20/08/2017

Θέατρο, γιατί να το επιλέξετε;

Συντάκτης: Ελευθερία Νικολακοπούλου, 02/08/2017

Το θέατρο ήταν από παλαιότερα θεσμός της αρχαιοελληνικής Πόλης-Κράτους και άρρηκτα συνδεδεμένο με τις έννοιες της θρησκείας, της εκπαίδευσης και της πολιτικής. Ακόμη αναρωτιέστε γιατί να το εντάξετε στη ζωή σας;

Παραδοσιακά το θέατρο γεννήθηκε για να εξυπηρετήσει “θρησκευτικούς σκοπούς” και οι παραστάσεις τελούνταν κατά την διάρκεια των εορτασμών του θεού Διόνυσου. Ο Διόνυσος, ως θεός της γονιμότητας συνδέεται με την βλάστηση και τα πάθη, για το λόγο αυτό κιόλας το θέατρο έχει ως θεματολογία του όχι μόνο το δράμα, αλλά και την κωμωδία, δηλαδή τα δύο θέματα που απαρτίζονται από έντονο συναισθηματισμό. Στην αρχαιότητα το θέατρο ήταν ιδιαίτερα μυστηριακό και υπήρχε ο χορός, ο διάλογος, οι μονόλογοι και οι μάσκες των ηθοποιών. Πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει στα πιο σύγχρονα θεατρικά.

Η κάθε παράσταση αναγκαστικά έχει ένα θέμα, σαν ένα βιβλίο μπορεί να παρατηρήσει κανείς, αλλά ζωντανό, που μας μιλάει, μας κοιτάει στα μάτια και μας χαμογελάει ή μας ζητάει βοήθεια. Στην παράσταση θα ξεχωρίσουμε τους ηθοποιούς και τους ήρωες και θα ταυτιστούμε ή θα νιώσουμε πως θέλουμε να απορρίψουμε κάποιους χαρακτήρες. Αναγκαστικά όπως το έχουμε βιώσει και στην καθημερινή μας ζωή. Το θέμα είναι όμως άλλο, έχει αναρωτηθεί ποτέ κανείς μας τι είναι αυτό που μας κάνει στο θέατρο να παρακολουθούμε μία παράσταση και μετά να μην μπορούμε παρά να συζητάμε και να περιμένουμε την επόμενη;

Το θέατρο εν αντιθέσει με τις τηλεοπτικές ταινίες και τα βιβλία έχει ψυχή. Έχει τραγούδι και το κυριότερο που είχαν αντιληφθεί από νωρίς οι αρχαίοι, έχει τη συμμετοχή του κοινού. Ο θεατής θα λατρέψει έναν ρόλο, θα ανταποδώσει το χαμόγελο του ηθοποιού, θα χειροκροτήσει δυνατά όταν ενθουσιαστεί και όλα θα γίνουν άμεσα, δεν θα είναι απαραίτητη καμία ζωντανή μετάδοση.

Στις παραστάσεις ο ηθοποιός δείχνει πως βιώνει τον ρόλο του, έχει περιθώρια λάθους για να μας δείξει πως και αυτός είναι άνθρωπος. Το καλύτερο όμως είναι οι αυτοσχεδιασμοί, όσοι έχουν παρακολουθήσει ένα έργο από κοντά και αντιληφθούν το λάθος και τον αυτοσχεδιασμό, θα αντικρύσουν την ανακούφιση του θεατρικού θιάσου, θα δουν την ομάδα να χαμογελάει και ένα μικρό σύνολο ανθρώπων να αλληλοστηρίζεται. Εκεί μπορεί κανείς να εντοπίσει τον όρο κοινωνικό. Το θέατρο ενισχύει τις κοινωνικές επαφές, συμμετέχει ενεργά στην διατήρηση της έννοιας σύνολο και αυτής της ομάδας. Οι θεατές είναι όλοι μια ομάδα για τους ηθοποιούς και οι ηθοποιοί μία ομάδα για τους θεατές, που μιλούν αλλά χωρίς λόγια μεταξύ τους.

Το πιο σημαντικό βέβαια είναι το μήνυμα, η κατάληξη, το τέλος. Όπως οι περισσότεροι γνωρίζουμε η λέξη τέλος εξηγείται με την λέξη σκοπός. Το κάθε έργο έχει μία βάση και δημιουργείται πάνω σε αυτή. Τα θέματα είναι κοινωνικά ή και πολιτικά ή και οικονομικά, τα οποία όμως μας αγγίζουν και μπορεί να είναι σύγχρονα ζητήματα ή αρχαίες παραστάσεις με περιεχόμενο πιο επίκαιρο από ποτέ. Το θέατρο θα μας παρουσιάσει άμεσα με μορφή διαλόγου ένα θέμα, θα μας προβληματίσει και θα μας “ενοχλήσει”. Το καλύτερο όμως σε αυτή την περίπτωση είναι ένα, ότι το πρόβλημα δεν θα θαφτεί πλέον, εκεί δεν μπορούμε να αλλάξουμε κανάλι. Και επιτέλους για μία φορά θα φύγουμε και θα θελήσουμε να συζητήσουμε με τους συνομιλητές και φίλους μας, αγνοώντας τα κινητά μας. 


Share |