23/01/2017

Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον - Ο συγγραφέας των μεγάλων περιπετειών

Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, μόλις ακούσουν για κάποιον πειρατή, δημιουργούν στο μυαλό τους μια εικόνα ενός πειρατή με μακριά μαλλιά και μούσια, στον οποίο υπάρχει στη θέση ενός ποδιού ένα ξύλινο υποκατάστατο και στον ώμο του έχει κουρνιάσει ένας κόκκινος παπαγάλος. Επιπλέον, σε όλους είναι γνωστή η ιστορία του δόκτορος Τζέκιλ και του πειραματόζωου που ξεπηδούσε από τα σπλάχνα του δόκτορα, του κυρίου Χάιντ.

Ο συγγραφέας αυτών των ιστοριών, και όχι μόνο, υπήρξε ο Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον. Ήταν Σκοτσέζος, γεννημένος το 1850 πολυγραφότατος και κοσμογυρισμένος. Θεωρείται από τους περισσότερο μεταφρασμένους συγγραφείς στον κόσμο και όχι άδικα γιατί τα δύο πιο γνωστά του έργα υπάρχουν σε πάρα πολλές βιβλιοθήκες – Ο δόκτωρ Τζέκιλ και ο κύριος Χάιντ, Το νησί των θησαυρών.

Τα θέματα με τα οποία καταπιάστηκε στα συγγραφικά του πονήματα ήταν κατά κύριο λόγο ηρωικά. Πειρατές, μισθοφόροι, ιππότες και τυχοδιώκτες παρελαύνουν από τις σελίδες των βιβλίων του, δημιουργώντας αξέχαστους χαρακτήρες.

Ο Στίβενσον, στην πραγματική του ζωή υπήρξε πολύ ασθενικός οργανισμός. Από μικρό παιδί έπρεπε να μένει στο κρεβάτι. Η μητέρα και η νταντά του, για να περνάει η ώρα του, του διάβαζαν συνεχώς μυθιστορήματα, ποιήματα και παραμύθια. Αυτό είχε σαν συνέπεια να του φυτέψουν τον λογοτεχνικό σπόρο και να μεγαλώσει τόσο πολύ μέσα του που να ασχοληθεί ενεργά με τη συγγραφή.

Πολλές από τις περιγραφές που χρησιμοποιεί στα κείμενά του για τη φύση και τη θάλασσα, είναι παιδικά του βιώματα. Ο πατέρας του ήταν μηχανικός και μία από τις αρμοδιότητες του ήταν η επιθεώρηση λιμανιών και φάρων. Έπαιρνε μαζί του το μικρό Ρόμπερτ και οι εικόνες που έβλεπε στις απότομες και άγριες ακροθαλασσιές της βόρειας Σκοτίας, έγιναν αργότερα τα σκηνικά των περιπετειών των ηρώων του.

Προσπάθησε να σπουδάσει μηχανικός για να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του, αλλά λόγω του ασθενικού του οργανισμού πολύ γρήγορα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει αυτή του την επιθυμία. Στράφηκε στη λογοτεχνική συγγραφή και τη δημοσιογραφία. Το κλίμα της Σκοτίας δεν το άντεχε γιατί επιβάρυνε πολύ την υγεία του. Αφότου εκδήλωσε φυματίωση αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του και να εγκατασταθεί μαζί με την οικογένειά του σε πιο θερμά κλίματα.

Ο τόπος που επέλεξε ήταν τα νησιά Σαμόα στον νότιο Ειρηνικό ωκεανό. Το θερμό κλίμα της περιοχής τον βοηθούσε να αντιμετωπίσει την αρρώστια του με υπομονή και βελτίωσε σε μεγάλο βαθμό τις συνθήκες στην καθημερινότητα του. Η ασθενική του φύση ήταν αναμενόμενο να μην τον αφήσει να γεράσει. Στην ηλικία των 44 ετών πέθανε ξαφνικά – εικάζεται ότι έπαθε εγκεφαλικό. Οι ντόπιοι του νησιού τον είχαν αγαπήσει πάρα πολύ και τον τίμησαν σαν έναν δικό τους, συνοδεύοντας τον μέχρι το λόφο που είχε φτιαχτεί ο τάφος του με μια πομπή, στην οποία συμμετείχαν όλοι.

Τα στοιχεία που έλειπαν από τη ζωή του, η ρώμη, η δύναμη, η περιπέτεια, η τόλμη και ο ηρωισμός, ο Στίβενσον κατάφερε να τα βιώσει μέσα από τους ήρωές του. Ταυτίστηκε με τα μικρά παιδιά που ζούσαν σαν πειρατές στα «Το νησί των θησαυρών» και «Η απαγωγή», με τους ιππότες στο «Το μαύρο βέλος: Μια ιστορία των Δύο Ρόδων» και με τον πολύ δυναμικό κύριο Χάιντ.

Αυτός ο τελευταίος υπήρξε το συγγραφικό του άβαταρ. Ο ίδιος καθηλωμένος και φιλάσθενος, αντιπαραβάλει τον εαυτό του στο σεμνό και βουτηγμένο μέσα στο εργαστήριο του δόκτωρ Τζέκιλ. Η άλλη προσωπικότητα που βγαίνει μέσα από το πείραμα του καθηγητή, ο κύριος Χάιντ, είναι η επιθυμία του ίδιου του συγγραφέα για τον εαυτό του. Ψηλός, ρωμαλέος και με παντελή έλλειψη του φόβου, ένας Στίβενσον δηλαδή χωρίς τον φιλάσθενο οργανισμό του.

Αν και πέθανε σχετικά νέος, ο Στίβενσον κατάφερε να αφήσει το λογοτεχνικό του στίγμα, το οποίο θαύμασαν μεταγενέστεροι λογοτέχνες και συνεχίζουν να γνωρίζουν μικροί και μεγάλοι αναγνώστες σε όλο τον κόσμο 110 χρόνια μετά το θάνατο του.


Share |