«ΑΧΑΡΝΗΣ» του Αριστοφάνη – Μια απολαυστική πρεμιέρα και η συνέχεια της περιοδείας

Συντάκτης: Εύη Ξυραφά, Σύμβουλος προσωπικής ανάπτυξης

Influence:

Ξεκίνησε το Φεστιβάλ Επιδαύρου την Παρασκευή 29 Ιουνίου, με το έργο του Αριστοφάνη «Αχαρνής», σε απόδοση και σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου.  Το  flowmagazine.gr ήταν εκεί στην πρεμιέρα και σας δίνει το στίγμα της βραδιάς.

Ο Πέτρος Φιλιππίδης στο ρόλο του Δικαιόπολι και βασικούς πρωταγωνιστές τους Παύλο Χαϊκάλη (Λάμαχος), Κώστα Κόκλα (Μεγαρίτης), Τάκη Παπαματθαίου (Θηβαίος) και Ιωάννη Παπαζήση (Ευριπίδης). Στην παράσταση πρωταγωνιστεί επίσης ο Χορός των Αχαρνέων, που αποτελείται από 14 ηθοποιούς και μουσικούς. Το κοινό υποδέχτηκε με ενθουσιασμό την παράσταση και τις δυο ημέρες, αποθεώνοντας τους πρωταγωνιστές και τον σκηνοθέτη.

Ο πάντα απολαυστικός, Πέτρος Φιλιππίδης, ενσάρκωσε με κέφι το ρόλο του Δικαιόπολι, ανοίγοντας ταυτόχρονα διάλογο με το κοινό, σαν να τους κάνει συμμέτοχους στη δίκη του. Μέχρι και μπουγέλο έκανε στους θεατές, που το δέχτηκαν με χαρά αυτή τη ζεστή βραδιά του Ιουνίου στην Επίδαυρο.

Εξαιρετικοί και οι 4 συμπρωταγωνιστές του, με ρόλους κομμένους και ραμμένους στα μέτρα τους. Έκπληξη αποτέλεσε ο Ιωάννης Παπαζήσης, ο οποίος έκλεψε την παράσταση στο ρόλο του Ευριπίδη.

Το έργο, με αρκετές αναφορές στο σήμερα, αντανακλά την νοοτροπία των Ελλήνων, η οποία δεν φαίνεται να έχει αλλάξει καθόλου από την εποχή του Αριστοφάνη. Ο ατομικισμός και εγωισμός του έλληνα στο μεγαλείο του, η αιώνια κόντρα του με ομοεθνείς του, η λαμογιά και η εξαπάτηση που είναι στο αίμα του και η ανάγκη του για γλέντι και απολαύσεις ως το κυρίαρχο κίνητρό του.

Το έργο σατιρίζει επίσης το πόσο εύκολα πείθεις και χειραγωγείς τις μάζες, λέγοντάς τους αυτά που θέλουν να ακούσουν. Ο κόσμος γέλαγε σε όλη την παράσταση. Άραγε αναγνώριζε ομοιότητες και στον εαυτό του ή γέλαγε με το κωμικοτραγικό του πράγματος; Πάντως σε επίπεδο νοοτροπίας λαού. δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει θεαματικά τα πράγματα από τότε.

Υπόθεση:

Αθήνα 425 πχ., έκτη χρονιά του Πελοποννησιακού πολέμου. Ο Δικαιόπολις, ένας αγρότης της Αττικής, απελπισμένος από τις ταλαιπωρίες, αποφασίζει να μιλήσει για την ειρήνη στην Εκκλησία του Δήμου. Στην Πνύκα δε βρίσκει κανέναν από τους συνέδρους, οι οποίοι συνήθως αργούν, και όταν εμφανιστούν σπανίως συζητούν για τα φλέγοντα ζητήματα. Ο Δικαιόπολις αδίκως προσπαθεί να τους πείσει για την αναγκαιότητα της ειρήνης. Οι κήρυκες τον κατεβάζουν κάτω, γιατί ήρθαν οι Πρέσβεις από την Περσία που θα ‘φερναν «έξωθεν βοήθεια». Γίνεται μια αλλοπρόσαλη συζήτηση με τα πιο άσχετα θέματα.

