Ευρώπη: Μέρη της που πρέπει να επισκεφθούμε στη ζωή μας-Μέρος Β

Συντάκτης: Μαρίνα Σίσκου

Υπάρχουν τοποθεσίες σε ολόκληρη την Ευρώπη που αν τις δείτε, έστω και σε φωτογραφία, θα μείνετε εκστασιασμένοι. Συνεχίζουμε το αφιέρωμα με τα μνημεία-ορόσημα στην Ευρώπη που αξίζει να δείτε από κοντά, έστω μια φορά στη ζωή σας. Βάλτε τα στο πρόγραμμα όταν σχεδιάσετε το επόμενο ταξίδι σας.

Οι προορισμοί μας σήμερα περιλαμβάνουν Κροατία, Μαυροβούνιο, και Ιταλία. Ξεκινάμε;

  1. Plitvice Lakes, National Park. Central Part of Croatia: Το Εθνικό Πάρκο της Λίμνης Πλίτβιτσε, Κροατία: Το πάρκο των Λιμνών του Πλίτβιτσε στολίζει, με τα σμαραγδένια νερά των Λιμνών, τα εκατοντάδες νησάκια , τις παραμυθένιες καστροπολιτείες και τα μεσαιωνικά καλντερίμια τη Δυτική άκρη των Βαλκανίων. Το Πλίτβιτσε είναι ένα Εθνικό Πάρκο που απλώνεται μεταξύ των τριών κορυφών των Δειναρικών Άλπεων, την Πλεσέβιτσα, τη Μάλα Καπέλα και το Μεντβέντακ. Θαυμάζεται ως το δημοφιλέστερο αξιοθέατο της Κροατίας, ενώ στο ομώνυμο οροπέδιο υπάρχουν διάσπαρτα εκατοντάδες σπήλαια, ποτάμια και λίμνες.

  1. Sveti Stefan, Μαυροβούνιο: Στην κοινότητα Μπούντβα υπάγεται το πολυτελές θέρετρο, καταφύγιο από το1960 και το 1980, της Αδριατικής Θάλασσας για εύπορους παραθεριστές, διάσημους ή όχι, το Αμάν Sveti Stefan. Πρόκειται για μία νησίδα που συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα με έναν ισθμό και αρχικά δημιουργήθηκε, το 1934-1936, ως τα θερινά ανάκτορα της Βασίλισσας Marija Karadordevic (1900-1961). Εξακολουθεί να αποτελεί αγαπημένο προορισμό διακοπών για μία περιορισμένη ελίτ επισκεπτών.

  1. Cinque Terre, Λιγουρία, Βόρεια Ιταλία: Εκεί όπου η Βόρεια Ιταλική Ριβιέρα συναντά το πέλαγος, φωλιάζει ένας πενταπλός μύθος: πέντε παραδοσιακοί ιταλικοί οικισμών συνθέτουν το τοπίο ενός ζωγραφικού πίνακα. Οι «πέντε γαίες», Cinque Terre, βρίσκονται ανάμεσα στην κωμόπολη Spezia από τον Νότο και τη Γένοβα από τον Βορρά.  Τα πολύχρωμα πυργόσπιτα δεσπόζουν  και ατενίζουν στη μαρίνα του κάθε χωριού, τα οποία είναι τα εξής: Riomaggiore, Manarola, Corniglia, Vernazza, Monterosso al Mare. Μοιάζουν καρτποσταλικά οι “case torri”, τα σπίτια δηλαδή, των βράχων. Η κυκλοφορία με τη χρήση αυτοκινήτου στα χωριά -αετοφωλιές είναι απαγορευμένη , καθιστώντας τη μετακίνηση εφικτή μόνον με το τοπικό τρένο και με το καΐκι.

  1. Cinque Terre, Vernazza: Το χωριό Βερνάτσα οχυρώνεται υπό την προστασία του επιβλητικού Belforte, οχυρωματικό έργο ιπποτικής εποχής, που εδώ και έξι αιώνες επιβλέπει το λιμάνι. Η ζωή του χωριού Βερνάτσα από τα “Cinque Terre”,  εκτυλίσσεται γύρω από την πλατεία Marconi. Είναι ένα χωριό με ζωηρά γήινα χρώματα των περίπου χιλίων κατοίκων. Πρόκειται για ένα αυθεντικό ψαροχώρι σε παστέλ ροζ, κίτρινες και τιρκουάζ αποχρώσεις.  Το θεατρικό σχεδόν σκηνικό αποτελείται από στενά σοκάκια , από το φυσικό λιμάνι, μία εκκλησία της Santa Margheritta d’ Antiochia και το μικρό κάστρο Doria.

