26/04/2017

Ατέλειωτες ευκαιρίες... σε τελειωμένους ανθρώπους

Συντάκτης: Θώμη Μπαλτσαβιά, 08/04/2017

Όποιος από εμάς ισχυριστεί πως δεν έχει δώσει πέραν του δέοντος ευκαιρίες σε άνθρωπο, που ενδεχομένως γνώριζε καλά πως δεν το άξιζε, δεν θα είναι ειλικρινής. Πόσες φορές δεν είπαμε πως θα'ναι η τελεταία άραγε; Και υπήρξε κι άλλη...

Δεν τη δίνουμε ποτέ ωστόσο στον άλλον αφού ξέρουμε πως δεν έχει νόημα κατά βάθος. Στον εαυτό μας τη δίνουμε και αυτό θα πρέπει να το παραδεχτούμε, αν μη τι άλλο.

Σε ποιους δίνουμε ευκαιρίες

Είναι σαφές ότι ευκαιρίες και μάλιστα αμέτρητες δίνουμε σε κάποιο πρόσωπο που μας είναι πολύ σημαντικό, νιώθουμε πολλά και του έχουμε αδυναμία κι ας μην έπρεπε. Πότε τις δίνουμε εμείς και ενίοτε μας τις ζητάει εκείνο με πρόθεση να επανορθώσει αυτή τη φορά. Εννοείται πως έχει απόλυτη επίγνωση των αισθημάτων μας και ποντάρει μάλιστα και σε αυτά. Όπως εννοείται πως κι εμείς υποκύπτουμε σε αυτά και... μαλώνουμε με τη λογική μας.

Γιατί το κάνουμε

Δηλώνει ότι δεν θέλει να μας χάσει και αυτό ακριβώς ισχύει και για εμάς, γι'αυτό και δίνουμε παράταση. Κατά βάθος γνωρίζουμε ότι δεν θα αλλάξει κάτι και ότι ίσως πονέσουμε και πάλι, μα δεν έχουμε ετοιμαστεί ψυχολογικά για την αλλαγή. Δεν είμαστε σε θέση, όσο κι αν μας απογοήτευσε, να εγκαταλείψουμε αυτό το άτομο άσχετα με το ότι δεν βγαίνει εκεί που θα έπρεπε. Δίνοντας ευκαιρίες σαφώς και δεν σταυρώνουμε τα χέρια περιμένοντας ένα θαύμα. Εξηγούμε στον άλλον τι μας ενόχλησε, του κάνουμε κατανοητό γιατί ίσως πικραθήκαμε και θέτουμε τα όριά μας ...ξανά ή πια... αν δεν το έχουμε κάνει.

Επιλογές

Οι επιλογές μας είναι συγκεκριμένες και μόνο δυο ως εναλλακτικές λύσεις σε τέτοια περίπτωση. Ή δέχεσαι τον άλλον όπως είναι κι ας μην είναι αυτά που θέλεις ή πρέπει κατά την κρίση σου και την ανάγκη σου εφόσον δεν αντέχεις την απώλειά του... ή κάνεις κουράγιο και επιστρατεύσεις δύναμη να φύγεις σταματώντας να δίνεις ευκαιρίες που δεν έχουν νόημα.

Τέλος περιόδου... ευκαιριών

Πραγματικά το πότε ακριβώς θα σταματήσουμε να δίνουμε ευκαιρίες και πότε θα είναι η τελευταία, ούτε εμείς οι ίδιοι το ξέρουμε άσχετα από το τι λέμε. Προφανώς αυτό είναι κάτι που θα συμβεί από μόνο του την κατάλληλη στιγμή που πια ο εαυτός μας θα έχει κορεστεί και θα έχει καταλάβει. Κάποια στιγμή που θα αντέξουμε να αποχωρήσουμε, διότι θα έχουν επικρατήσει πια άλλα συναισθήματα. Κάποια μέρα που απλά θα έχουμε κουραστεί και δεν θα έχουμε άλλο απόθεμα ή απλά δεν θα επιθυμούμε τίποτα πια από αυτό το πρόσωπο. Προφανώς είναι καλύτερα να περιμένεις να έρθει μόνη της αυτή η ώρα διότι δεν θα είναι τόσο επώδυνο πια. Άλλωστε θα αισθάνεσαι μια χαρά με σένα εφόσον θα ξέρεις ότι έδωσες ευκαιρίες και δεν φέρεις κάποια ευθύνη. Ίσα ίσα που ενδεχομένως θυμώσεις τούτην την ώρα με τον εαυτό σου που έδωσες τόσες πολλές, μα δεν έχει νόημα πίστεψέ το. Το ήθελες, το ένιωθες... το'κανες.

Παράμετροι

Το πόσες ευκαιρίες θα δώσει κανείς ακόμη κι εκεί που δεν αξίζει ο κόπος, είναι αναλογικό με το χαρακτήρα του αφενός και αφετέρου με το πόσα αισθάνεται για τον άλλον. Γι'αυτό συγχωρεί κι ανέχεται άλλωστε. Κανόνες σε αυτά δεν υπάρχουν και κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Παίζει ρόλο ακόμη και η συγκεκριμένη περίοδος της ζωής μας, τι εμπειρίες έχουμε και τι μας άφησαν κατάλοιπα, οι ανάγκες που έχουμε και κυρίως η ψυχολογική μας κατάσταση. Γι'αυτό και είναι προσωπική υπόθεση και δεν χρειάζονται κριτές, ούτε παρεμβάσεις. Ας μην ξεχνούμε πως αν δεν περπατήσεις με τα παπούτσια του άλλου, όσο κι αν τον νοιάζεσαι, δεν θα μπορείς να καταλάβεις πραγματικά τη θέση του. Άλλωστε οι όποιες συνέπειες είναι επίσης προσωπική υπόθεση και οι άνθρωποί μας απλά οφείλουν να είναι εκεί για εμάς δίχως σαφώς να μας τρίβουν κατά πρόσωπο πως... ΣΟΥ ΤΑ ΕΛΕΓΑ ΕΓΩ. Τι νόημα έχει;

Πρέπει μόνοι μας να καταλάβουμε και να αξιολογήσουμε το πότε, σε ποιον και κυρίως πόσες ευκαιρίες θα δώσουμε. Κι αυτά όλα είναι διεργασίες που κάνεις ζυγίζοντας πολλά πράγματα και κυρίως για να είμαστε δίκαιοι... το πόσο σωστοί κι εμείς είμαστε ή βάζοντας στο τραπέζι και τα καλά που μας δίνει κάποιος.


Share |