Ο Δικαιόπολις αποφασίζει να στείλει τον Αμφίθεο στη Σπάρτη, για να συνάψει  ειρήνη. Όταν εκείνος γυρίζει με τη συνθήκη, τον κυνηγούν οι καρβουνιάρηδες Αχαρνιώτες που δε θέλουν ειρήνη με τους Σπαρτιάτες, γιατί τους κατέστρεψαν τα κτήματα.

Ο Δικαιόπολις, με την ειρήνη στα χέρια του, ορίζει τη δική του «επικράτεια» έξω από το σπίτι του, για να εμπορεύεται ελεύθερα ακόμα και με τα Μέγαρα και τη Βοιωτία, που τους είχαν σε εμπάργκο. Οι Αχαρνιώτες του επιτίθενται, ενώ εκείνος προσπαθεί να τους πείσει ότι η συνέχεια του πολέμου δεν τους συμφέρει. Για να τον λυπηθούν, επισκέπτεται τον Ευριπίδη να του δώσει κουρελιασμένα ρούχα από παραστάσεις  του, ώστε να μοιάζει με ζητιάνο. Ακολουθούν σπαρταριστά επεισόδια, ενώ το έργο   τελειώνει με ένα γλέντι και διαγωνισμό για το ποιος θα πιει περισσότερο κρασί. Νικάει ο Δικαιόπολις, έχοντας στην αγκαλιά του δυο πανέμορφες εταίρες, ενώ ο πολεμοκάπηλος Λάμαχος γυρίζει από τις μάχες πληγωμένος και σε άθλια κατάσταση.

Σημείωμα του σκηνοθέτη:

Ο δεκαεννιάχρονος Αριστοφάνης παρουσίασε την κωμωδία «Αχαρνής» στα Λήναια το 425 π.Χ., στον έκτο χρόνο του Πελοποννησιακού πολέμου, αποσπώντας το πρώτο βραβείο. Στόχος του ήταν να γελοιοποιήσει τον πόλεμο και τους πολεμοκάπηλους και να εκφράσει τη λαχτάρα των ανθρώπων για ειρηνική ζωή. Τοποθετεί τη δράση του έργου στην αγροτική περιοχή της Αττικής, Αχαρνές, το σημερινό Μενίδι. Δεν ξεχνά πως η κωμωδία γεννήθηκε από λαϊκές λατρευτικές τελετές της γονιμότητας. Στους «Αχαρνής» υπάρχουν αρκετές αναφορές στον Διόνυσο∙ σε μια σκηνή του έργου, ο αγρότης Δικαιόπολις και η οικογένειά του τελούν πομπή του φαλλού και τον υμνούν μ’ ένα φαλλικό άσμα. Με έξοχες κωμικές σκηνές που κρατούν από τα μεγαρικά σκώμματα και τον ορμητικό και ολοζώντανο χορό των καρβουνιάρηδων από το Μενίδι, ο Αριστοφάνης μας χαρίζει μια θαυμάσια κωμωδία, σαν ξέφρενο διονυσιακό πανηγύρι. Η παράστασή μας φιλοδοξεί να βρει το δρόμο της μέσα από τις λαϊκές μας παραδόσεις, που συγγενεύουν ολοφάνερα με το διάχυτο στους “Αχαρνής” διονυσιακό πνεύμα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

Σελίδες: 1 2

Συντάκτης: Εύη Ξυραφά, Σύμβουλος προσωπικής ανάπτυξης

Influence:

Σύμβουλος προσωπικής και επαγγελματικής ανάπτυξης, Εκπαιδεύτρια Ανθρώπινου Δυναμικού σε θέματα HR και Επικοινωνίας…