα εν μέσω ενός ανέγγιχτου φυσικού τοπίου. Αντίθετα , η γέφυρα θα έπρεπε να ανακύπτει μέσα από το τοπίο «με τη χάρη μίας πεταλούδας, και οι πυλώνες της να μοιάζουν ότι ξεφυτρώνουν μέσα από τη γη». Το 2006 το έργο τιτλοφορήθηκε ως το πιο σημαντικό οικοδόμημα  όλων των εποχών από τη Διεθνή Επιτροπή Μηχανικής Γεφυρών και Δομικών Έργων. Στο ίδιο πνεύμα, ο τότε Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, Jacques Chirac εκδήλωσε την υπερηφάνεια του για το «αριστούργημα τέχνης και αρχιτεκτονικής».

  1. Οι καμινάδες των Νεραϊδών, Καππαδοκία: Η Καππαδοκία υπήρξε, κατά τις αρχές του 2.000 π.Χ. το λίκνο του πολιτισμού των Χετταίων, ενώ αργότερα πέρασε υπό την κυριαρχία των Φρυγών, των Λύδιων, των Περσών, των Μακεδόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, της δυναστείας των Αριαραθών και των Ρωμαίων. Κατά τον 17ο αιώνα μ.Χ. έγινε ρωμαϊκή επαρχία και ο ελληνισμός της περιοχής ολοκληρώθηκε εκεί όπου είχε γεννηθεί από πολύ νωρίτερα. Σήμερα η ονομασία Καππαδοκία περιγράφει τα εδάφη γύρω από την κοιλάδα του χωριού Goreme με το σεληνιακό τοπίο που δημιουργεί η δράση των ηφαιστιογενών βράχων και το κατατάσσουν μεταξύ των σημαντικότερων αξιοθέατων της Τουρκίας. Το χωριό βρίσκεται νοτιοανατολικά της τουρκικής πρωτεύουσας, την Άγκυρα, ανάμεσα στις πόλεις Ακσαράι, Νίγδη, Νέβσεχιρ και Καισάρεια και αποτελεί ένα σουρεαλιστικό τοπίο. Σε αυτό συμβάλει ο σχηματισμός των καμινάδων λόγω της ηφαιστιογενούς φύσης του εδάφους. Το Goreme είναι γνωστό για τους περίτεχνους κωνικούς πυργοειδείς βράχους ύψους έως σαράντα μέτρων που θυμίζουν καμινάδες με καπέλο βαλσάτη στην κορυφή τους. Η διάβρωση των ηφαιστιογενών πετρωμάτων από τη βροχή και τα υπόλοιπα φυσικά φαινόμενα χρονολογούμενη από την Τέταρτη Γεωλογική Περίοδο εξακολουθεί να υφίσταται και να φιλοτεχνεί το περιβάλλον με απροσδόκητους τρόπους μέχρι σήμερα.  Από τις ηφαιστειακές εκρήξεις και την λάβα του ηφαιστείου Χασάνταγι τα πετρώματα  σμιλεύονται σε εξωπραγματικούς σχηματισμούς επί εκατομμύρια χρόνια. Οι κάτοικοι επιπλέον,  σμίλευαν τα σπίτια και τις εκκλησίες τους στον μαλακό βράχο. Το υπαίθριο μουσείο του χωριού Goreme είναι ένα μνημείο της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς από την UNESCO και σε αυτό φιλοξενείται ο μεγαλύτερος αριθμός από ξωκλήσια και σπίτια, τα περισσότερα από τα οποία χρονολογούνται από τον 11ο αιώνα. Στον επιβλητικό βράχο δίπλα στην είσοδο του μουσείου στέκει το περίφημο τετραώροφο γυναικείο μοναστήρι με στοές και εκκλησίες με περίτεχνες τοιχογραφίες.

  1. Παμούκαλε, Τουρκία: Σπα αρχαιοτάτων χρόνων, το Παμούκαλε –«κάστρα από βαμβάκι» στην τουρκική – είναι ένα από τα σήματα κατατεθέντα της τουριστικής Τουρκίας και συμπεριλαμβάνεται στη λίστα μνημείων της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Γύρω από τις ιαματικές πηγές, που αναμφισβήτητα παραμένουν ο βασικός πόλος έλξης, απλώνεται η Ιεράπολις, η αρχαιοελληνική πόλη της Φρυγίας. Άγνωστο παραμένει το πότε ακριβώς ιδρύθηκε η αρχαία πόλη που σήμερα βρίσκεται 18 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης Denizli. Από εδώ πέρασε ο Μεγαλέξανδρος πριν η πόλη περιέλθει στην κυριότητα της Ρώμης και μετέπειτα στο Βυζάντιο.

Το αρχαίο θέατρο και η νεκρόπολη, μεταξύ άλλων, καταδεικνύουν τον ιστορικό πλούτο της περιοχής. Η περιήγηση μπορεί να ολοκληρωθεί με μπάνιο στα αρχαία λουτρά, όπου κομμάτια από κίονες στον βυθό της αρχαίας «πισίνας» με τα ανθρακούχα νερά δικαιολογούν το έξτρα εισιτήριο. Η τουριστική εκμετάλλευση παραλίγο να στοιχίσει ακριβά στο Παμούκαλε όταν μέχρι και πριν από λίγα χρόνια πολλές ξενοδοχειακές μονάδες της περιοχής αντλούσαν νερό από τις πηγές του. Ο κίνδυνος έχει πλέον περιοριστεί, ενώ πολλές δεξαμενές είναι τώρα στεγνές.
Ανάλογα με την ώρα, μια παλέτα από ιριδίζοντα χρώματα –άσπρο, ροζ, γαλάζιο και λιλά– είναι μια τελευταία εικόνα που συντροφεύει τον επισκέπτη που αφήνει πίσω του τα μοναδικά «κάστρα από βαμβάκι».

(Το αφιέρωμα ολοκληρώνεται στο 5ο και τελευταίο μέρος του. Μείνετε συντονισμένοι…)

Συντάκτης: Μαρίνα Σίσκου,

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr