24/06/2017

Μύθοι και πραγματικότητα για την αγάπη – Μέρος Β

Ένα άρθρο αφιερωμένο στην κατάρριψη των μύθων που μας εμποδίζουν να κατανοήσουμε την αγάπη και το κυριότερο να αγαπήσουμε. Στο πρώτο μέρος του είδαμε πως οι άνθρωποι βλέπουν την αγάπη ως θέμα τύχης και περιμένουν να έρθει να τους χτυπήσει την πόρτα. Ή ακόμα χειρότερα να τους «χτυπήσει κατακέφαλα», όταν τη μπερδεύουν με τον έρωτα. Άλλοι θεωρούν ότι είναι πολύ μεγάλοι για «το σπορ» και έτσι βγάζουν τον εαυτό τους εκτός παιχνιδιού. Και άλλοι πάλι απογοητεύονται κάθε φορά που βλέπουν οι άλλοι να μην τους αγαπούν όπως οι ίδιοι θα ήθελαν ή θα περίμεναν.

Αφού ξεπεράσουμε λοιπόν αυτά τα πρώτα εμπόδια που ορθώνονται στο δρόμο μας για την αγάπη λόγω των στρεβλών πεποιθήσεων που κουβαλάμε, πάμε να δούμε τρία ακόμη εμπόδια που βασανίζουν πολύ κόσμο στη ζωή τους.

Μύθος Νο.5 –«Όταν θυσιάζομαι για σένα, τότε σε αγαπώ αληθινά»

«Αγαπώ το παιδί μου πιο πολύ κι από τη ζωή μου», «Θυσιάστηκα για το παιδί μου», «Έγινα θυσία για σένα». Χαρακτηριστικές εκφράσεις που χρησιμοποιούνται τακτικά και δίνουν ένα νόημα στην αγάπη που δεν θα έπρεπε να έχει. Θεωρούμε ότι όταν αγαπάμε κάποιον πιο πολύ κι από τον εαυτό μας, αυτό είναι μεγάλη αρετή. Γι’ αυτό και αντίστοιχα το διατυμπανίζουμε ότι έχουμε γίνει θυσία για το παιδί μας, το σύντροφό μας κ.ο.κ.

Η λέξη θυσία όμως υποδηλώνει αρνητικά συναισθήματα που ουδεμία σχέση δεν έχουν με την αγάπη. Συνήθως εκφράζει έλλειψη, απογοήτευση, καμιά φορά πικρία, αδικία, θυμό, ακόμα και αγανάκτηση. Πώς είναι δυνατόν τέτοια συναισθήματα να συνυπάρχουν με την αγάπη;

Πραγματικότητα

«Μπορείτε να αγαπήσετε τους άλλους μόνο όσο αγαπάτε τον εαυτό σας». Όσοι ισχυρίζονται ότι αγαπούν κάποιον άλλο περισσότερο από τον εαυτό τους, απλώς δεν αγαπούν τον εαυτό τους αρκετά και έχουν βρει ένα ωραιότατο άλλοθι για να κρυφτούν. Μπορεί να μη θεωρούν τον εαυτό τους άξιο να αγαπηθεί, γι’ αυτό και διοχετεύουν όλη τους την αγάπη σε κάποιο άλλο πρόσωπο. Ίσως σε μια απέλπιδα προσπάθεια να δώσουν αξία στον εαυτό τους που κατά βάθος δεν πιστεύουν ότι έχουν. Λογικό δεν είναι αν το σκεφτείτε; Κάποιος που αγαπάει κάποιον τόσο που θυσιάζει τον εαυτό του, σίγουρα θα είναι καλός άνθρωπος. Ο παράδεισος θα του ανήκει κάποιο στιγμή. Κι όμως, αν το ψάξετε θα δείτε ότι οι θρησκείες του κόσμου αναιρούν αυτή την πεποίθηση. «Αγάπα τον πλησίον ως εαυτόν», μας λέει ο χριστιανισμός. Όχι λιγότερο από τον εαυτό μας. «Οι περισσότερες θρησκείες του κόσμου ζητούν να αγαπάμε τον εαυτό μας». Ο λόγος είναι ότι αν δεν αγαπάμε τον εαυτό μας, στην πραγματικότητα δεν είμαστε σε θέση να αγαπήσουμε κανέναν άλλο αληθινά.

