21/08/2017

Πώς μια γυναίκα μπορεί να μετατρέψει τον πόνο σε δύναμη

Πλησιάζει η γιορτή της γυναίκας, συνήθως δεν ασχολούμαι με γιορτές που έχουν στόχο την κατανάλωση και μόνο, οι γυναίκες γιορτάζουν κάθε μέρα.  Αυτή τη φορά όμως αποφάσισα να γράψω ένα άρθρο και να το αφιερώσω σε μια γυναίκα σύμβολο, σε μια γυναίκα δυνατή και ευαίσθητη ταυτόχρονα. 

«Είσαι γυναίκα, είσαι δύναμη και μπορείς να τα καταφέρεις σε όλες τις δυσκολίες  και να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου.  Απλώς αγάπησε τον εαυτό σου και εμπιστεύσου τις αποφάσεις σου».

Θα μου πείτε όλες οι γυναίκες είναι δυνατές και δυναμικές, εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με μια ξεχωριστή περίπτωση.  Μιλάμε για μια γυναίκα, μια σύντροφο, μια μητέρα και μια επαγγελματία που δε μοιάζει με τις άλλες.  Αρχικά, θα σταθείς στο χαμόγελό της, το γέλιο της και στα πολύχρωμα μαλλιά της, που κλέβουν τις εντυπώσεις.  Όμως, δεν είναι μόνο αυτό, είναι πολλά παραπάνω αν την γνωρίσεις ως άνθρωπο.  Πρόκειται για έναν άνθρωπο που αναμετρήθηκε με τα συναισθήματά του, που έβαλε πίσω τις προσωπικές ανάγκες και φιλοδοξίες και μεγάλωσε τέσσερα παιδιά, που την έκαναν περήφανη. Που βίωσε την χειρότερη μορφή απώλειας που μπορεί να διαχειριστεί το μυαλό του ανθρώπου όταν έχασε την κόρη της από καρκίνο.  Κι εκεί που λες πως αυτή η γυναίκα έφτασε στα όριά της, εκεί που δεν μπορεί να συλλάβει ανθρώπου νους τον πόνο και την θλίψη, βρήκε τη δύναμη και προχώρησε μπροστά. 

Όπως είπα παραπάνω είναι σύμβολο για όλους εμάς που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα μικρά, τα καθημερινά προβλήματα, που μας φαίνεται αδιανόητο να χάσουμε τη δουλειά μας, να χωρίσουμε ή να έχουμε οικονομικές δυσκολίες. Εκείνη, όταν τελείωσε η άσχημη «πίστα» που έπαιζε,  έκανε restart και βούτηξε στα βαθιά για την επόμενη.  Την ακούω να μιλάει για το παιδί της, την νεράιδά της, που έχασε και νιώθω πως κρατάει μόνο τις καλές στιγμές, τις βόλτες στη Βοστώνη κοντά στο νοσοκομείο, την φορά που πήρε αγκαλιά το εγγόνι της (το παιδί της καρδιάς της, όπως η ίδια λέει) και την απόφαση που πήρε να γίνει δεύτερη μάνα για εκείνο.  Είναι ευλογία αυτό το μικρό κοριτσάκι, που μιλάει, κάνει χειρονομίες, ακόμη και ασκήσεις γυμναστικής όπως η μαμά της, είναι όμως και μια υπενθύμιση πως τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο και πως όλα μπορεί να αλλάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη. 

Ποτέ δε σας έχω κρύψει την αλήθεια εδώ μέσα και σίγουρα δε θα παραλείψω να αναφέρω, πως υπάρχουν και δύσκολες μέρες, ή μάλλον δύσκολα βράδια όπως τα αποκαλεί, τότε που έρχονται οι αναμνήσεις και ίσως ένα μικρό παράπονο, γιατί να χάνονται νέοι άνθρωποι, που δεν έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο της ζωής τους.  Αυτές τις βραδιές, τις σκοτεινές, της απομόνωσης, ζωγραφίζει και ζωγραφίζει υπέροχα πορτραίτα, ίσως από τα πιο εκφραστικά που έχω δει, γιατί απεικονίζουν τα δικά της συναισθήματα. Έχει βρει μια διέξοδο που την εκφράζει κι από αυτό μπορούμε να παραδειγματιστούμε όλοι μας.

Σε μια κοινωνία που οι άνθρωποι βάζουν εύκολα ταμπέλες, που ασκούν εύκολη κριτική, που περιχαρακώνονται μόνο στα αρνητικά και στη μιζέρια, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που σαν αναμμένοι φάροι μας φωτίζουν το δρόμο για την αισιοδοξία.  Για αυτή τη γυναίκα σας μίλησα, την γλυκιά, την ευαίσθητη, την ευγενική, την γκρινιάρα (όπως εκείνη λέει), την ονειροπόλα, την ευαισθητοποιημένη με τους αδύναμους, μα πάνω από όλα την καλλιτέχνη που ας γίνει παράδειγμα για όλους εμάς.

«Ιδού, αυτές οι γυναίκες φέρονται θαυμαστά

Αυτές είναι μεγαλόψυχες, και λένε ότι μαθαίνουν από μας

Δε δειλιάζουν, μολονότι τους επάρθηκε η ελπίδα που είχαν να γεννήσουν τέκνα για τη δόξα και για την ευτυχία.

Εμείς λοιπόν μπορούμε να μάθουμε  απ’ αυτές και τες λατρεύουμε έως την ύστερην ώρα…» Διονύσιος Σολωμός

Στην Ροζούλα, που αποτελεί έμπνευση με τη στάση ζωής της.


Share |