Αριστουργήματα του νέου ελληνικού κινηματογράφου

Συντάκτης: Χρύσα Νταή

Έχουν ακουστεί πολλές συγκρίσεις του νέου ελληνικού και του κλασσικού ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’60- ’70, με κάποιες να υμνούν τον δεύτερο σε βάρος του πιο σύγχρονου. Οι κριτικές, τα βραβεία και πάνω απ’ όλα η αποδοχή του κοινού δικαιώνουν πολλά κινηματογραφικά δημιουργήματα της σύγχρονης ελληνικής οθόνης, ενώ τα θέματα με τα οποία τα έργα αυτά καταπιάνονται ποικίλουν, τολμούν, αλλά και πολλές φορές διχάζουν.

Τον διωγμό των Ελλήνων το 1964 από την Κωνσταντινούπολη μέσα από τον έρωτα του Φάνη για την Σαϊμέ θίγει η θεωρητικά «εμπορική» ταινία του Τάσου Μπουλμέτη «Πολίτικη κουζίνα» (2003). Ο Μπουλμέτης μιλά για τα δικά του βιώματα ως Κωνσταντινουπολίτης μέσα από σκηνικά και συναισθήματα μιας άλλης εποχής, μιας άλλης κουλτούρας η οποία όμως εξακολουθεί να υπάρχει.

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, το Σπιρτόκουτο (2002) θίγει οικογενειακές αντιμαχίες της σύγχρονης εποχής με άκρως ρεαλιστικό τρόπο, ενώ καταφέρνει τον μέσο θεατή να ταυτιστεί με κάποιον από τους ήρωες, τα επιχειρήματα, τις αφορμές και τις αντιδράσεις.

Ζητήματα όπως η μετανάστευση, ο ρατσισμός, η ανάγκη για αποδοχή, για αγάπη, η αδυναμία μας να χειριστούμε δεδομένα που μας ξεπερνούν όπως η αρρώστια, αναδεικνύονται καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου του Βασίλη Κατσικονούρη «Το γάλα» (2011), που γνώρισε εξίσου μεγάλη επιτυχία ως θεατρική παράσταση προτού γυριστεί σε ταινία.

Με μουσική πλαισίωση όπερας, η ζωή μιας «κοινωνικής μειονότητας», της Στρέλλας, είναι στο επίκεντρο της ομώνυμης ταινίας του Πάνου Κούτρα (2009) που  κατάφερε να συγκινήσει αλλά και να προβληματίσει το κοινό σε όποιο φεστιβάλ κι αν προβλήθηκε για το θέμα των τρανσέξουαλ ατόμων που η κοινωνία διχάζεται να αποδεχτεί και να αφομοιώσει.

Η ανάγκη της προστασίας, του ανήκειν σε μια ομάδα, της στήριξης που παρέχει η οικογένεια μετατρέπεται σε μια ανάγκη επιβίωσης στον «Κυνόδοντα» (2009). Μέσα από την υπερβολή της ωμότητας, η ταινία του Γιώργου Λάνθιμου προκαλεί ακόμα και την αμφισβήτηση του όρου «οικογένεια», φτάνοντας ως τα Όσκαρ.

Βασισμένη στο βιβλίο της γυναίκας του Παντελή Βούλγαρη, της Ιωάννας Καρυστιανή, η «Μικρά Αγγλία» (2013) είναι μια ταινία που θίγει αναχρονιστικά στερεότυπα που προκαλούν οικογενειακά δεινά στην Άνδρο της δεκαετίας του ’30, προβληματίζοντας το κοινό και προκαλώντας το έντονα να συγκρίνει την εξέλιξη των στερεοτύπων στην σύγχρονη εποχή. Η ταινία κέρδισε βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ μεταξύ των οποίων αυτό της καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ της Σαγκάης.

Τα αριστουργήματα του ελληνικού κινηματογράφου του 21ου αιώνα δεν τελειώνουν εδώ, αφού τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται είναι ποικίλα και αντικατοπτρίζουν επιτυχώς ενδιαφέρουσες πτυχές της ζωής όχι μόνο του μέσου θεατή, μα και μειονοτήτων της ελληνικής κοινωνίας.

Συντάκτης: Χρύσα Νταή,

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr