20/02/2017

Και μετά τι;

Υπάρχουν τόσα λαμπρά μυαλά γύρω μας που αφιερώνουν όλη τους την ενέργεια και τη φαιά ουσία για να βρίσκουν τους λόγους για τους οποίους θα αποτύχει μια πρωτότυπη ιδέα.

Σιγά το κατόρθωμα! Μα αυτό είναι το εύκολο! Οποιοσδήποτε, ανά πάσα στιγμή, μπορεί να σκεφτεί όλους τους κινδύνους και τις πιθανότητες αποτυχίας, για να μην προσπαθήσει να υλοποιήσει το όνειρό του ή έστω μια ιδέα του.

Μήπως δεν έχει συμβεί και σ’ εσάς; Καθημερινά συναντάμε ανθρώπους που μας συμβουλεύουν να μην αποτολμήσουμε κάτι (μια νέα επιχείρηση, μια σχέση με ξένο, ένα παράτολμο ταξίδι, μια τρελή εφεύρεση), γιατί μπορεί να αποτύχουμε και «θα πάθουμε αυτό», «εκείνο και το άλλο» (ατελείωτη η λίστα επιχειρημάτων για τους κινδύνους)!

Αυτός είναι ο κανόνας;

Δείτε το και στην πράξη… Πειραματιστείτε για να δείτε και μόνοι σας. Πείτε μια τρελή ιδέα, κάτι που λαχταράει ή ποθεί η καρδιά σας αλλά διστάζετε να τολμήσετε σε φίλους, γνωστούς και συγγενείς και προσέξτε τι θα σας πουν.

Τι θα συμβεί; Οι περισσότεροι θα προσπαθήσουν να σας αποτρέψουν, θα σας απαριθμήσουν όλες τις δυσκολίες υλοποίησης –δήθεν ως προειδοποίηση– ή, στην καλύτερη περίπτωση– θα μείνουν ουδέτεροι! Φαντάζει μάλλον απίθανο να βρεθεί κάποιος που να ενθουσιαστεί με την ιδέα σας και να ξοδέψει χρόνο και ενέργεια για να συζητήσει μαζί σας πώς θα μπορούσε να υλοποιηθεί.

Όλοι αυτοί που θα προσπαθήσουν να με αποτρέψουν ή να με προειδοποιήσουν είναι κακεντρεχείς; Με φθονούν και δε θέλουν να προοδεύσω στη ζωή μου; θα μου πείτε, εύλογα.

«Όχι βέβαια», είναι η απάντηση. Οι περισσότεροι θα το κάνουν με καλή πρόθεση, γιατί θέλουν να σε προστατεύσουν, γιατί φοβούνται μήπως πληγωθείς.

Και δεν μπορείς και να τους κατηγορήσεις γιατί σου λένε αυτό που πιστεύουν. Το ίδιο κάνουν και στους εαυτούς τους. Εστιάζουν στις αρνητικές πλευρές και των δικών τους πρωτότυπων ιδεών, με αποτέλεσμα να τις εγκαταλείπουν για λόγους αυτοπροστασίας.

Αφού λοιπόν το κάνουν στον εαυτό τους, πώς είναι δυνατό να μην το κάνουν και σ’ εσάς; Όλοι, έστω και ασυνείδητα, τείνουμε να υποστηρίζουμε σθεναρά τις ιδέες και τις πεποιθήσεις μας, πιθανότατα για λόγους αυτοσεβασμού. Εάν δεν υποστηρίζεις τις επιλογές σου, είναι σαν να αμφισβητείς τον ίδιο σου τον εαυτό.

Παράλογο; που έλεγε και η μάνα Μήτση στους «Δέκα Μικρούς Μήτσους».

Όχι βέβαια! Άρα, λογικό!

 

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Σας φαίνεται απίστευτο γιατί οι άνθρωποι εστιάζουν στις αιτίες αποτυχίας μιας ιδέας και όχι στις πιθανότητες επιτυχίας της;

Μήπως κατά βάθος φοβούνται ότι μπορεί και να πετύχει;

Κι όμως, το ενδεχόμενο της επιτυχίας μπορεί να δημιουργήσει τεράστιο φόβο. Γιατί η επιτυχία δημιουργεί ευθύνες. Δημιουργεί μια προσμονή, μια αγωνία για το «Και μετά τι;».

Μια μόνο σκέψη μας δημιουργείται και τριγυρίζει στο μυαλό μας συνεχώς:

«Ωραία, πέτυχα. Και μετά τι; Τι πρέπει να κάνω τώρα;

Μήπως τώρα πρέπει να νιώθω ευτυχισμένος;

Και μετά;».

(Υπήρχε μια διαφήμιση στην τηλεόραση για τραπεζικό δάνειο, όπου ένα γλυκύτατο κοριτσάκι ερμηνεύει υπέροχα αυτό το «Και μετά τι;».

Φυσικά, άλλο το μήνυμα της συγκεκριμένης διαφήμισης και άλλη η σκέψη που στροβιλίζεται στο μυαλό μας. Όμως, αυτό που μου έμεινε είναι το φοβερό ταλέντο που έχουν τα παιδιά να «φτύνουν» την κάθε τους σκέψη. Έτσι απλά και ακατέργαστα. Σκέψεις που και οι ενήλικες μπορεί να κάνουν, αλλά που δεν τολμάνε να εκφράσουν. Ωραία, θα μας δώσετε το δάνειο. Και μετά τι;)

Έτσι λοιπόν κι εδώ. Φόβος για το «Και μετά…» της επιτυχίας.

 

Το αντίθετο σενάριο

Ας εξετάσουμε τώρα το άλλο σενάριο, αυτό της αποτυχίας.