  1. Το Αμφιθέατρο των Φλαβίων, Το Κολοσσαίο, Ρώμη:  Ο αμφιθεατρική αρένα διεξαγωγής μονομαχιών δεσπόζει στη Νοτιοανατολική πλευρά της Ρωμαϊκής Αγοράς , στην Αιώνια πόλη από το 70 μ.Χ.  Η κατασκευή του Κολοσσαίου ανάγεται επί της κυριαρχίας του αυτοκράτορα Βεσπασιανού, ενώ συνεχίζεται επί των γιων και διαδόχων του, του Τίτου  Φλαβίου Βεσπασιανού και του Τίτου Φλαβίου Δομιτιανού. Το γιγάντιο οικοδόμημα χτίστηκε από χιλιάδες Ρωμαίους αιχμαλώτους, οι οποίοι είχαν συλληφθεί από τον Τίτο κατά την καταστροφή των Ιεροσολύμων. «Κολοσσός» ήταν το όνομα του Νέρωνα, από το άγαλμα που βρισκόταν στην τοποθεσία όπου χτίστηκε το εμβληματικό αμφιθέατρο, χωρητικότητας 45.000 θεατών και 80 εισόδων. Στον χώρο της κονίστρας, την αρένα δηλαδή, οδηγούσαν μόνον δύο πύλες: Η πύλη της ζώσης σαρκός, από την οποία οι μονομάχοι εισέρχονταν ζωντανοί, και από την άλλη η νεκρική πύλη, από την οποία απομακρύνονταν νεκροί οι πεσόντες μονομάχοι. Το Κολοσσαίο υπήρξε ένα «δώρο» προς τον λαό της Ρώμης από τους Φλαβιανούς αυτοκράτορες, προκειμένου να εξευμενίσουν τον ταλαιπωρημένο ρωμαϊκό λαό μετά την έκρηξη του Βεζούβιου το 79μ.Χ, με συνέπεια την καταστροφή των πόλεων της Πομπηίας και του Ερκολάνο. Στη διάρκεια της λειτουργίας του το Κολοσσαίο υπήρξε ένα θρυλικό κέντρο των αιμοχαρών θεατών που απολάμβανε η ρωμαϊκή αυλή στην εποχή της παρακμής της. Επιπλέον υπήρξε και τόπος διεξαγωγής μαρτυρίων χριστιανών. Σήμερα, το μνημείο αυτό προσελκύει περί τους 9 εκατομμύρια επισκέπτες και εντυπωσιάζει με την επιβλητικότητα, την αρχιτεκτονική και τη βάναυση ιστορία της ίδρυσης και της λειτουργίας του.

  1. Ο Κεκλιμένος Πύργος της Πίζα: Το λεγόμενο “campanile”, ένα καμπαναριό δηλαδή, είναι το τρίτο αρχαιότερο μνημείο της Piazza del Duomo, δηλαδή της πλατείας του καθεδρικού ναού, μετά τον Καθεδρικό ναό και το  Βαπτιστήριο, τα οποία είναι μνημεία που αξίζει να επισκεφθεί το ταξιδιώτης της πρωτεύουσας ης Τοσκάνης και γενέτειρας του Γαλιλαίου.  Η κλίση του πύργου, αν και πλέον αποτελεί λόγο της μεγάλης επισκεψιμότητας του μνημείου, δεν ήταν στα αυθεντικά σχέδια του αρχιτέκτονα του πύργου , η ταυτότητα του οποίου παραμένει διαμφισβητούμενη.

Η ανέγερση του κωδωνοστασίου ξεκινά τον Αύγουστο του 1173. Το έτος 1178, και αφού τα έργα είχαν φθάσει έως την ανέγερση του τρίτου ορόφου, παρατηρήθηκε η κλίση του οικοδομήματος εξαιτίας της σύστασης του εδάφους. Έτσι, επήλθε διακοπή των εργασιών για επόμενα 100 χρόνια, έως και το 1272, οπότε ο Giovanni de Simone αποφασίζει την ανέγερση ακόμη τεσσάρων ορόφων του μνημείου, για να διακοπεί ακόμη μία φορά το 1284 , αυτή τη φορά λόγω της μαινόμενης μάχης της Μελόρια η οποία κατατροπώθηκε από τη Γένοβα. Το 1319 ολοκληρώνεται και ο έβδομος όροφος του κωδωνοστασίου και το καμπανοστάσιο ολοκληρώνεται το 1372. Έκτοτε και έως τον 19ο αιώνα δεν επιτελείται κανενός άλλου είδους παρέμβαση στο μνημείο. Το 1964 η Ιταλία απευθύνει έκκληση συνδρομής για τη συντήρηση του μνημείου και το 1984 ο Κεκλιμένος Πύργος της Πίζα ανακηρύσσεται σε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς μαζί με τα υπόλοιπα μνημεία που κοσμούν την ιστορική Piazza del Duomo.

  1. Κράτος του Βατικανού, Ρώμη: Η έδρα του Πάπα της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας είναι το μικρότερο αυτόνομο, αυτοδιοικούμενο και αυτοχρηματοδοτούμενο κράτος του κόσμου. Βασική πηγή εσόδων του είναι η εξαγωγή γραμματοσήμων και η επιρροή στον κόσμο είναι ενδεχομένως μεγαλύτερη από την επιρροή ολόκληρης της Ιταλίας. Ιδρυμένο το 1929 με τη Συνθήκη του Λατερανού και  αποτελεί τη βάση του Ποντίφικα από τον 14 αιώνα έως και τις ημέρες μας. Είναι χτισμένο στον λόφο του Βατικανού, στην «πέτρα της καθολικής εκκλησίας» και του πρώτου επισκόπου της Ρώμης.

Εκτός από Παπική έδρα και διοικητικό κέντρο της Καθολικής εκκλησίας,  το Βατικανό είναι ο θεματοφύλακας, ένας θησαυρός της Αναγεννησιακής Τέχνης, που φιλοξενεί στο επιβλητικότερο μνημείο του, τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου τα επιφανέστερα έργα των Ιερών τεράτων της Αναγέννησης, κυρίων των Bramante, του Μιχαήλ Αγγέλου, του Κάρλου Μαντέρνο και Bernini.

Συντάκτης: Μαρίνα Σίσκου,

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr