31/03/2017

Τάγκο: Ο χορός του δρόμου... και του πάθους!

Συντάκτης: Ραφαέλλα Α.Μπούχλα, 04/01/2017

Τιτλοφορείται ως  ο χορός του  δρόμου, του έρωτα, του χορευτή της διπλανής πόρτας, του ασυγκράτητου πάθους που ενώνει δύο σώματα κινώντας τα με αμοιβαία έλξη στο  βωμό της μουσικής και της αφής. Και φυσικά αναφερόμαστε στον διασημότερο χορό του κόσμου, το Τάγκο.

Το Τάγκο ανέκαθεν θεωρείτο ως  «το άγιο δισκοπότηρο» που καταλάγιαζε τη δίψα της ψυχής και την ανάγκη των ανθρώπων να έρθουν σε επαφή, να επικοινωνήσουν ή να ερωτευτούν μέσα από τις κινήσεις του μια άλλη ψυχή.

Όμως ποια είναι η ιστορία του;

Και πως κατέληξε να ταυτιστεί και να γίνει μια λέξη με το πάθος;

Το τάγκο (tamgu –χορός –χορεύω) έκανε την πολύκροτη εμφάνισή του στα τέλη του 19ου αιώνα μέσα  στις φτωχογειτονιές και τους οίκους ανοχής του Μπουένος Άιρες.

Γεννήθηκε, ήκμασε και ακμάζει ακόμη στην περιοχή Ρίο δε λα Πλάτα, στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη και μέσα από εκεί σε σύντομο χρονικό διάστημα διαδόθηκε σε όλη την Ισπανία και όλο τον κόσμο.

Ονομάστηκε ο χορός των φτωχών, των μεροκαματιάρηδων, εκείνων που τολμούσαν να εκφραστούν, να μιλήσουν μέσα από τις κινήσεις του.

Στις αρχές οι αναφορές προς την αξία του και τον τρόπο των βημάτων και την κινησιολογία του ήταν αμφιλεγόμενες.

Παρουσιαζόταν πολύ υπερβολικός, με πολύ έντονη επαφή των ζευγαριών χαρακτηρίζοντάς τον ως προκλητικό, τρομερά ερωτικό αλλά και διάχυτο, απαγορεύοντας στις γυναίκες εκτός από τους οίκους ανοχής να τον χορέψουν .

Οι πρώτες εκτελέσεις του διάσημου χορού πραγματοποιήθηκαν από ζευγάρια ανδρών.

Όμως το θέαμα δεν ήταν το επιθυμητό,  η εικόνα δύο ανδρών να το χορεύουν, έμοιαζε σε κάθε στροφή  και σε κάθε κίνησή του σαν σκηνές πάλης αναμεταξύ τους και μόνο χορό πάθους δεν θύμιζε.

Έτσι λοιπόν με το πέρασμα των χρόνων καταρρίπτοντας τα άσχημα και υπερβολικά στερεότυπα γύρω από το όνομα και την τέχνη του, άρχισε να απενοχοποιείται και να κερδίζει μέρα με την μέρα αρκετούς οπαδούς, συνοδεύοντας πλέον τις μουσικοχορευτικές επιλογές των ευηπόληπτων κοινωνικών στρωμάτων (1910-1920) όπως και την αριστοκρατία του Παρισιού, μετά της Ευρώπης και ύστερα της Αμερικής.

Το Τάγκο ανεβαίνει κατηγορία, αξιολογώντας το ως ένας εξαιρετικό χορό, που μέσα από αυτό ο καβαλιέρος έχει την δυνατότητα να μαγέψει την ντάμα και να την κάνει ψυχή και σώματι δική του.

Ο τρόπος που χορευόταν τότε το τάγκο, ο πλέον διασημότερος (canyengue- κανζένγκε - Αργεντίνικος) χαρακτηριζόμενος από το βαθύ λύγισμα των γονάτων, την εκφραστική κλίση του σώματος προς τα μπρος και προς τα πίσω, και την αμοιβαία στήριξη του ζευγαριού φυλάει ένα γλυκό μυστικό...

Ποιο είναι αυτό;  

Ότι όλα τα συναισθήματα με το τάγκο είναι δυνατά.

Γιατί είναι πάθος, είναι μελαγχολία, είναι χαρά και συνάμα είναι πόνος.

Ανάγκη να κάνεις δύο βήματα πίσω να φύγεις, επιθυμία αυτά τα βήματα να σε φέρουν και πάλι μπροστά  στα χέρια του, σφιχτά στην αγκαλιά του.

Είναι έρωτας, εκφράσεις και βλέμματα, χαμένα ανείπωτα λόγια, ανάσες κοφτές γεμάτες πάθος, έλξη, ζωντάνια, η εμμονή να μιλήσεις μέσα από την γλώσσα του σώματος... Ένα ακράδαντα κατάλληλο μέσο να σε σαγηνέψει, να σε ταξιδέψει... αυτό είναι  το Τάγκο!


Share |