Κανένας φόβος!

Σε διπλό ρόλο, ΕΣΥ που έχεις την ιδέα και την εκφράζεις, ΕΣΥ που κάνεις το δικηγόρο του διαβόλου ακούγοντάς την, προβάρεις όλο το διάλογο για τις αιτίες που θα αποτύχει η ιδέα σου:

- Αξίζει τόσος αγώνας; Και αν αποτύχω;

- Μπα… δε βαριέσαι. Άσ’ το, δεν αξίζει!

- Καλύτερα να είμαστε σίγουροι!

 

Αποτέλεσμα;

Εγκαταλείπεις την ιδέα σου με καθαρή συνείδηση, γιατί θεωρείς ότι προστάτευσες τον εαυτό σου από τον κίνδυνο!

Τι είχα, τι έχασα; Μια σκέψη ήταν, πάει, πέρασε.

Ή, τέλος πάντων, θα περάσει.

 

Δε σας θυμίζει τίποτα ο παραπάνω διάλογος; Εγώ προσωπικά τον ακούω σχεδόν καθημερινά από ανθρώπους. Και αν δεν τον ακούω, ξέρω ότι αυτά τα λένε μέσα τους, γιατί παραμένουν άπραγοι, μονίμως στην ίδια κατάσταση, που τους δυσαρεστεί, χωρίς ποτέ να τολμάνε μια αλλαγή. Στη βόλεψή τους…

Ενώ, αν πιστέψεις στο ενδεχόμενο της επιτυχίας, τότε είναι που αρχίζουν τα δύσκολα.

Τότε πρέπει να ξεκινήσεις αγώνα για να υλοποιήσεις το στόχο σου.

Αγώνα με τον εαυτό σου και τις αδυναμίες του,

αγώνα για να ξεπεράσεις τα εμπόδια που θα συναντήσεις,

αγώνα για να αντιμετωπίσεις αυτούς που θα σε αμφισβητήσουν,

αγώνα για να κρατηθείς στα πόδια σου και να συνεχίσεις την προσπάθεια,

και ... αγώνα για να κρατήσεις την πίστη σου μέχρι την τελική υλοποίηση του στόχου!

 

Γκολ ή αυτογκόλ…

Ο Αϊνστάιν έλεγε ότι «το άκρον άωτο της παράνοιας είναι να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα επαναλαμβάνοντας ακριβώς τα ίδια πράγματα».

Ξέρετε τι μου θυμίζει όλο αυτό; Βλέπετε ποδόσφαιρο;

Ποια πιστεύετε ότι είναι η πιο άτυχη στιγμή που μπορεί να συμβεί σε μια ομάδα;

Υποθέτω ότι η πιο γελοία-τραγική στιγμή που μπορεί να ζήσει ένας παίχτης είναι όταν η ομάδα του τρώει αυτογκόλ.

Κι αν το έχει βάλει ο ίδιος; Ε, εκεί είναι κορυφαία στιγμή περηφάνιας!

Πιστεύω ότι μέσα από τα σπορ μπορούμε να εκφράσουμε παραστατικά έννοιες ανάλογες με αυτές που συναντάμε στη καθημερινή μας ζωή και είναι δύσκολο να τις συλλάβουμε.

Και μπορεί στο ποδόσφαιρο να μην μπαίνουν πολλά αυτογκόλ, στη ζωή όμως «σκοράρουμε» τέτοια σχεδόν καθημερινά.

Όταν ένας άνθρωπος πείθει τον εαυτό του ότι αν τολμήσει αυτό που ονειρεύεται, θα αποτύχει, επομένως δεν προσπαθεί, είναι σαν να βάζει μόνος του αυτογκόλ!

Αποτέλεσμα; Η ήττα.

Από ποιόν ηττήθηκε όμως; Προφανώς από τον εαυτό του, είναι η απάντηση.

Αυτογκόλ!

 

Πιστέψτε στην ιδέα σας

Εάν μελετήσετε ιστορίες επιτυχημένων ανθρώπων (εφευρέτες, επιστήμονες, επιχειρηματίες, πολιτικοί, ηγέτες) θα δείτε ότι κρύβεται μια κοινή συνισταμένη σε όλες τις περιπτώσεις: ήταν όλοι άνθρωποι που είχαν μια καινοτόμο ιδέα, την πίστεψαν με όλη τους την ψυχή και αφιέρωσαν ενέργεια, μυαλό και πόρους για να την υλοποιήσουν. Και πέτυχαν.

Γι’ αυτό λοιπόν μην εγκαταλείπετε τις ιδέες σας. Εάν κάποια ιδέα σας «βασανίζει το μυαλό» σκεφτείτε την πολύ προσεκτικά. Κάντε έρευνα, ζυγίστε τα υπέρ και τα κατά, και πάνω απ’όλα ψάξτε μέσα σας κατά πόσο την πιστεύετε με όλη σας την ψυχή.

Εάν συμβαίνει αυτό, τότε πραγματικά θα βρείτε τον τρόπο να την υλοποιήσετε. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις υλοποίησης μιας οποιασδήποτε ιδέας είναι: πίστη, υπομονή και επιμονή. Πρέπει να πιστεύετε ακλόνητα ότι η ιδέα που κυνηγάτε αξίζει να πραγματοποιηθεί και ότι εσείς θα τα καταφέρετε, ό,τι εμπόδιο και να συναντήσετε στην πορεία.

Kαι να θυμάστε:

 

«Ο κόσμος ανοίγει δρόμο για να περάσει αυτός που γνωρίζει που πηγαίνει»

Ντέιβιντ Σ. Τζόρνταν


Share |