22/09/2017

Εργασιομανία: μια ασθένεια

Εργασιομανία: μια ασθένειαΔουλεύουμε για να καλύψουμε ταυτόχρονα πολλές ανάγκες, υλικές (βιοπορισμός) και ψυχολογικές (ανάγκη για επιτεύγματα, κοινωνικό γόητρο, job satisfaction, κλπ). Η κοινωνία και ο πολιτισμός μας εξυμνεί την σκληρή δουλειά.  Προσοχή όμως, υπάρχουν και όρια τα οποία αν τα υπερβείς γίνεσαι εργασιομανής (workaholic).

Η εργασιομανία, όπως φανερώνει το δεύτερο συστατικό της λέξης, είναι μια ψυχολογική πάθηση. Ο εργασιομανής δουλεύει ατέλειωτες ώρες, σε μόνιμη βάση, ανεξάρτητα από τις πραγματικές ανάγκες της εργασίας του. Εδώ η εργασία επενεργεί όπως όλα τα ναρκωτικά: θέλεις όλο και μεγαλύτερη δόση. Η αγγλική jargon έχει προσφυώς συνδυάσει δύο λέξεις, την εργασία και τον αλκοολισμό συνθέτοντας το υβρίδιο "workaholic" για να δείξει παραστατικά την παθογένεια της κατάστασης.   

Ο εργασιομανής καλύπτει ψυχολογικά του προβλήματα που μόνον εκείνος ξέρει (το πιθανότερο, αγνοεί), όπως χαμηλή αυτοεκτίμηση, φόβος θανάτου, κακή σχέση με σύντροφο κλπ. Τελικά, όχι μόνο δεν λύνει κανένα από τα προβλήματά του αλλά τα επιτείνει ή δημιουργεί νέα, στον εαυτό του και στην οικογένεια. Ιδίως στα παιδιά του, που τον βλέπουν από σπάνια έως καθόλου. 

Ο εργασιομανής κρύβει την πάθησή του πίσω από την ηθική της εργασίας, που του παρέχει ασυλία: κατηγορεί τον τεμπέλη, τον  φυγόπονο, τον λουφαδόρο, όχι τον φίλεργο, τον δουλευταρά, τον σκληρά και φιλότιμα  εργαζόμενο.  Έχοντας εξασφαλίσει την κοινωνική επιβράβευση ή έστω ανοχή, συνεχίζει ακάθεκτος. Η οικογένειά του υποφέρει, αλλά αυτό το πρόβλημα δεν εμπίπτει στην κριτική της κοινωνίας.

Εργασιομανία: μια ασθένειαΤο πρώτο της σειράς αυτών των άρθρων με τίτλο "Η χρυσή συμβουλή" έλεγε πως οφείλουμε πρώτα να προσέχουμε τον εαυτό μας, ύστερα την οικογένειά μας και τελευταία τη δουλειά μας, με αυτήν ακριβώς τη σειρά. Διαφορετικά, αν δεν είμαστε εμείς καλά, θα παραμελήσουμε τα επόμενα δύο ενώ αν έχουμε προβλήματα με την οικογένειά μας δεν θα μπορούμε να αποδώσουμε στην εργασία μας. Ο εργασιομανής βεβαίως, ανατρέπει πλήρως αυτή την σειρά, βάζοντας πρώτα τη δουλειά του, μετά την οικογένειά του και στο τέλος τον εαυτό του.  

Ρώτησαν την καμήλα αν προτιμά την κατηφοριά από την ανηφοριά.  "Ίσιος δρόμος δεν υπάρχει;" απάντησε απλά εκείνη. Οι αρχαίοι το είπαν με δυο λέξεις: "μέτρον άριστον", "μηδέν άγαν". Οι νεότεροι προτίμησαν μιαν ολίγον απρεπή αλλά εύγλωττη παροιμία, "είπαν του τρελού... και εκείνος...".


Share |