27/04/2017

Καθημερινές πράξεις που οι γονείς δεν γνωρίζουν ότι οδηγούν τα παιδιά σε κακές συμπεριφορές

Συντάκτης: Καλλιόπη Σαρρή, 15/02/2017

Η ανατροφή ενός μικρού παιδιού είναι εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση ακόμα και για τον πιο ικανό γονιό. Όχι μόνο πρόκειται για μία δουλειά που διαρκεί εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα και απαιτεί ατελείωτη υπομονή, αλλά είναι και σχεδιασμένη έτσι ώστε να αποτελεί ομαδική εργασία. Οι γονείς πρέπει να αποτελούν πρότυπα για το είδος συμπεριφοράς που επιθυμούν να διδάξουν. Πρέπει ακόμα να μεταδίδουν στο παιδί τους τις αρχές τους με τέτοιον τρόπο, ώστε να γίνουν οι αρχές αυτές τόσο σημαντικές για το παιδί όσο είναι και για τους ίδιους.

Ωστόσο μέσα στην καθημερινότητα πολλές φορές, όλες οι θεωρίες, οι προσδοκίες και οι προσπάθειες μας τείνουν να καταρρεύσουν σαν πύργος «Jenga» όταν καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε αλλεπάλληλα άσχημες συμπεριφορές του παιδιού μας. Χαλαρώστε για λίγο, γιατί όπως εξηγεί ο Τζέρρυ Γουάικοφ και η Μπάρμπαρα  Γιούνελ καταξιωμένοι στο χώρο της Ψυχολογίας και της εκπαίδευσης: «Το να είσαι γονιός είναι από τη φύση του προβληματικό». Αυτό απορρέει από το γεγονός πως «η παιδική ηλικία είναι από τη φύση της γεμάτη προβλήματα και συγκρούσεις, είναι απαραίτητο οι γονείς να θέσουν στους εαυτούς τους ορισμένα ερωτήματα πριν βιαστούν να χαρακτηρίσουν κάποια από τις συμπεριφορές του παιδιού τους «προβληματική».  Βασικά ερωτήματα που πρέπει να απαντήσουν  είναι: Πόσο συχνά παρουσιάζεται ένα συγκεκριμένο είδος άσχημης συμπεριφοράς; Και πόσο έντονο είναι;       

Ας δούμε όμως κάποιες λανθάνουσες συμπεριφορές που υπό το βάρος της δυσκολίας της καθημερινότητας μπορούν να φέρουν τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θα θέλαμε για την ανατροφή του παιδιού μας.

Μην του μάθετε να αντιμιλά

Αν απαντάτε στο παιδί σας φωνάζοντας, του δείχνετε έναν τρόπο να αντιμιλά. Παρόλο που είναι δύσκολο να συγκρατεί κανείς τα νεύρα του και να μην φωνάζει όταν του φωνάζουν, προσπαθήστε. Αν δείξετε ότι το σέβεστε θα του μάθετε να σας σέβεται κι εκείνο. Να είστε ευγενικοί με το παιδί σας, όπως θα ήσασταν με κάποιον καλεσμένο σας.

Εξηγήστε του νωρίς τι σημαίνει «κλέβω»

Το παιδί προσχολικής ηλικίας θεωρεί ότι τα πάντα στον κόσμο του ανήκουν, ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς για να του μάθετε να μην παίρνει πράγματα από τους άλλους χωρίς την έγκρισή σας. Ενθαρρύνετε το παιδί σας να σας ενημερώνει όταν θέλει κάποιο πράγμα, μαθαίνοντάς το να ζητά. Εξηγήστε του τη διαφορά μεταξύ του δανεισμού και της κλεψιάς.

Μην το χτυπάτε  

Όσο έντονος κι αν είναι ο πειρασμός να ρίξετε μερικές ξυλιές στο παιδί σας για να «λογικευτεί» ή για να «του δώσετε ένα μάθημα», αντισταθείτε. Το ξύλο μαθαίνει στο παιδί ότι μπορεί κανείς να χτυπά τους άλλους για να τους αναγκάσει να κάνουν αυτό που θέλει. Ακόμα και μια περιστασιακή ξυλιά στον ποπό δείχνει πως αν είσαι μεγαλύτερος και πιο δυνατός, μπορείς να χτυπάς τους άλλους για να τους επιβάλλεις την άποψή σου.      

Μην τιμωρείτε αυστηρά το παιδί σας

Ακόμα και εάν το παιδί σας έβρισε, το πρώτο που θα πρέπει να αναρωτηθείτε είναι εάν βρίζετε εσείς. Ωστόσο εάν το παιδί σας λέει κακές λέξεις και εσείς το τιμωρήσετε αυστηρά, το μόνο που θα μάθει είναι να αποφεύγει τη συμπεριφορά αυτή όταν βρίσκεστε σε ακτίνα ακοής. Θα μάθει ότι δεν πρέπει να πιάνεται στα πράσα. Η συμπεριφορά που τιμωρείται δεν εξαφανίζεται, απλώς κρύβεται. Για να λύσετε το πρόβλημα, επισημαίνετε τις φορές που μιλά ευγενικά, μην βρίζετε, επιδεικνύετε σταθερότητα.

Απαγορεύστε τις βίαιες εκπομπές στην τηλεόραση καθώς και τα βίαια ηλεκτρονικά παιχνίδια κλπ.  

Έχει αποδειχτεί πέρα από κάθε αμφιβολία ότι τα παιδιά ιδιαίτερα της προσχολικής ηλικίας αρέσκονται στο να μιμούνται. Πολλές φορές τα παιδιά έχουν τραυματιστεί καθώς προσπάθησαν να μιμηθούν ήρωες που κλωτσούν ή πηδούν από ψηλά σημεία. Είναι απαραίτητο να γνωρίζετε πάντοτε τι παρακολουθεί το παιδί σας στην τηλεόραση στο ιντερνέτ και τι είδους παιχνίδια παίζει. Κρατήστε τη βία όσο μπορείτε μακριά από το σπίτι σας και από την φαντασία του παιδιού σας.

Τέλος, για να αλλάξει η οποιαδήποτε προβληματική συμπεριφορά «θα πρέπει να πρώτα από όλα να αλλάξει η συμπεριφορά των γονιών  και, προτού μπορέσει το παιδί να αναπτύξει το αίσθημα αυτοπειθαρχίας, πρέπει να γίνουν πειθαρχημένοι οι ίδιοι οι γονείς».  

Βιβλιογραφία: Τζερρυ Γουάικοφ – Μπάρμπαρα Γιούνελ :Πειθαρχία χωρίς ξύλο και φωνές  εκδόσεις Μίνωας 


Share |