20/08/2017

Τρεις ιστορίες ψυχοθεραπείας -  μέρος Α

Συντάκτης: Εύη Μεσσαριτάκη, Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια, 30/09/2013

Τρεις ιστορίες ψυχοθεραπείας -  μέρος ΑΈνας απλοϊκός τρόπος να κατηγοριοποιήσει ένας ψυχολόγος τις ιστορίες των ανθρώπων που ακούει καθημερινά είναι ανάλογα με την έκβαση της θεραπείας: πετυχημένες, ανεπιτυχείς κι ανολοκλήρωτες… Αυτές που μένουν στη μέση είναι και αυτές που σου αφήνουν την πιο μουδιασμένη αίσθηση...

Προτού ξεκινήσουμε, να πω αφενός ότι δεν πρόκειται περί επιστημονικής κατηγοριοποίησης, αλλά γίνεται χάριν δημοσίευσης. Αφετέρου, όταν δανείζομαι ιστορίες από την κλινική μου πορεία, δύο τινά συμβαίνουν: ή είναι τόσο παραλλαγμένες που και ο ίδιος ο θεραπευόμενος δε θα υποψιαζόταν ότι είναι εμπνευσμένες από εκείνον ή έχω πάρει την άδειά του.

“Η ψυχοθεραπεία είναι μαραθώνιος...”

Αυτή είναι μία φράση που μου είπε η Μ. στην τελευταία μας συνάντηση. Η Μ. είχε έρθει στο γραφείο μου δύο χρόνια νωρίτερα με αίτημα ν’ απαλλαγεί από την ερωτική της εμμονή. Ο Ι. Γιάλομ έχει πει ότι το να δουλεύει ένας ψυχοθεραπευτής με ερωτευμένους είναι δύσκολο πράγμα. Και -προφανώς- έχει δίκιο.

Τον πρώτο καιρό τον περάσαμε με μένα -ανεπιτυχώς- να προσπαθώ να μάθω περισσότερα πράγματα για εκείνην, πέρα από την εμμονή που είχε με ένα συνάδελφό της, με τον οποίο ωστόσο δεν είχαν ποτέ σχέση. Όπως όλες οι εμμονές, έτσι κι αυτή κάτι εξυπηρετούσε, αλλά η Μ. δεν ήταν διατεθειμένη να με βοηθήσει να το διερευνήσω. Ξοδέψαμε πολλές ώρες να μου λέει ξανά και ξανά, με λεπτομέρειες, πώς συναντήθηκαν για πρώτη φορά και πώς πέφτει το βλέμμα του πάνω της όταν περιπλανιέται στο χώρο και πώς την έσπρωξε κατά λάθος την προηγούμενη μέρα.

Κάθε προσπάθειά μου να την οδηγήσω στο να μιλήσουμε για εκείνη, τη ζωή της εκτός δουλειάς, τα συναισθήματά της, τα όνειρά της, έπεφτε στο κενό. Πολλές φορές αντιδρούσε με επιθετικότητα: “Εγώ πληρώνω, εγώ δε θα έπρεπε να ορίζω προς τα πού θα κατευθύνονται οι συζητήσεις μας;”, “Δε νομίζω ότι έχεις καταλάβει, Εύη, πόσο με επηρεάζουν κάποια πράγματα.”, “Νομίζω ότι με ωφέλησε εξαιρετικά η προηγούμενη συνεδρία μας.” Την τελευταία φράση μου την είπε μετά από μία συνεδρία κατά την οποία μου μιλούσε για την τελευταία φορά που συναντήθηκαν στο διάδρομο της εταιρείας. Με απίστευτες λεπτομέρειες. Χρειάστηκε μία ώρα περίπου για να μου περιγράψει ξανά και ξανά μία συνάντηση λίγων δευτερολέπτων!

Μετά απ’ αυτήν τη συνάντηση ένιωθα εξαντλημένη. Μου έκανε εξαιρετική εντύπωση ότι για τη Μ. ήταν μία από τις πιο ωφέλιμες συναντήσεις μας!

Προσπάθησα λοιπόν να κατανοήσω αυτό. Τι δηλαδή πρόσφερε στην κοπέλα τόσο μεγάλη ικανοποίηση; Πώς γίνεται να μην έχει αντιληφθεί το δικό μου αδιέξοδο και την αίσθησή μου ότι δεν οδηγούμαστε πουθενά; Αποφάσισα λοιπόν να της μιλήσω ανοιχτά. Είχε άλλωστε περάσει σχεδόν ένας χρόνος συναντήσεων και θεώρησα ότι αν μη τι άλλο είχε αντιληφθεί τη δική μου διάθεση να την πλησιάσω και την αγωνία μου να είμαι ουσιαστικά βοηθητική για εκείνη.

Έπεσε από τα σύννεφα. Πώς ήταν δυνατό να μη νιώθω εγώ ικανοποίηση από τις συναντήσεις μας; Αφού ήταν συνεπής, ποτέ δεν παίρναμε παραπάνω χρόνο από τον προβλεπόμενο και τακτική όσον αφορά στην πληρωμή μου.

Αυτή ήταν η πρώτη από πολλές συναντήσεις στις οποίες καταπιαστήκαμε με τον τρόπο που η Μ. σχετιζόταν με τους ανθρώπους. Το δικό μου συναίσθημα υπήρξε για τη διαδρομή μας πολύτιμο όχημα. Ήμουν μαζί της ανοιχτή και ειλικρινής και αυτή κατανόησε την πρόθεσή μου. Σιγά σιγά έμαθε μόνη της να “διαβάζει” καλύτερα τα συναισθήματα των ανθρώπων και να ενδιαφέρεται γι’ αυτά. Αυτή ήταν μία πρωτόγνωρη εμπειρία για εκείνη. Κάτι που δεν της είχε διδάξει η οικογένειά της και κάτι που καταφέραμε από κοινού μετά από κοπιαστική δουλειά.

Κάποιες φορές ρωτάω τους θεραπευόμενους να μου πουν με μία λέξη ένα συναίσθημα μετά τη συνάντησή μας. Θεωρώ ότι πολλές φορές αποτελεί μια ιδανική “τελεία”.

“Ένα συναίσθημα;” τη ρωτάω στην τελευταία μας συνάντηση.

“Λύτρωση” μου λέει.

Τελεία.

Θ’ ακολουθήσουν οσονούπω άλλες δύο ιστορίες. Μία “ανεπιτυχής” και μία “ανολοκλήρωτη” ιστορία ψυχοθεραπείας. Γιατί τα πράγματα δεν έχουν πάντα αίσιο τέλος. Και γιατί ο άνθρωπος συνεχώς εξελίσσεται. Και μία “ανεπιτυχής” ιστορία μπορεί να γίνει “πετυχημένη” και μία “ανολοκλήρωτη”, κάποια στιγμή να ολοκληρωθεί..

Συνεχίζεται...

«Το κείμενο αποτελεί μια συνεργασία του flowmagazine.gr με την ψυχολόγο κ. Μεσσαριτάκη. Για περισσότερα κείμενα της συγκεκριμένης αρθρογράφου πατήστε εδώ»


Share |