Πραγματικότητα Νο.2

«Η αγάπη για τον εαυτό μας εδράζεται στη θεμελιώδη αλήθεια ότι μπορούμε να δώσουμε μόνο ό,τι έχουμε και να διδάξουμε μόνο ό,τι ξέρουμε». Το γνωστό ρητό «Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος» έχει απόλυτη εφαρμογή τελικά και σε μη υλικά αγαθά, όπως η αγάπη.

Μύθος Νο.6 – «Η αγάπη είναι συναίσθημα»

Δεν είναι ακριβώς μύθος. Η αγάπη είναι και συναίσθημα. Αλλά αυτή η πεποίθηση δίνει μια περιορισμένη οπτική της αγάπης που τελικά οδηγεί σε παρανοήσεις. Νομίζουμε ότι ή νιώθουμε ή δεν νιώθουμε αγάπη. Κάποια στιγμή έρχεται μόνη της και αντίστοιχα μπορεί να φύγει. Είναι όμως έτσι;

Πραγματικότητα

«Η αγάπη είναι τέχνη, αλλά και επιστήμη». Το μοιραίο λάθος που κάνουμε συχνότατα στις σχέσεις μας είναι το πόσο τις θεωρούμε δεδομένες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλές φορές να φερόμαστε στους αγαπημένους μας χειρότερα από ότι θα φερόμασταν σε οποιονδήποτε άλλο. Λέμε κουβέντες που πληγώνουν. Κάνουμε ασυγχώρητα λάθη και περιμένουμε από τους άλλους να μας συγχωρέσουν στο όνομα της αγάπης. Η πραγματικότητα είναι ότι η αγάπη, όπως κάθε τι που αξίζει, απαιτεί υπομονή, συνειδητή και καθημερινή προσπάθεια για να διατηρηθεί. Ακόμα και σε σχέσεις μάνας-παιδιού που θεωρείται η υπέρτατη αγάπη έχουμε δει ψυχρές σχέσεις και αποξένωση, προφανώς  γιατί ξέχασαν ότι η αγάπη που δεν εκδηλώνεται απλώς δεν υπάρχει! Ή και να υπάρχει, κάλλιστα πεθαίνει.

Μύθος Νο.7 – «Όποιος αγαπάει παιδεύει», «Όποιος αγαπάει ζηλεύει» και όλα τα συναφή...

Εδώ είναι ο μύθος που νομιμοποιεί κάθε εγωιστική, κακομαθημένη συμπεριφορά από ανθρώπους που απλώς δεν μπορούν να συγκρατήσουν τον εαυτό τους, στο όνομα της αγάπης. Αυτός κι αν είναι μύθος! Το αντίθετο της αγάπης το ονομάζουμε αγάπη για να χρυσώσουμε το χάπι σε αυτούς που έχουν την ατυχία να «το τρώνε στη μούρη».

Πραγματικότητα

«Στην αγάπη δεν υπάρχει χώρος για ζήλια. Το να απαιτούμε να υπάρχει κάποιος μόνο για εμάς είναι μια εγωκεντρική ψευδαίσθηση που θα έπρεπε να έχουμε αφήσει πίσω μας από τα παιδικά μας χρόνια». Η ζήλια είναι ένδειξη ελέγχου πάνω σε έναν άλλο και δηλώνει ξεκάθαρα τη δική μας ανασφάλεια και έλλειψη αγάπης στον εαυτό μας και αυτοσεβασμού. «Ο απόλυτος έλεγχος πάνω σε έναν άλλο δεν είναι ούτε εφικτός, ούτε επιθυμητός, ούτε ένδειξη αγάπης. Αντίθετα καταστρέφει αυτό που υποτίθεται ότι προστατεύει».

Η αληθινή αγάπη απελευθερώνει το άλλο άτομο. Του δίνει χώρο και χρόνο να είναι ο εαυτός του και να αναπτύσσεται όπως θέλει ο ίδιος. Αυτή είναι η αλήθεια και ισχύει για οποιαδήποτε σχέση αγάπης. Επομένως κάποιος που σε αγαπάει ούτε σε παιδεύει, ούτε σε ζηλεύει, ούτε προσπαθεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο να σε αλλάξει. Σε αποδέχεται και σε αγαπάει όπως ακριβώς είσαι. Αυτή είναι άλλωστε και η πεμπτουσία της αγάπης!

Το παρόν άρθρο βασίστηκε ως ιδέα στο βιβλίο του Λεό Μπουσκάλια «Γεννημένοι να αγαπάμε». Τα αποσπάσματα σε εισαγωγικά προέρχονται από εκεί.

Για μια πληρέστερη παρουσίαση του βιβλίου δείτε εδώ.


Share |