24/09/2017

Πώς βιώνουμε τους “βίαιους” αποχωρισμούς;

Οι ανθρώπινες σχέσεις είτε φιλικές, είτε ερωτικές κάποιες στιγμές τελειώνουν και το φυσιολογικό είναι να δίνεται μια εξήγηση και ο καθένας να τραβάει το δρόμο του.  Ποιος το ορίζει όμως το φυσιολογικό;  Θα μου πείτε φυσιολογικό είναι το σύνηθες, έλα όμως που στις μέρες μας το σύνηθες είναι οι άνθρωποι να εξαφανίζονται χωρίς να δίνεται καμία εξήγηση. 

Κάνουμε κολλητή παρέα με κάποιους ανθρώπους, είμαστε σχεδόν όλη την ημέρα μαζί, μιλάμε για ό,τι μας απασχολεί, κι όμως νομίζουμε ότι τους ξέρουμε.  Στην πραγματικότητα δεν τους γνωρίζουμε καθόλου, γιατί ένα ωραίο πρωί εξαφανίζονται, σαν να μην υπήρξαν ποτέ.  Λες να ήταν πλάσματα της φαντασίας μας, να τους επινοήσαμε όπως κάναμε μικροί με τους φανταστικούς φίλους;  Δύσκολο σε αυτή την ηλικία, άλλωστε έχουμε φωτογραφίες, συνομιλίες και κοινούς φίλους μαζί τους.  Πολλές φορές, έχουμε κοινούς φίλους που κρατάνε επαφές, άρα ήταν ζωντανά όντα και όχι φανταστικοί χαρακτήρες.

Τι γίνεται όμως όταν αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι φίλοι, ή σύντροφοι  - που πήγαν για τσιγάρα ένα βράδυ και ξέχασαν να γυρίσουν - αλλά είναι συγγενείς μας;  Σκέψου το βράδυ να μιλάς με την αδερφή σου και το πρωί να μην θέλει να έχει επαφές μαζί σου.  Θα μου πείτε δεν σου είχε δώσει κάποια δείγματα πως η σχέση σας δεν είχε γερά θεμέλια;  Κι αν δε μου είχε δώσει, κι αν όλα ήταν τόσο ειδυλλιακά που νόμιζες πως ακόμη κι αν έρθει η συντέλεια του κόσμου, θα είχατε η μία την άλλη;

Αυτές τις καταστάσεις δύσκολα τις διαχειρίζεται ένας άνθρωπος και πάντοτε του αφήνουν σημάδια στην ψυχή του και στον τρόπο που συμπεριφέρεται.  Όταν νιώσεις πως χάνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, όταν χάνεις τις σταθερές της ζωής σου είναι δύσκολο να ξανά εμπιστευτείς  τον οποιοδήποτε.  Κι όπως είπαμε παραπάνω πολλοί άνθρωποι αποφασίζουν να μας ξεγράψουν, μόνο που μας δίνουν ένα λόγο, κι έχουμε κι εμείς και πορευόμαστε στη ζωή μας μετέπειτα.  Όταν όμως αυτός ο αποχωρισμός είναι αναίτιος, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν, βλέπεις παντού εχθρούς και πιστεύεις πως όλοι θα σε εγκαταλείψουν κάποια στιγμή. Μαθαίνεις να υψώνεις τοίχους και δεν πιστεύεις πλέον στα μεγάλα λόγια.  Εφόσον σε παράτησε η αδερφή σου γιατί να μη σε παρατήσει η φίλη σου, ο σύντροφός σου και όλοι όσοι έχεις για παρέα;  Νομίζω πως γίνεσαι καχύποπτος και δικαιολογημένα, αφού έχεις νιώσει την ύστατη προδοσία.

Παλαιότερα δεν μπορούσα να ακούσω με τίποτα την έκφραση «εγώ σε θεωρώ σαν αδερφή μου», νομίζω χτυπούσε ένα καμπανάκι κινδύνου μέσα μου και δεν μπορούσα να το σταματήσω για κανέναν λόγο.  Τώρα πλέον έχω μάθει να δίνω περισσότερες ευκαιρίες και να αφήνω το χρόνο να ξεχωρίσει τις αλήθειες από τα ψέματα.  Υπήρξαν πολλά ψέματα όλα αυτά τα χρόνια, όμως υπήρξαν και αλήθειες, δηλαδή άνθρωποι που κράτησαν το λόγο τους και έχουν παραμείνει στη ζωή μου. 

Ένα τελευταίο που θέλω να επισημάνω είναι πως έχω σταματήσει να κατηγορώ τον εαυτό μου, στην αρχή νόμιζα πως εγώ έφταιγα για όλα και πως αν άλλαζα συμπεριφορά όλα θα ήταν όπως πριν.  Μόνο που αυτό ήταν άδικο για μένα γιατί όσο κι αν το ήθελα, δεν υπήρξε ανταπόκριση καμία.  Όταν ένας θεραπευόμενος έρθει στο γραφείο με  παρόμοιο θέμα, αυτό που του λέει ο ψυχολόγος είναι  να εστιάσει στη δική του συμπεριφορά κι όχι στου άλλου, γιατί ούτως ή άλλως δεν γίνεται και όλο αυτό να το δει σαν κίνητρο ανάπτυξης.  Αυτό λοιπόν έκανα κι εγώ, έμαθα όλη αυτή την κατάσταση να την μεταφράζω σε κάτι θετικό και εποικοδομητικό και πάνω από όλα δεν έπαψα να πιστεύω στις ανθρώπινες σχέσεις. 


Share |