21/08/2017

Εθισμός στον ψυχικό πόνο

Συντάκτης: Θώμη Μπαλτσαβιά, 19/04/2017

Εθισμός στον ψυχικό πόνο

Κάθε είδος εθισμού είναι άσχημο, δεν υπάρχει εθισμός που να είναι σωστός ακόμη και σε όμορφα πράγματα εφόσον πρόκειται για μια κατάσταση ακραία και με υπερβολή. Κάποιους εθισμούς τους γνωρίζουμε ή τους αναγνωρίζουμε, μα υπάρχουν προφανώς και κάποιοι που δεν τους καταλαβαίνουμε. Ένας από αυτούς,όσο περίεργο κι αν ακούγεται είναι και ο εθισμός στον ψυχικό πόνο. Φαίνεται αλλοπρόσαλλο εκ πρώτης όψεως μα τελικά είναι υπαρκτό φαινόμενο και χρήζει προσοχής μετά την αναγνώρισή του σαφώς.

Τι σημαίνει ακριβώς και γιατί συμβαίνει

Εθισμός στον ψυχικό πόνο σημαίνει επί της ουσίας πως αφενός έχουμε υπάρξει κάτω από καθεστώς πόνου σε χρόνια βάση κι αφετέρου πως έχει γίνει κάτι σαν δεύτερη φύση μας όλο αυτό. Σημαίνει ότι έχουμε συνηθίσει να αισθανόμαστε έτσι και παρόλο που υποφέρουμε, παράλληλα μας είναι οικείο περιβάλλον και ξέρουμε τα μονοπάτια του. Αυτό μας βοηθά κάπως να το διαχειριζόμαστε ακόμη και δίχως να το καταλαβαίνουμε. Δεν συνειδητοποιούμε πως μας έχει γίνει βίωμα να πονάμε.

Το τρομακτικό είναι πως καμιά φορά δεν υφίσταται λόγος να πονάμε κι εμείς το κάνουμε.Πως; Μα είναι απλό: Δημιουργούμε τις προϋποθέσεις μόνοι μας για να έχουμε αφορμή να νιώσουμε αυτό το οικείο συναίσθημα. Το επίσης συγκλονιστικό είναι και το ότι αν μας τύχει κάτι ευτυχές ή καλό, δεν είμαστε σε θέση να το χειριστούμε και μας τρομάζει.Το αμφισβητούμε ψάχνοντας το «λάκκο στη φάβα» και δεν το απολαμβάνουμε. Σαφέστατα υπάρχει και ο κίνδυνος να το καταστρέψουμε κιόλας. Όλα αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με την όποια ιδιοσυγκρασία ή χαρακτήρα, ούτε είναι αφύσικα και καταδεικνύουν πρόβλημα ή αδυναμία.

Εθισμός στον ψυχικό πόνο

Τι μπορώ να κάνω

Το πρώτο βήμα είναι να μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι μας συμβαίνει αυτό και το σπουδαιότερο...να το δεχτούμε και να το παραδεχτούμε. Το να το αλλάξουμε και μάλιστα εντελώς και δια παντός είναι δύσκολο και ίσως χρειαστεί και κάποια βοήθεια από ειδικό. Τουλάχιστο να μπορέσουμε να το χειριστούμε ή να το ελέγξουμε κάπως μετριάζοντάς το, θα είναι ευχής έργον.

Φυσικά πιο εύκολο θα είναι αν θα μας έχει συμβεί κάτι ευχάριστο. Από αυτό θα μπορούμε να πάρουμε δύναμη, να κρατηθούμε και να αποβάλλουμε την παγίωση του πόνου αρχίζοντας να κάνουμε σχέδια, να είμαστε αισιόδοξοι περισσότερο και να χαμογελάμε όσο είναι δυνατό. Να κάνουμε πράγματα έτσι κι αλλιώς που μας ευχαριστούν αντλώντας χαρά από όποια πηγή μπορούμε και να αποφεύγουμε δυσάρεστες καταστάσεις επίσης όσο είναι εφικτό.

Παράλληλα σε ό,τι αρνητικό μας επηρεάζει άσχημα πρέπει να αλλάξουμε στάση αποβάλλοντάς το αν γίνεται ή αν όχι,τουλάχιστο να μην το αντιμετωπίζουμε δραματικά.Τέλος, ας έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν είναι πάντα τόσο άσχημα ή δραματικά τα γεγονότα που βιώνουμε αντικειμενικά, μα εμείς τα βλέπουμε έτσι. Άλλωστε τα πάντα είναι θέμα αντιμετώπισης και το μυαλό μας παίζει σπουδαίο ρόλο σε αυτό. Το να βρισκόμαστε με αγαπημένα πρόσωπα επίσης θα μας βοηθήσει, αλλά είναι σημαντικό να μην μιλάμε συνέχεια για τα όποια θέματα μας στενοχωρούν.

Το να πονάει η ψυχή είναι ανθρώπινο και λογικό, αλλά ας θυμόμαστε πως μπορούμε να λάβουμε βοήθεια και να μην το αγνοήσουμε ως πρόβλημα διότι μόνο κακό θα κάνουμε με αυτόν τον τρόπο. Θα διαιωνίσουμε μια κατάσταση πόνου και θα παγιωθεί, με αποτέλεσμα να είναι όλο και πιο δυσχερές το να γιατρευτεί. Κανένας λοιπόν άνθρωπος δεν αξίζει κάτι τέτοιο.


Share |