26/07/2017

Οι αγνοί του Άντριου Μίλερ

Ένα περίεργο μυθιστόρημα στο οποίο μολονότι δεν υπάρχουν μεγάλες ανατροπές και η υπόθεση διαδραματίζεται σε ένα μέρος που δεν θα το χαρακτήριζες ειδυλλιακό (παλιό νεκροταφείο που ανασκάπτεται σε βάθος για να γίνει ανακομιδή των οστών σε εγκαταλειμμένο ορυχείο και το ίδιο να μετατραπεί σε λαχαναγορά) δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου. Γιατί άραγε; Πιστεύω για τέσσερις λόγους:

  • Είναι καλογραμμένο. Το κείμενο ρέει συνεχώς, ήρεμα, δίχως στολίδια και περιπλοκές. Διόλου τυχαίο που έχει τιμηθεί με το βραβείο Κόστα 2011.
  • Είναι άριστα μεταφρασμένο από τον Θωμά  Σκάσση. Από την αρχή έχεις την εντύπωση ότι δεν διαβάζεις μεταφρασμένο έργο, αλλά πρωτότυπο.
  • Η μεγάλη του δύναμη είναι η περιγραφική δεινότητα του συγγραφέα. Στήνει μπροστά στα μάτια σου σκηνικά, ζωντανές εικόνες και περιστατικά και όλα αυτά με απλότητα, χωρίς τυμπανοκρουσίες.
  • Ο χρόνος και ο τόπος (Παρίσι 1785) είναι τέτοιος που κεντρίζει το ενδιαφέρον. Πράγματι, δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλά τέτοια μυθιστορήματα με εξαίρεση ίσως Το Άρωμα του Πάτρικ Ζίσκιντ. Το κλίμα προμηνύει την επανάσταση που έρχεται σε λίγα χρόνια (1789).

Πριν συνεχίσουμε ας δούμε πώς παρουσιάζεται το βιβλίο στο οπισθόφυλλό του:

Στα 1785, το πιο παλιό κοιμητήριο που βρίσκεται στην καρδιά του Παρισιού είναι υπερπλήρες και μολύνει την αναπνοή των περιοίκων. Τότε εμφανίζεται ανάμεσά τους ο Ζαν-Μπατίστ Μπαράτ, ένας νέος μηχανικός από την επαρχία, που έχει αναλάβει να το ανασκάψει εκ θεμελίων κατ’ εντολή του βασιλιά.

Ο Μπαράτ θεωρεί στην αρχή το εγχείρημα απόλυτα ταιριαστό για έναν άνθρωπο της εποχής του ορθολογισμού και ευκαιρία να καθαρίσει το βάρος της ιστορίας. Πριν όμως περάσει πολύς καιρός αρχίζει να υποπτεύεται ότι η καταστροφή του κοιμητηρίου μπορεί να προοιωνίζεται και τη δική του.

Χωρίς να είναι ιστορικό μυθιστόρημα, όπως μας πληροφορεί ο συγγραφέας στο τέλος του βιβλίου, στηρίζεται στο πραγματικό γεγονός της μεταφοράς των οστών του παλιού νεκροταφείου στις κατακόμβες του Παρισιού, όπου μπορεί να δει κανείς και σήμερα.

Το μυθιστόρημα, όπως όλα τα καλά μυθιστορήματα, έχει πολλά επίπεδα αναγνώσεων: κοινωνικά, ιστορικά, πολιτικά, ψυχολογικά, αισθηματικά και άλλα. Ο συγγραφέας αφήνει τον αναγνώστη να τα ανακαλύπτει μόνος του, δίχως να του τα υποδεικνύει ή να τα σχολιάζει. Με αυτό τον τρόπο κάνει τον αναγνώστη να ξαναφέρνει στη μνήμη του, να ξανασκέπτεται και να επεξεργάζεται στοιχεία του βιβλίου και μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσής του.

Ο Άντριου Μίλερ θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους βρετανούς συγγραφείς. Το πρώτο του μυθιστόρημα Λυτρωτής πόνος, εκδόθηκε το 1997 και έτυχε ευρείας αποδοχής από το αναγνωστικό κοινό Αμερικής και Ευρώπης, όπως και τα επόμενα μυθιστορήματά του.

Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, με 400 σελίδες.

«Ο συνεργάτης μας κ. Άρης Γαβριηλίδης είναι συγγραφέας και εικαστικός. Περισσότερα για αυτόν και το έργο του εδώ.»


Share |