27/04/2017

Να αγαπάτε; Ναι! Παθολογικά; Όχι!

Συντάκτης: Νάνσυ Μαρτζάκλη, 09/03/2017

Σε όλους έχει τύχει να αγαπήσουν μια φορά με όλο τους το είναι έναν άνθρωπο, χωρίς όμως να εισπράττουν την “απαιτούμενη” ανταπόκριση από εκείνον. Τις περισσότερες φορές το αντιλαμβάνονται. Νιώθουν την αδιαφορία, αισθάνονται την έλλειψη ενδιαφέροντος ή αγάπης και παρόλα αυτά συμβιβάζονται. Συμβιβάζονται στο να ζουν μια κατάσταση επαναλαμβανόμενη, χωρίς τέρμα. Τι πραγματικά μας κάνει να μην βλέπουμε πως ένα τέτοιο είδος σχέσης μας οδηγεί σιγά-σιγά στην εξαθλίωση της προσωπικής μας αξιοπρέπειας;

Το να αγαπάμε έναν άνθρωπο πολύ δεν είναι σίγουρα κακό. Το να αγαπάμε όμως και να δίνουμε τα πάντα στον άλλο, και αντί για αγάπη και σεβασμό, να παίρνουμε πίσω ένα τίποτα, τότε μπορούμε να είμαστε εκατό τοις εκατό σίγουροι πως κάπου έχουμε κάνει λάθος. Είναι αλήθεια, πως στις σχέσεις, έχουν ανάγκη και τα δύο μέλη να δίνουν αλλά και να παίρνουν ο ένας από τον άλλον.

Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ο ένας από τους δύο, ενώ δεν παίρνει τίποτα, συνεχίζει να μένει και πολλές φορές να επιμένει αλλά και να υπομένει άσχημες, και καμιά φορά προσβλητικές, συμπεριφορές από την άλλη πλευρά. Το να αγαπάμε, δηλαδή παθητικά, παραμερίζοντας τα δικά μας θέλω, τις δικές μας επιθυμίες, τη δική μας ζωή, άρα και τον ίδιο μας τον εαυτό, μας οδηγεί σε ολέθριες καταστάσεις. Κι ενώ λογικά σκεπτόμενοι, η παραμονή σε μια τέτοια σχέση είναι κατηγορηματικά λάθος, κάποιοι δεν το αναγνωρίζουν αμέσως. Ή για να είμαστε πιο ειλικρινείς, αποφεύγουν “οικειοθελώς” τα σημάδια.

Η παθολογική αγάπη, είναι ένα είδος καταστροφικής αγάπης, που δεν θυμίζει σε τίποτα όλα εκείνα τα θετικά συναισθήματα που αντλούμε από μια πραγματικά υγιή σχέση. Αν θα προσπαθούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε, θα λέγαμε πως κρύβει έναν εμμονικό χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει πως το άτομο που αγαπάει παθολογικά, παρουσιάζει ένα είδος εμμονής προς τον/την σύντροφό του/της. Υπάρχει, δηλαδή, το ενδεχόμενο να εμπλέκεται η συναισθηματική εξάρτηση ή ακόμα και η συνήθεια μέσα σε μια παθολογικά αναπτυσσόμενη σχέση.

Η παθολογική αγάπη είναι ένα ψυχολογικό είδος αγάπης. Πιο συγκεκριμένα, σε μια σχέση που στηρίζεται κατά ένα μεγάλο μέρος της στην παθολογική αγάπη που τρέφει το ένα τουλάχιστον μέλος της σχέσης για το άλλο, σημαντικό ρόλο παίζει η ψυχολογία του συντρόφου που παρουσιάζει σημάδια παθολογικής αγάπης. Αυτό οφείλεται κυρίως στην ατομική ψυχολογική συμπεριφορά των δύο συντρόφων, η οποία επηρεάζει άμεσα τη συμπεριφορά τους μέσα στη σχέση. Παραδείγματος χάριν, υπάρχουν ενδείξεις πως ο φόβος της μοναξιάς, ο φόβος  του να μείνει δηλαδή κάποιος μόνος του, μπορεί να οδηγήσει κάποιον στα μονοπάτια της παθολογικής αγάπης. Ακόμα ένας παράγοντας που επηρεάζεται από την ατομική ψυχολογία των δύο συντρόφων και οδηγεί τον έναν από τους δύο συντρόφους στο να αγαπάει με παθολογικό τρόπο είναι το συναίσθημα της ζήλειας που βιώνεται μέσα σε μια σχέση.

Έτσι λοιπόν, φτάνουμε στο σημείο να παρομοιάζουμε την παθολογική σχέση με μια ολέθρια σχέση. Αυτό συμβαίνει γιατί και στις δύο περιπτώσεις οι συνέπειες είναι καταστροφικές. Καμία σχέση που στηρίζεται κατά κανόνα στην παθολογική αγάπη δεν κατάφερε να ευημερήσει εξαιτίας όλων των παραπάνω παραγόντων.

Ένα μεγάλο ποσοστό των περιπτώσεων ανάπτυξης μιας παθολογικής σχέσης οδηγείται στον χωρισμό και μάλιστα με οδυνηρές συνέπειες για το άτομο που μένει «πίσω», όπως άρνηση στο να κάνει οτιδήποτε που θα το βοηθήσει να προχωρήσει παρακάτω στη ζωή του, υιοθετώντας εμμονικές συμπεριφορές μένοντας ουσιαστικά προσκολλημένο στο παρελθόν και παρουσιάζοντας καταστροφικές τάσεις προς τον ίδιο του τον εαυτό γεμίζοντας τύψεις έχοντας την πεποίθηση πως δεν είναι άξιο να αγαπηθεί και να ευτυχίσει στη ζωή του.

Οπότε ποτέ μην πέσετε στη παγίδα του «καλύτερα μια τέτοια σχέση, παρά τίποτα». Σε αυτή την περίπτωση, προτιμήστε το τίποτα, που όσο και αν φαίνεται περίεργο, έχει να σας δώσει πολλά περισσότερα καλά στη ζωή σας και να τη γεμίσει δημιουργικά, από ένα άτομο που θα σας αγαπά παθολογικά!


Share |